บทที่494 จักรพรรดิอาจจะต้องให้นางแต่งงานกับคนอื่น

ซูเจ๋อเดินเข้ามา คลี่ม้วนหนังกวางออกบนโต๊ะ และหยิบเข็มเงินที่จัดไว้อย่างเรียบร้อยด้วยนิ้วสีขาวใสของเขา

เข็มเงินวาววับช่วยให้นิ้วมือของเขาเด่นอย่างสวยงาม

ฉินหรูเหลียงนั่งถัดจากเขาและยกแขนเสื้อขึ้นเพื่อเผยให้เห็นแขนทั้งหมดของเขา รอยแผลเป็นที่ข้อมือยังดูโดดเด่น

เพื่อฝึกใช้มือทั้งคู่ และฟื้นฟูให้อยู่ในระดับเดียวกับก่อนหน้านี้ ฉินหรูเหลียงก็ไม่ได้พักผ่อน จากเส้นที่แน่นและตึงบนแขนของเขาก็สามารถที่พอจะดูออก

เนื่องจากฉินหรูเหลียงและเฉินเสียนได้หย่าร้างกัน จักรพรรดิจึงถอยสายสอดแนมออกไปรอบๆ บริเวณจวนตระกูลฉิน ในตอนกลางคืนซูเจ๋อได้เข้ามาในจวนตระกูลฉินเพื่อรักษาให้เขาได้สะดวกขึ้นเล็กน้อย

ตอนนี้มือคู่นี้ อยู่ในความช่วยเหลือของซูเจ๋อ และได้ฟื้นตัวดีขึ้นมากแล้ว

คืนนี้เป็นครั้งสุดท้ายที่ซูเจ๋อจะได้มาฝังเข็มให้กับฉินหรูเหลียง

เพียงเห็นว่าปลายนิ้วเขาหยิบขึ้นมาอย่างชำนาญและง่ายดาย เจาะเข็มเงินเข้าไปในแขนของฉินหรูเหลียงอย่างแม่นยำ

เพียงแต่ว่าในคืนนี้ซูเจ๋อลงมือหนักเป็นพิเศษ ใบหน้าของฉินหรูเหลียงเปลี่ยนไป และในไม่ช้าก็มีเหงื่อออกที่คิ้ว

เขาสามารถทนรับกับความเจ็บปวดนี้ได้ แต่ปากพูดว่า "ท่านแน่ใจหรือว่านี่ท่านไม่ได้เป็นการแก้แค้นส่วนตัว"

ซูเจ๋อลืมตาขึ้นมองเขาอย่างเฉยเมย ปัดแขนเสื้อ และเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "ข้ากำลังแก้แค้นเป็นการส่วนตัว ไม่มีอะไรน่าสงสัยในเรื่องนี้"

ฉินหรูเหลียงเยาะเย้ยและกล่าวว่า "เพียงแค่พูดถึงเฉินเสียน ถึงสามารถยั่วยุท่านได้ ทุกวันนี้ข้าไปอยู่เป็นเพื่อนนางตลอด ทำไม ท่านกลัวว่าความสัมพันธ์เก่าของนางกับข้าจะกลับมาอีก"

ซูเจ๋อกล่าวว่า "นางกับท่าน ไปเอาความรักเก่ามาจากไหน? ท่านไปหานางถี่ๆ นั้นไม่ถูกต้อง ต่อไปอย่าไปที่นั่นอีก เมื่อถึงเวลา นางจะถูกไปรับกลับมาเอง"

ทันทีหลังจากนั้น ซูเจ๋อก็ฝังเข็มไปที่แขนอีกข้างหนึ่งของเขา

หลังจากนั้นไม่นาน เส้นเลือดสีน้ำเงินของฉินหรูเหลียงก็ปูดขึ้นออกมาเล็กน้อยบนแขนของเขา ราวกับว่าจิตใจฮึกเหิมของเขาถูกปิดกั้น และพลังแห่งความแข็งแกร่งกำลังรอที่จะถูกปลดปล่อยออกมา

