บทที่493 องค์หญิง ท่าเดินของท่าน.......

เฉินเสียนจึงค่อย ๆ ขยับเท้าเดินเข้าไปในห้องเพื่อทำความคุ้นเคย ทั้งที่นางจำได้ชัดเจนว่า ก่อนหน้านั้นยังวิ่งลงจากเตียงไปพักผ้าพันพอให้ซูเจ๋อก็ยังไม่ร้ายแรงเช่นนี้ ทำไมตอนนี้ถึงได้เดินลำบากนัก.......

อวี่เยี่ยนที่อยู่ข้างหลังก็ได้ร้องเตือนขึ้นทันที "องค์หญิง ท่าเดินของท่าน........ บ่าวพูดตามจริง มันแปลกไปหน่อยนะเพคะ"

"แปลกตรงไหน?"

อวี่เยี่ยนหน้าแดงและพูดว่า "บางที...... หุบขาเข้าอีกหน่อยคงจะดีกว่านะเพคะ"

เฉินเสียนใส่ใจเพียงว่าเดินท่าไหนจะสบาย แต่ลืมไปว่าท่าทางจะดูสง่างามหรือไม่ นางหุบขาและฝึกฝนอยู่พักหนึ่ง รู้สึกดีขึ้น แล้วจึงออกไปพร้อมกับอวี่เยี่ยน

เฉินเสียนเดินพยุงเอวไปตลอดทาง

ไม่พยุงก็ไม่ได้ ราวกับว่าเอวกำลังจะหักอย่างไรอย่างนั้น

ครั้นพบกับภิกษุในวัด ก็ถามว่า "โยมไม่สบายตรงไหนหรือ?"

เฉินเสียนพูดอย่างไม่ได้ใส่ใจ "ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ แค่นอนนานเกินไป นอนจนเอวเคล็ดก็แค่นั้น"

"ในวัดมีเหล้าต้มอยู่ โยมจะดื่มไหม?"

เฉินเสียน "ไม่หรอกเจ้าค่ะ ไม่มีปัญหาอะไรมาก ข้าแค่ไปเดินเล่นก็คงดีขึ้น"

เฉินเสียนพาอวี่เยี่ยนไปที่ภูเขาด้านหลังแล้วเดินรอบๆ ทันทีที่ไปถึงด้านหลังภูเขา ในป่าก็เต็มไปด้วยหิมะ ดังนั้นเฉินเสียนจึงหยิบไม้เท้าและเดินไปที่ต้นไม้เขียวชอุ่ม มองหาบางอย่างขณะเดินออกจากหิมะ

ทหารยามในวัดโดยธรรมชาติแล้วจะไม่ยอมให้นางเดินออกไปไกลคนเดียว จึงมีทหารยามสองคนตามหลังอยู่เสมอ

อวี่เยี่ยนไม่พูดอะไรสักคำ คงจะรู้ว่าเฉินเสียนกำลังมองหายาสมุนไพรอยู่ ดังนั้นได้เพียงแค่ตามไปช่วยนิดหน่อยอย่างเงียบๆ

เมื่อถึงตอนเย็น เฉินเสียนพบสมุนไพรสองสามชนิด จึงนำกลับมา และให้อวี่เยี่ยนนำไปตุ๋นในหม้อ

ในเวลานี้ไม่มีคนอื่นอยู่รอบๆ กาย อวี่เยี่ยนถึงพูดอย่างงงงวย "องค์หญิง ยานี้รักษาอะไร? หากท่านรู้สึกไม่สบาย ก็ถามเจ้าอาวาสรับยามาก็แค่นั้น วัดฮู่กั๋วขนาดใหญ่แห่งนี้ อาจจะจะมียารักษาโรคทั้งหมด"

เฉินเสียนพูดอย่างเฉยเมย "ไม่ใช่เพื่อรักษาโรคอะไรหรอก เพียงเพื่อความสบายใจ เผื่อไว้" นางยิ้มอย่างไม่ใส่ใจและพูดอีกครั้งว่า "ข้าไม่ต้องการเพิ่มน้องชายหรือน้องสาวให้กับเจ้าน่องน้อยในตอนนี้"

