บทที่491 อบอุ่นเหลือเกิน

เฉินเสียนไม่รู้ว่าตัวเองกลับมาได้อย่างไร และไม่รู้เลยว่าตัวเองผล็อยหลับไปตอนไหน เมื่อรอนางได้มีความรู้สึกขึ้น ก็พบว่านางได้นอนอยู่บนเตียงอุ่นๆ แล้ว ได้สวมชุดนอนที่สะอาดและนุ่มสบาย กอดซูเจ๋อนอนหลับอย่างสงบ

นางนอนหลับลึกมาก แต่เมื่อซูเจ๋อลุกขึ้นเล็กน้อย เฉินเสียนก็ยังตื่นขึ้นเร็วมาก

นางกระชับแขนโดยไม่รู้ตัวและพูดด้วยเสียงที่ทุ้มต่ำว่า "ซูเจ๋อ อย่าไป"

ซูเจ๋อกระซิบเบาๆ "ใกล้จะรุ่งสางแล้ว ท่านต้องการให้ที่พักพิงกับผู้ชายในห้องที่วัด?"

ฟ้าสางอีกแล้ว

เฉินเสียนรู้ว่า วัดนี้ไม่สามารถที่จะให้เขาอยู่ได้

นางทำได้เพียงนอนตะแคงมอง ซูเจ๋อยืนอยู่หน้าเตียงเปลี่ยนเสื้อผ้า ชุดสีดำของเขาทำให้เขาสูงและผอมเพรียว เขาปัดที่มุมเสื้อผ้าและพูดอย่างอบอุ่นว่า "อย่ากังวลเรื่องของเจ้าน่องน้อยเลย ข้าจะเตรียมตัวให้พร้อม รอหลังจากสี่สิบเก้าวัน ท่านค่อยกลับมาวังหลวงอีกครั้ง"

หลังจากหยุดไปชั่วครู่ ก็พูดว่า "เวลานั้น ฤดูใบไม้ผลิน่าจะเริ่มแล้ว"

เฉินเสียนพูดว่า "วันที่สีสิบไม่กี่วันก็จะผ่านไปแล้ว และตอนนี้ก็เกือบยี่สิบวันแล้ว"

ซูเจ๋อหันกลับมา สีหน้าสว่าง และดวงตาที่เรียวยาว ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าสนใจอย่างยิ่ง เขายิ้มและพูดว่า "สวัสดีปีใหม่"

เฉินเสียนยิ้มและกล่าวว่า "ไม่มีของขวัญปีใหม่หรือ?"

ซูเจ๋อเลิกคิ้วและพูดว่า "ไม่นับข้า?"

ซึ่งความจริง ซูเจ๋อเป็นของขวัญที่ดีที่สุดที่พระเจ้ามอบให้นาง

ขณะที่เฉินเสียนยิ้มอย่างเบิกบาน เขาก้มลงจูบริมฝีปากของนาง และพูดว่า "ข้าไปแล้วนะ นอนให้สบายใจ หลังจากรุ่งสาง ไม่ต้องรีบลุกขึ้น พักผ่อนให้ดี"

คิ้วของเฉินเสียนมีเสน่ห์ของผู้หญิงที่มีเสน่ห์ตลอดทั้งคืน

นางมองไปที่ซูเจ๋ออย่างทำใจไม่ได้ และซูเจ๋อปิดตาของนางแล้วกระซิบเบาๆ ว่า "อาเสียน หลับตาลง ข้าไม่ต้องการให้ท่านเห็นหลังของข้าเมื่อเดินจากไป"

"ท่านอยู่ในใจข้า และไม่เคยไปไหน" แม้ว่าจะพูดอย่างนั้น เฉินเสียนก็ยังค่อยๆ หลับตาลง

ทันทีที่ลมพัดผ่านเข้ามาในห้องก็ไร้ร่องรอย เหลือไว้แต่กลิ่นไม้กฤษณา

หัวใจของเฉินเสียนทรุดลง และทันใดนั้นก็นึกอะไรบางอย่างได้ จึงลืมตาขึ้นและลงจากเตียง วิ่งออกไปเปิดประตู โดยไม่ทันแม้แต่จะใส่รองเท้า "เดี๋ยวก่อน!"

นางทนฝืนแรงสั่นของขาทั้งสอง แต่โชคดีที่ร่างของซูเจ๋อเดินออกจากลานบริเวณเรือน ซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก

ในชั่วพริบตา ได้เขาเห็นรีบกลับมาอย่างรวดเร็วอีกครั้ง และปรากฏตัวต่อหน้านาง

ชุดนอนของเฉินเสียนที่บางเบา และเท้าทั้งสองเปลือยเปล่า ซูเจ๋ออดไม่ได้ที่จะอุ้มนางกลับไปที่ห้องและพูดว่า "จงใจที่จะไม่ปล่อยให้ข้าไปงั้นหรือ?"

เฉินเสียนจับไหล่ของเขาและพูดว่า "ข้ามีบางอย่างจะให้ท่าน"

นางขอให้ซูเจ๋อวางนางลง และก็สวมรองเท้าวิ่งไปข้างหีบเสื้อผ้า และค้นหาสิ่งของ

เฉินเสียนลากร่างที่ปวดเมื่อยของนางเดินกลับมา ได้เขย่งเท้าและพันผ้าพันคอสีดำในมือของนางรอบไหล่และคอของซูเจ๋อ ด้วยท่าทางที่ตกตะลึงของเขา ได้จัดมุมผ้าพันคอและเสื้อให้กับเขา ผ้าพันคอสีดำนี้ผสมผสานกับ เสื้อผ้าของเขา โดยไม่มีความแตกต่างกัน

เฉินเสียนหรี่ตายิ้มและพูดด้วยความพึงพอใจ "ถักตอนที่พักผ่อนในวัด ข้าจินตนาการว่าเมื่อใส่แล้วจะหน้าตาเป็นอย่างไร แต่มันดูไม่สวยเท่าของจริง วิธีนี้อาจจะทำให้ท่านอบอุ่นขึ้นเมื่อท่านลงไปจากภูเขา"

ซูเจ๋อกลับมารู้สึกตัวและพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา "ช่างอบอุ่นเหลือเกิน"

เฉินเสียนกลับไปที่เตียงและนอนลงเอง โดยที่อุณหภูมิและลมหายใจของเขายังเหลืออยู่ข้างตัว นางหลับตาอีกครั้ง ยกริมฝีปากขึ้นและพูดว่า "ท่านไปเถอะ ข้าไม่มองหรอก"

ในห้องมีแต่ความว่างเปล่า เมื่อเฉินเสียนลืมตาขึ้น หน้าต่างก็ขาวขึ้นเล็กน้อย และซูเจ๋อไม่อยู่แล้ว

เพราะเคยได้อยู่ด้วยกัน นางถึงไม่อาจจะทำใจได้ หลังจากที่เขาจากไป ถึงได้รู้สึกถึงความว่างเปล่า