บทที่611 ข้ากลัว สิ่งที่ข้ากลัวมีตั้งมากมาย

ซูเจ๋อพูดว่า "เดิมทีศิษย์ก็คิดว่าเริ่มดีขึ้นแล้ว ถึงได้ประมาทเลินเล่อเช่นนี้ คิดไม่ถึงว่ามันจะไร้ประโยชน์จริงๆ ตามที่ท่านอาจารย์บอก ศิษย์ยังสามารถมีชีวิตอยู่ได้นานแค่ไหน?"

ผู้เฒ่ามองเขาและพูดว่า "เจ้ายังอยากจะมีชีวิตนานเท่าไหร่? ข้าคิดว่าเจ้ามีชีวิตหนึ่งวันก็มากเกินไป"

ซูเจ๋อยิ้มจางๆ และกล่าวว่า "แต่แรกศิษย์แค่อยากมีชีวิตผ่านสี่สิบปี แต่ได้รับความโปรดปรานของพระเจ้า"

"อย่าบอกสี่สิบปี ตามสถานการณ์ของเจ้า สี่ปีก็เป็นปัญหาหมด" ผู้เฒ่าพูดพร้อมกับฝังเข็มให้เขา "แต่ก่อนข้าเคยบอกเจ้าไว้ ร่างกายของเจ้านี้เหนื่อยอีกต่อไปไม่ได้ แต่เจ้ากลับไม่ใส่ใจ"

ซูเจ๋อพูดอย่างเฉยเมย "หากท่านอยู่ในวัยที่ต้องสงบสุขและรุ่งเรือง ต่อไปศิษย์คงจะเป็นเพียงคนไร้ค่าธรรมดาแต่นี่ไม่อะไร น่าเสียดายที่ศิษย์ไม่ได้รอให้ถึงยุคที่สงบสุขและรุ่งเรืองนั้น"

ดังนั้นเขาจะสามารถถอยได้อย่างไร จะปล่อยให้ความกดดันและภาระทั้งหมดตกบนบ่าบางๆ ของผู้หญิงได้อย่างไร

ผู้เฒ่าเงียบไปครู่หนึ่งและถามว่า "คราวนี้แรงจูงใจคืออะไร?" ผู้เฒ่าว่าเขาไม่ใช่ไม่สามารถปล่อยวางได้ แต่ในใจเขามีความผูกพันที่ไม่มีใครเทียบได้

ซูเจ๋อกล่าวว่า "ไม่มีสิ่งจูงใจใดๆ แต่ช่วงหลังๆ นี้มักจะเป็นลม ได้นอนแล้วก็ยากที่จะตื่น"

ผู้เฒ่าหยุดชะงัก จากนั้นเริ่มเปิดเปลือกตาของซูเจ๋อเพื่อตรวจอย่างละเอียด พลางพูด "จากชีพจรและอาการของเจ้า ไม่มีอาการบวมของเลือดคลั่งในศีรษะ แต่กลัวว่าจะไปทำร้ายตรงส่วนอื่น"

ผู้เฒ่าเอื้อมมือไปแตะแผลเก่าบนสมองของซูเจ๋อ และกล่าวว่า "แผลหายแล้ว แต่ข้าเองก็ไม่รู้เกิดอะไรขึ้นอยู่ข้างใน"

ต่อมาซูเจ๋อก็ปล่อยวางการบริหารราชการแผ่นดิน และไม่ไปสถานที่ราชการอีกต่อไป บางครั้งสิ่งที่ต้องการให้เขาจัดการก็จัดการที่บ้านเท่านั้น

เฉินเสียนได้ยินจากที่ท่านหมอว่าร่างกายของซูเจ๋อไม่ร้ายแรง มีเพียงความเหนื่อยล้าเท่านั้น พักผ่อนบำรุงร่างกายก็สามารถฟื้นตัวให้ดีขึ้น