อวี่เยี่ยนเข้าใจในทันที ดังนั้นจึงไม่ถามอะไรเพิ่มเติม เมื่อปรุงยาเสร็จแล้ว จึงส่งให้ถึงมือเฉินเสียน ให้นางได้ดื่ม

เฉินเสียนรู้ว่าซูเจ๋อกระทำอย่างรอบคอบ ระมัดระวัง เขาไม่ต้องการให้เฉินเสียนตั้งครรภ์ช่วงนี้ และจะไม่มีวันประมาทหุนหันพลันแล่น ไม่กี่วันนี้มานี่ เป็นช่วงปลอดภัยทางสรีระของเฉินเสียน และโอกาสในการตั้งครรภ์มีน้อยมาก

แต่เฉินเสียนมีความรู้ทางสรีระนี้และรู้ว่านี่เป็นเพียงค่อนข้างจะเท่านั้น ไม่ใช่แบบเด็ดขาด เรื่องทุกล้วนมีความเป็นไปได้ และนางต้องการยุติความน่าจะเป็นไปได้นี้ให้สิ้นสุด

ดังนั้นสมุนไพรที่นางหามา หลายชนิดรวมอยู่ด้วยกัน จึงมีประสิทธิภาพในการคุมกำเนิด ส่วนยานี้หากใช้งานเป็นเวลานาน และจะไม่เป็นผลดีต่อร่างกาย แต่รับประทานเป็นครั้งคราว ก็ไม่มีผลเสียมากนัก

หลังจากที่เฉินเสียนได้พักผ่อนบนเตียงเป็นเวลาสองสามวัน ร่างกายถึงได้ฟื้นตัวขึ้นมาก นางเข้าออกพระอุโบสถอีกครั้ง สวดมนต์ตอนเช้าและเย็น และอยู่ในวัดอย่างสงบทุกๆ วัน

วันนี้มีผู้แสวงบุญมาที่วัดท่านหนึ่ง ทำให้เฉินเสียนประหลาดใจ

ในขณะนั้นเฉินเสียนกำลังนั่งคุกเข่าอยู่ในพระอุโบสถ เคาะบักฮื้อท่องพระคัมภีร์อย่างนิ่งสงบ ธูปหอมยังคงวนเวียนอยู่ในห้องโถงและเงียบวงมาก

ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงเรียกจากด้านหลัง "เฉินเสียน"

เฉินเสียนอึ้งชั่วคราวและเสียงบักฮื้อก็หยุดลง นางหันหน้ากลับไปมอง

มีหิมะจ้าดวงตาอยู่นอกประตู และคนที่มาปะทะกับแสงนั้นกว้างและสูง แม้ว่าเฉินเสียนจะไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของเขาได้ครู่หนึ่ง แต่ก็มีรัศมีก็ทำให้นางรู้สึกคุ้นเคย

นางยังสามารถฟังเสียงของฉินหรูเหลียงออก

เฉินเสียนโค้งริมฝีปากและพูดว่า "ท่านมาได้อย่างไร?"

ฉินหรูเหลียงเดินเข้าไปในพระอุโบสถทีละก้าว ยกมุมเสื้อผ้าขึ้น คุกเข่าบนฟูกผ้าข้างๆ และกล่าวว่า "มีแต่ท่านที่ได้รับอนุญาตให้บำเพ็ญตบะอยู่ที่นี่ได้ และก็ไม่อนุญาตให้ข้าขึ้นมาบนภูเขาไหว้พระรึ"

เฉินเสียนรู้สึกขบขันเมื่อได้ฟัง เลิกคิ้วขึ้นและกล่าวว่า "ข้าคิดว่าท่านยังไม่ถึงขั้นที่จะต้องไหว้พระ"

ฉินหรูเหลียงอยู่ในเมืองหลวง และมันก็ไม่ยากเลยที่จะรู้ว่านางจะไปที่ไหน