บทที่492 ใต้เท้าซูลงมือหนักมากจริงๆ เจ็บไหม?

เมื่อได้ยินอวี่เยี่ยนพูดข้างนอกว่านี้เป็นเวลาบ่ายโมงแล้ว เฉินเสียนถึงได้สงบอารมณ์ลง เสียงยังแหบแห้งอยู่เล็กน้อย และพูดว่า "อวี่เยี่ยน เข้ามาหน่อย"

เมื่ออวี่เยี่ยนได้ยินเฉินเสียนตื่นแล้ว นางก็รีบตัดน้ำร้อนเพื่อนำเข้าไปในห้องให้นางได้ล้างหน้า แต่ทันทีที่เงยหน้าขึ้น เห็นเฉินเสียนพยุงตัวจะลุกขึ้นด้วยความยากลำบาก ชายเสื้อนั้นไม่อาจจะซ่อนรอยแห่งความสุขได้ อวี่เยี่ยนตกตะลึงทันที และอ่างในมือของนางแทบจะจับไม่อยู่ ทำให้น้ำร้อนไหลออกมา

ใบหน้าของอวี่เยี่ยนซีดขาว "องค์หญิง ท่าน......."

ระหว่างคิ้วเฉินเสียนเฉื่อยชาและกล่าวว่า "อวี่เยี่ยน ปิดประตู ลมข้างนอกพัดข้าหนาว"

อวี่เยี่ยนวางน้ำร้อนบนโต๊ะเหล่านี้ หันหลังไปปิดประตู พยายามฟื้นจากความตื่นตระหนกตกใจ จึงพูดอย่างโกรธเคือง "องค์หญิง เมื่อคืนมีโจรใจกล้าบังอาจเข้าประตูห้ององค์หญิงรึเพคะ! บ่าว บ่าว ........"

นางกำหมัดแน่น เหมือนหายใจไม่ออก น้ำตาก็ไหลออกมา "องค์หญิงบอกบ่าวมาว่าใครช่างบังอาจ แล้วบ่าวจะไปหาเขาเพื่อชำระบัญชี!"

เฉินเสียนนั่งอยู่บนเตียงงอขาลงอย่างยากลำบาก ลูบหน้าผากแล้วพูดว่า "ไม่มีโจรอะไรบุกเข้ามาที่ประตูห้องข้าหรอก"

อวี่เยี่ยนไม่เชื่อ "ถ้าหากไม่มีโจร แล้วองค์หญิงจะเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร? ต้องโทษที่บ่าว ควรจะรู้ให้เห็นเร็วกว่านี้ เมื่อเช้าที่องค์หญิงยังไม่ตื่น บ่าวก็ควรจะเข้ามาดูว่าเกิดอะไรขึ้น........"

เฉินเสียนถอนหายใจและกระซิบเบาๆ "ซูเจ๋อมาเมื่อคืนนี้"

อวี่เยี่ยนมึนงงอยู่ครู่หนึ่งและพูดว่า "องค์หญิงยังมีความสัมพันธ์กับเขารึ? ตอนนี้ ถึงได้มีความสัมพันธ์กับเขาเช่นนี้......"

เฉินเสียนกล่าวว่า "ควรจะพูดว่า ข้ามีความสัมพันธ์เช่นนี้กับเขาตั้งนานแล้ว ไม่เช่นนั้นเจ้าน่องน้อยจะมาได้อย่างไร?"

อวี่เยี่ยนไม่มีปฏิกิริยาใด "องค์หญิง....กำลังพูดอะไรเพคะ?"

"เขาคือพ่อแท้ๆ ของเจ้าน่องน้อย"

"เป็นไปไม่ได้......"อวี่เยี่ยนไม่อยากเชื่อเลย "แล้วเขาก็ยังปฏิบัติต่อองค์ชายแบบนั้น.....องค์หญิง ท่านกำลังโกหกบ่าวใช่หรือไม่ เป็นไปได้อย่างไร......ยังมีใครในโลกนี้ที่ต้องทอดทิ้งลูกชายตัวเอง?"