ฉินหรูเหลียงใช้ตาต่อตาฟันต่อฟัน และเห็นในมือซูเจ๋อกำลังยุ่งอยู่ และทันใดนั้นก็พูดขึ้นว่า "ท่านเองก็เต็มใจที่ปล่อยให้นางทนทุกข์ในที่ที่เย็นยะเยือกนั้นด้วย หิมะบนภูเขาไม่ละลาย และมันก็หนาวกว่าเมืองหลวงนี้มาก นางเคาะบักฮื้อในพระอุโบสถทุกวัน ท่านต้องการให้นางไปบวชจริงๆ อย่างนั้นหรือ?"

ซูเจ๋อคิดอย่างครุ่นคิด "การเคาะบักฮื้อทุกวันก็นับว่าเป็นการฝึกฝนเช่นกัน นางยังจัดการเรื่องราวทางโลกยังไม่เสร็จ นางจะหนีไปบวชได้อย่างไร"

ซูเจ๋อไม่ได้พูดอะไร แต่เขาไม่อยากไปที่ภูเขาเพื่อไปอยู่กับนางทุกวันได้อย่างไร เขาไม่พอใจที่ฉินหรูเหลียงขึ้นไปบนภูเขาทุกวัน ไม่เพียงแต่ด้วยความริษยาเท่านั้น แต่ยังมีความอิจฉาด้วย

อิจฉาที่ฉินหรูเหลียงที่สามารถขึ้นไปบนภูเขาได้อย่างเปิดเผย อิจฉาที่เขาได้อยู่ในพระอุโบสถฟังเสียงเคาะบักฮื้อของนางได้ และอิจฉาที่เขาสามารถอยู่เป็นเพื่อนนางในวัดได้ทั้งวัน

นี่คือสิ่งที่ซูเจ๋อไม่สามารถทำได้ในปัจจุบัน

เมื่อได้เวลาเก็บเข็ม ซูเจ๋อกล่าวว่า "ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ท่านไม่ต้องไปแล้ว จักรพรรดิเกลียดท่าน และยิ่งท่านพยายามไป จักรพรรดิก็ยิ่งโกรธนางมากเท่านั้น"

ฉินหรูเหลียงเม้มปากและพูดว่า "ข้าแตกต่างจากท่าน ท่านกับนางยังสามารถวางแผนอนาคตร่วมกันได้ แต่ข้ามีโอกาสน้อยที่จะเจอนาง ข้ารู้ว่าจักรพรรดิเกลียดข้า ยิ่งเขาเกลียดข้ามากเท่าไหร่ยิ่งไม่อยากเห็นข้ากับนางได้อยู่ด้วยกันมากเท่านั้น ดังนั้นรู้ว่าหากข้าไปที่วัดฮู่กั๋วเพื่อตามหานางทุกวัน บางทีก็อาจจะปล่อยให้นางออกจากที่ที่หนาวเหน็บและขมขื่นนั้น"

เขาแค่ใช้วิธีของตัวเองเพื่อช่วยเฉินเสียนได้ออกจากภูเขาลู่ที่หนาวเหน็บในวันนั้นได้

ฉินหรูเหลียงไม่รู้ว่าเขาคิดเรื่องนี้มากี่ครั้งแล้ว ใช้ประโยชน์จากที่การป้องกันของภูเขาลู่ที่ไม่เข้มแข็ง เขาจึงสามารถแอบขึ้นไปบนภูเขาลู่ และแอบพาเฉินเสียนออกไปได้

แต่เขาเข้าใจเฉินเสียน เจ้าน่องน้อยยังคงอยู่ในวังหลวง และนางจะไม่ไปกับเขา เพียงแค่ต้องช่วยเจ้าน่องน้อยออกมาก่อน นางถึงจะหนีออกไปจากสถานที่นี้ด้วยความเต็มใจ