บทที่544 จากนี้ไปท่านจะอยู่กับข้าไปตลอด ใช่ไหม?

องค์หญิงที่แต่งงานแล้วทั้งหมด ได้แต่งงานกับข้าราชบริพารเพื่อไปเป็นภรรยา และเป็นแม่

เฉินเสียนกล่าวว่า "แต่งงานออกไปแล้ว ก็เป็นคนของสามี ปล่อยพวกนางไปเถอะ"

เฉินเสียนนั่งจนกระทั่งพระอาทิตย์ตกดิน แสงก็หายไป และคืนที่ดวงดาวโปรยปรายเต็มท้องฟ้า

เฉินเสียนรู้ว่า มีหลายสิ่งที่ตามมาที่กองพะเนินเทินทึก นางต้องทำความสะอาดวังหลังก่อน และคนที่ควรต้องไปก็ไม่เหลือใครแล้ว ยกเว้นนางใน ในวังหลังมีแต่ความว่างเปล่า

หลังจากที่ศพของเหล่าทหารองครักษ์ที่อยู่นอกวังหลวงได้จัดการเสร็จแล้ว นางยังต้องทำความสะอาดเมืองหลวง และให้รางวัลแก่กองทัพทั้งสาม

สองวันต่อมา ฉินหรูเหลียงนำทัพกลับมา กองทัพเป่ยเจียงถูกเขากำจัดไปแล้ว และเขาก็ทำตามความหวังและนำชัยกลับมาให้ทุกคน

ตามที่สัญญาไว้กับเฉินเสียน รอรับการต้อนรับที่ประตูทางเหนือด้วยตัวเอง

จากระยะไกลได้เห็นเหล่าทหารสีดำปรากฏขึ้นในสายตา อากาศฤดูใบไม้ร่วงเย็นสบายดี หมื่นลี้ไร้เมฆ เหล่าราษฎรต่างโห่ร้องยินดีการกลับมาของกองทัพ

เฉินเสียนหรี่ตาและเห็นว่าฉินหรูเหลียงสวมเสื้อเกราะขี่ม้าศึกโดยมีธงรบโบกสะบัดอยู่ด้านข้าง เขาค่อยๆ กลับมา

ก่อนไปถึงประตูเมือง ฉินหรูเหลียงลงจากหลังม้า ปัดผ้าสักหลาดบนหลังม้า มองเฉินเสียนลึกๆ แล้วคุกเข่าลงข้างหนึ่งเพื่อทำความเคารพ กล่าวว่า "ไม่ได้ทำให้องค์หญิงต้องผิดหวัง กระหม่อมกลับมาพร้อมกับชัยชนะแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

เฉินเสียนมองลงไปที่โครงร่างที่แน่วแน่และหล่อเหลาของเขา ที่เต็มไปด้วยฝุ่นมากมาย นางก้มลงพยุงฉินหรูเหลียงให้ลุกขึ้นและกล่าวว่า "แม่ทัพฉินลำบากท่านแล้ว เพื่อจิ้งเสียนได้ทำให้สงครามกลางเมืองนั้นสงบลงได้ เป็นผลงานที่ยอดเยี่ยมที่สุด"

หลังจากให้รางวัลแก่กองทัพทั้งสามแล้ว ฉินหรูเหลียงก็คุ้นเคยกับผังเมืองหลวงเป็นอย่างดี ดังนั้นเขาจึงส่งทหารและแม่ทัพไปป้องกันประตูเมืองใหม่อีกครั้งทั้งในและนอกเมืองหลวง

เหล่าทหารที่เหลืออยู่ในเมืองหลวง ได้จัดระเบียบเป็นทหารองครักษ์ใหม่

นอกจากนี้จำเป็นต้องมีการวางแนวพรมแดนทางทิศใต้ ทิศเหนือ และทิศตะวันตกเพื่อไปปกป้องโดยเร็วที่สุด แม้ว่าเฉินเสียนจะไม่ได้ขึ้นครองบัลลังก์อย่างเป็นทางการ แต่ทหารของหน่วยงานทั้งสามเคารพและฟังคำสั่งของนาง นางมอบรางวัลแก่แม่ทัพและทหารที่มีผลงานดีเด่น และได้ให้เหล่าแม่ทัพนพทหารไปปกป้องชายแดน

แม่ทัพทั้งสามของเจิ้นหนาน เจิ้นซีและเจิ้นเป่ยเป็นแม่ทัพอันดับสามทั้งหมด นอกจากแม่ทัพฮั่วรักษาการที่เจิ้นหนานแล้ว ยังเพิ่มยศจวินโหวให้เขาอีกด้วย