เฉินเสียนพูดอย่างเงียบๆ "ถ้าไม่ใช่ช่วงเวลาที่สิ้นหวัง และยากที่จะต้องเลือกใคร ในโลกนี้จะมีใครที่เต็มใจละทิ้งเลือดเนื้อของตัวเอง ซูเจ๋อก็เช่นเดียวกัน เขาไม่ได้เป็นคนที่โหดร้าย เขาก็มีเลือดมีเนื้อและผ่านอันตรายมามากมาย มิเช่นนั้น เขาก็ไม่ยอมเพื่อที่จะไปช่วยเจ้าน่องน้อยออกมา แล้วทำให้ตัวเองมีรอยบาดแผลเต็มไปทั่วร่างกาย"

"เจ้าก็รู้ ครั้งแรกที่ได้ยินเจ้าพูดถึงเรื่องเหล่านั้น" เฉินเสียนหันหน้ามองดูอวี่เยี่ยนที่น้ำตาไหล และพูดเบาๆ ว่า "ข้าเย็นชาถึงความโหดร้ายของเขาที่มีต่อเจ้าน่องน้อย แต่ข้าก็รู้สึกสงสารเขาเช่นกัน นั่นก็ไม่ได้โหดร้ายกับเขาหรอกหรือ?"

"เขาต้องมุ่งมั่นและกล้าหาญสักเพียงใดที่จะทำสิ่งนั้นได้ ไม่ใช่ว่าหัวใจของเขาไม่มีการดิ้นรนและเจ็บปวด แต่เขาไม่เคยจะแสดงให้ใครเห็น เขาดูโหดเหี้ยม แต่จริงๆ แล้วจิตใจของเขาอ่อนโยนละเอียดอ่อนต่อเจ้าน่องน้อยเหมือนกัน" เฉินเสียนกล่าวว่า "นิสัยของเจ้าน่องน้อย ก็เหมือนกับท่านพ่อของเขา"

เฉินเสียนโค้งริมฝีปาก ดวงตาของนางมีรอยยิ้มอันอ่อนโยน นางกระซิบ "ตอนที่ข้าตั้งท้องเจ้าน่องน้อยในตอนแรก ข้าพบว่ามันสร้างปัญหา แต่ตอนนี้ข้าไม่เสียใจเลย"

เฉินเสียนหัวเราะ "แปลก ข้าบอกเรื่องนี้กับเจ้าทำไม" อึ้งไปชั่วคราว พูดขึ้นอีกครั้ง "ข้าไม่ต้องการให้เจ้าเข้าใจซูเจ๋อ ข้าแค่อยากให้เจ้าเข้าใจว่า เขาเป็นคนที่ข้าเลือก"

เป็นเวลานาน อวี่เยี่ยนปาดน้ำตา ยิ้มออกมา แล้วพูดว่า "บ่าวเข้าใจแล้วเพคะ บ่าวเคยบอกกับองค์หญิงก่อนหน้านี้ว่า ถ้าองค์หญิงยังยืนกรานที่จะเลือกเขาหลังจากที่รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเขาแล้ว บ่าวก็จะไม่ขัดขวาง แต่บ่าวเพิ่งรู้วันนี้ ว่าเขาคือท่านพ่อขององค์ชาย แล้วบ่าวจะพูดอะไรได้ล่ะเพคะ"

อวี่เยี่ยนนำน้ำเข้ามาใกล้ๆ และพูดว่า "เพียงแค่หญิงมีความสุข องค์ชายมีพ่อแม่ที่รักและห่วงใย บ่าวก็ไม่มีอะไรจะขอแล้วเพคะ" นางก็ยังดูออก เมื่ออยู่ที่พระตำหนักไท่เหอเจ้าน่องน้อยมักต้องการวิ่งไปที่โรงเรียนไท่ เจ้าน่องน้อยชอบซูเจ๋อมากจริงๆ

เฉินเสียนหลังจากที่ล้างหน้าเสร็จ ก็เปลี่ยนเสื้อผ้า อวี่เยี่ยนนำโจ๊กที่ปรุงแล้วมาให้นางทานอีกครั้ง

เฉินเสียนเอนตัวพิงไปที่หัวเตียง กระดูกของเธอยังคงเมื่อยและเกียจคร้าน ไม่สามารถออกแรงได้

แต่เฉินเสียนยังคงพูดกับอวี่เยี่ยนว่า "ในขณะที่ฟ้ายังไม่มืด ช่วยข้าหาเสื้อคลุมด้วย ข้าจะออกไปเดินเล่น"