บทที่415 รับความรับผิดชอบนี้ไม่ได้

ซูเจ๋อไม่มีปฏิกิริยาใดๆ

เฮ่อฟั่งได้พูดอีกครั้ง "ข้าจะถามท่านอีกครั้ง วันนี้ท่านไม่รับหรือไม่รับสารภาพ? หากท่านรับสารภาพ ยังจะทรมานน้อยลง หากไม่รับสารภาพ ข้างหลังยังมีอีกหลายวิธีที่จะทำให้ท่านรู้สึกตายทั้งเป็น!"

ซูเจ๋อถาม "ซูโหม่วรับหรือไม่รับสามารถมีผลลัพธ์ต่างกันเช่นไร?"

เฮ่อฟั่งอึ้งไปสักพัก และได้หัวเราะออกมา "ใต้เท้าซูเป็นคนละเอียดถี่ถ้วนมาก ที่ต้องการรู้ว่า รับหรือไม่รับสารภาพ ผลลัพธ์ก็คงไม่รอดพ้นจากความตาย มีเพียงอย่างเดียวที่ไม่เหมือนคือ หากท่านรับสารภาพ ก็จะดีหน่อย ก็จะประหยัดเวลาไปมาก"

ซูเจ๋อไม่พูดต่อ เพียงแค่ทิ้งรอยยิ้มไว้บนริมฝีปากของเขา

เฮ่อฟั่งถูกรอยยิ้มของเขายั่วยุรู้สึกหงุดหงิด และสูดลมหายใจอย่างเย็นชา "ท่านอาจจะแข็งแกร่ง แต่ข้าอยากจะดูว่า อีกสักพักท่านยังจะยิ้มออก!"

จากนั้นเขาก็เดินออกจากห้องขัง และสั่งให้ผู้คุมลากซูเจ๋อออกจากห้องขังและมัดเขาเข้าไปในห้องทรมาน

เป็นการเตรียมความพร้อมสำหรับการดำเนินการแล้ว

ในห้องทรมานมีแส้เลือด แผ่นเหล็กนาบที่เผาจนแดง ยังมีตะขอเหล็กแหลมคมบนเกาะกระดูกไหปลาร้า ฯลฯ และเครื่องมือทรมานมากมายที่แขวนอยู่บนผนัง

เฮ่อฟั่งเล่นกับแผ่นเหล็กนาบบนกองไฟอย่างสบายๆ และพูดว่า "หากว่าลองใช้เครื่องมือทรมานในห้องทรมานนี้ทั้งหมด มันก็จะไม่ไร้ประโยชน์ต่อท่านที่มาถึงศาลยุติธรรมต้าหลี่ของข้า" ขณะที่เขาพูดได้ยกมือที่จับแผ่นเหล็กนาบขึ้น "งั้นเริ่มจากสิ่งนี่ก่อน"

เฮ่อฟั่งเดินไปหาซูเจ๋อทีละก้าว ยืดหัวแร้งในมือเข้าหาเขา และยิ่งเข้าใกล้ขึ้นเรื่อยๆ

เปลวไฟรนไปที่เส้นผมและคางของซูเจ๋ออย่างแผ่วเบา

เขาดูเงียบนิ่งราวกับนอนหลับไป กับการที่จะเริ่มทรมานในขณะนี้ แต่ก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เฮ่อฟั่งทนเห็นท่าทางที่สงบนิ่งไม่สนใจและเป็นกังวลของเขาไม่ได้

เฮ่อฟั่งวางแผ่นเหล็กนาบบนหน้าอกของซูเจ๋อตรงนั้นทันที

อย่างไรก็ตามเพิ่งจะถึงเสื้อของซูเจ๋อ และแผ่นเหล็กนาบได้ทิ้งรอยดำไว้บนเสื้อของเขา มีคนรีบเดินเข้ามานอกห้องทรมาน เมื่อเห็นสถานการณ์นี้ เขาจึงตะโกน "หยุด!"

เฮ่อฟั่งหยุดและหันมองกลับไป ไม่คิดว่าเป็นผู้พิพากษาศาลยุติธรรมต้าหลี่รีบเข้ามา และยังไม่รอให้เขานำแผ่นเหล็กนาบประทับไปยังหน้าอกของซูเจ๋อ ผู้พิพากษาศาลยุติธรรมต้าหลี่ก้าวไปข้างหน้าสามก้าว แล้วหยิบเอาแผ่นเหล็กนาบออกจากซูเจ๋อไป

แผ่นเหล็กนาบถูกโยนกลับเข้าไปในเตาอั้งโล่อย่างเสียงดัง

ตักน้ำมาหนึ่งขันมาโดยไม่พูดอะไรสักคำ และเทลงในเตาอั้งโล่อย่างเรียบร้อย จากนั้นมีควันโชยขึ้นมา และแผ่นเหล็กนาบแดงๆ ก็ดับลง

เฮ่อฟั่งใบหน้าเปลี่ยนสีและพูดอย่างเย็นชาว่า "ใต้เท้าสวีมาที่นี่เพื่ออะไร? ยังขัดขวางการทำงานของข้า?"

ผู้พิพากษาศาลยุติธรรมต้าหลี่หันไปมองเฮ่อฟั่งและพูดว่า "ใต้เท้าเฮ่อไม่เคยพูดด้วยหลักฐานที่เป็นข้อเท็จจริงในการดำเนินคดี แต่จะทรมานและบังคับให้คนสารภาพอย่างนั้นหรือ?"

เฮ่อฟั่งเยาะเย้ย "เขาไม่รับสารภาพ ข้าเพียงแค่ต้องการทำให้เขาทรมานเล็กน้อย นี่ยังเป็นอุปสรรคใต้เท้า?"

ผู้พิพากษาศาลยุติธรรมต้าหลี่พูดอย่างชอบธรรมว่า "ตามกฎหมายของต้าฉู่ ขุนนางที่ระดับห้าขึ้นไป จะไม่สามารถใช้การทรมานเมื่อหากว่าข้อเท็จจริงยังไม่ชัดเจนหรือไม่ทราบกรณี! ถ้าใต้เท้าเฮ่อไม่แม้แต่จะรู้ของข้อนี้แล้ว แล้วเข้ามาเป็นขุนนางในศาลยุติธรรมนี้ได้เช่นไร!"

เฮ่อฟั่งพูด "ใต้เท้าสวี ตอนนี้ข้าคือผู้พิจารณาคดีบัณฑิตที่กบฏบ้านเมือง ถ้าใต้เท้าสวีสนใจโปรดไปรออีกข้างหนึ่ง และอย่าขัดขวางการทำงานของข้า"

"หากการทำงานของเฮ่อฟั่งคือการดูหมิ่นกฎหมายของต้าฉู่ เกรงว่าเมื่อถูกเผยแพร่ออกไปจะต้องมีผู้คนหัวเราะเยาะเป็นได้!"