หลังจากที่ทหารทั้งหมดพร้อมแล้ว ท่านแม่ทัพฮั่วก็อยู่ในเมืองหลวงเป็นเวลาสองสามวัน

บาดแผลจากสงครามของเขาหายดีแล้ว ร่างกายยังแข็งแรงขึ้น และผมก็ค่อยๆ หงอก แต่เมื่อเทียบกับขุนนางเก่าแก่ในเมืองหลวง เขายังนับว่ายังหนุ่มอยู่

ช่วงนี้แม่ทัพฮั่วมีความสุขมากทุกวัน หลังจากนั้นหลายปี ในที่สุดเหล่าอดีตขุนนางเก่าก็สามารถกลับมารวมตัวกันอีกครั้งได้ แม้ว่าจะมีความขัดแย้งทางการเมืองและการแข่งขันลับๆ เมื่อหลายปีก่อน แต่ตอนนี้พวกเขาคลายความสงสัยก่อนหน้านี้และกลับมาคืนดีเข้าใจกันแล้ว

ตามคำกล่าวของแม่ทัพฮั่ว ชายชราเหล่านี้ล้วนใกล้เข้าฝั่งแล้ว ดังนั้นพวกเขายังกังวลกับสิ่งที่พวกเขากำลังทำทำไม แม้แต่เฮ่อเซียงที่ร่างกายไม่ค่อยจะดี ก็ยังออกมาดื่มสองแก้วอย่างกระฉับกระเฉง

เฮ่อโยวได้คารวะแม่ทัพฮั่วในฐานะท่านอาจารย์ ซึ่งทำให้เฮ่อเซียงมีความสุขมาก ความเหินห่างระหว่างพ่อลูกของเฮ่อเซียงและเฮ่อโยวก็ดูเหมือนหายไปทุกวัน

แม้ว่ามือของเฮ่อโยวจะได้รับบาดเจ็บ แต่ยังถูกเฮ่อเซียงดึงออกมาเพื่อพูดคุยกับเหล่าท่านลุงท่านอา

แม่ทัพฮั่วพูดเกี่ยวกับสงครามตลอดทาง และต้องโม้ถึงเฉินเสียนจนต้องลอยขึ้นฟ้าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ยังมีผู้พิพากษาศาลยุติธรรมต้าหลี่เยาะเย้ยและพูดว่า "ก่อนหน้านี้ท่านก็เป็นคนขี้โม้ที่สุด และโรคนี้ของท่านจะทำอย่างไรก็ยังแก้ไขไม่ตก" ทั้งห้องพากันหัวเราะเสียงดังชอบใจ

ไม่มีใครพูดถึงเฉินเสียนว่าเป็นผู้หญิงที่สืบทอดต้าฉู่ และทุกคนต้องหลีกเลี่ยง ทุกคนรู้ดีอยู่ในใจว่าตอนนี้นางเป็นเพียงคนเดียวที่ยังเหลืออยู่ในราชวงศ์ นอกจากนางแล้ว ใครจะทำหน้าที่สำคัญนี้ได้

ในที่สุด เฮ่อเซียงก็ถอนหายใจ "จากนี้ไปมันจะเป็นโลกของคนหนุ่มสาว องค์หญิงจิ้งเสียน" เขามองที่ผู้พิพากษาศาลยุติธรรมต้าหลี่ "พวกเราได้ติดต่อกันมาหมดแล้ว และเราระวังไม่ให้สูญเสียชายคนนั้นไป"

"สมแล้วที่เป็นศิษย์ของท่านอาจารย์ซู"

ในการประชุมนี้ได้ถึงพลบค่ำแล้ว เฉินเสียนและซูเจ๋อยังคงอยู่ในวังเพื่อหารือเกี่ยวกับการแต่งตั้งขุนนางของราชสำนัก ตลอดจนการตรวจสอบของการคัดเลือกทหารและการสอบวรรณกรรม

เรื่องราวของราชสำนักในอนาคต ต้องค่อยๆ หลุดพ้นจากมือขุนนางเก่า เมื่อเตรียมการด้านการป้องกันทางทหารแล้ว การปกครองราชสำนักก็จะกลายเป็นสิ่งสำคัญอันดับแรก

ซูเจ๋อคุ้นเคยกับการราชการของต้าฉู่ทั้งหมดจนไม่อาจจะคุ้นเคยได้อีก และเขารู้ดีว่าขุนนางที่ท้องถิ่นคนใดบ้างที่ว่าง

เฉินเสียนส่วนใหญ่ฟังเขาพูดว่า ใครเหมาะกับตำแหน่งใด ในขณะที่เขาพูดเบาๆ มือก็เขียนบนกระดาษด้วยพู่กันที่อยู่ในมือของเขา