เฉินเสียนไม่สบายใจ ยังแอบออกจากพระราชวังตอนกลางคืนมายังบ้านของซูเจ๋อ ซูเจ๋อได้ให้พ่อบ้านกับคนใช้นำยาทุกอย่างที่ใช้ประจำทุกวันเอาไปเก็บให้เรียบร้อย และพาเฉินเสียนไปนั่งที่ห้องตำราชั่วคราว

เฉินเสียนจับมือของซูเจ๋อ และพูดว่า "มือของท่านทำไมเย็นเช่นนี้ เข้าหน้าหนาวแล้ว ในห้องต้องจำเป็นต้องมีเตาผิง"

จากนั้นพ่อบ้านก็นำเตาเข้ามาวางไว้ข้างใน เฉินเสียนก็อุ่นมือให้ซูเจ๋อ โดยไม่พูดอะไรเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในราชสำนักในช่วงหลายวันนี้

นางแค่เล่าเรื่องการคุยกันถึงเรื่องมโนสาเร่ให้ซูเจ๋อฟัง เหล่าขุนนางหลายร้อยคนทำหน้าที่ของตน และขุนนางที่ใหม่มีแรงจูงใจมาก ในที่สุดทุกอย่างก็ถูกจัดให้เป็นระเบียบ

เฉินเสียนกล่าวว่า "เมื่อสิ้นปีนี้ ข้าให้เฮ่อโยวเตรียมงานเลี้ยงในวัง หลังจากการสอบขุนนาง ท่านยังไม่ได้พบขุนนางใหม่ที่ได้รับการคัดเลือกและเลื่อนขั้นมาจากท่าน รอให้ท่านดีขึ้นแล้วค่อยไปพบกับพวกเขาก็ยังไม่สาย"

ซูเจ๋อวิเคราะห์กับนางอย่างสบายๆ ว่าเหล่าขุนนางในราชสำนักนั้นมีนิสัยใจคออย่างไร และเหมาะจะต้องทำเรื่องอะไร รวมทั้งวิธีการผลักดันนโยบายการปกครองใหม่อย่างไร และวิธีเพิ่มพระคลังของราชวงศ์ให้มากขึ้นได้อย่างไร

เฉินเสียนนำมือของซูเจ๋อวางไว้เหนือเตา และความร้อนก็ค่อยๆ ทำให้มือของเขาอุ่นขึ้น แสงสีแดงที่ลุกเป็นไฟในเตาได้สว่างออกมา ทำให้กระดูกนิ้วมือของเขาโดดเด่น เรียวและสวยงาม

เฉินเสียนพยักหน้า "ได้ ข้าจำไว้แล้ว ท่านคอแห้งหรือไม่?"

ซูเจ๋อยิ้มอ่อนๆ พูดว่า "ท่านถามขึ้นมาก็รู้สึกนิดหน่อย"

เฉินเสียนได้เดินไปเทชามาให้เขาดื่ม และถามว่า "หิวหรือยัง หรือว่าอยากกินอะไร? ข้าจะไปทำให้ท่านทาน"

ซูเจ๋อมองขึ้นไปที่นาง มองนางเป็นเวลานาน ดวงตามืดที่ไม่ชัดเจน แต่คำพูดของเขายังคงตื้นเขิน "ดูเหมือนท่านจะเป็นห่วงข้ามากเป็นพิเศษ อาเสียน ท่านกำลังกลัวอะไร"

เฉินเสียนตกตะลึงและพูดว่า "ข้ากลัว สิ่งที่ข้ากลัวนั้นมากมาย กลัวท่านจะหนาว กลัวท่านหิว และกลัวท่านเหนื่อย กลัวท่านตรงนั้นไม่ดีตรงนี้ไม่ดี จนนับไม่ถ้วน"

ซูเจ๋อยิ้มอย่างแผ่วเบาพูดว่า "ตอนนี้ข้าไม่หนาวและก็ไม่หิว มีท่านมาคุยเป็นเพื่อน ก็ดีมากแล้ว"