บทที่612 ทำไมต้องพาตัวเองไปอยู่ในสถานการณ์แบบนั้น

ค่อยๆ มีฎีกายื่นกล่าวโทษอัครเสนาบดีมากขึ้นเรื่อยๆ อย่างไม่มีเหตุเป็นอย่างมาก มีความคิดที่ขัดแย้งกันทางการเมือง ทุกคนต่างก็เลือกเพียงแค่ความคิดของตัวเอง ไม่จำเป็นต้องรีบฆ่าทั้งหมด แต่ไม่มีใครกล้าที่จะลุกขึ้นบอกว่าไม่ใช่อัครเสนาบดี

และในเวลานี้ ขุนนางเก่าในราชสำนัก ก็ถูกเขากำจัดไปได้เกือบหมดแล้ว

ต่อไปก็จะไม่มีพวกแก่ๆ เหล่านั้นที่จะมารวมตัวกันที่เอาความตายหรือไม่มาที่ราชสำนักเพื่อมาบีบบังคับองค์จักรพรรดินี

ในขณะนั้นที่เหล่าขุนนางกระซิบกระซาบกันเบาๆ ซูเจ๋อเริ่มเตรียมแผนสำหรับต้าฉู่ในปีหน้าอย่างไม่ใส่ใจอะไร ไม่เพียงแต่ปีหน้า แต่กลยุทธ์ของงานราชการสำหรับสามถึงห้าปีต่อไปด้วย เขาได้บันทึกไว้อย่างพิถีพิถันในหนังสือ เพื่อที่จะได้ใช้ในวันต่อไป

เขาได้อยู่ในราชสำนักเลือกอาจารย์คนใหม่ให้กับซูเซี่ยน และรับผิดชอบการสอนในโรงเรียนไท่เหอที่วังหลัง ซูเซี่ยนในฐานะเป็นองค์ชายใหญ่ อีกไม่นานก็ต้องเข้าไปศึกษาอย่างเป็นทางการที่โรงเรียนไท่เหอ

นอกจากนี้เขายังขอให้ฉินหรูเหลียงเลือกในองครักษ์วังหลวงที่ดีที่สุดมาเป็นทหารอารักขา ให้ฉินหรูเหลียงฝึกฝนให้เป็นหน่วยองครักษ์ลับ ต่อไปรับผิดชอบความปลอดภัยของเฉินเสียน

ฉินหรูเหลียงขมวดคิ้วและมองไปที่ซูเจ๋อกล่าวว่า "ดูเหมือนว่าอัครเสนาบดีซูจะรีบทำการให้เสร็จโดยเร็ว"

ซูเจ๋อเลิกคิ้วอย่างไม่ได้สนใจ

ฉินหรูเหลียงพูดอีกครั้ง "ข้ารู้ว่าท่านมีวิธีเสมอ แต่เมื่อช่วงนี้มีคนมากขึ้นในราชสำนักที่กล้าเกลียดท่านแต่ไม่กล้าพูด หากท่านไม่อยากสร้างปัญหาเพิ่มให้นาง ท่านก็ควรที่จะหยุด"

ซูเจ๋อยิ้มจางๆ หันหน้าหนีจากคนอื่นๆ และพูดว่า "สิ่งที่ข้าต้องการจะทำ น่าจะยังไม่ถึงให้ท่านแม่ทัพฉินต้องมาชี้แนะข้า ท่านแม่ทัพฉินเพียงแค่ทำเรื่องข้างในให้ดี และเรื่องการฝึกหน่วยองครักษ์ลับ ยังต้องขอให้แม่ทัพฉินโปรดใส่ใจด้วย อย่าปล่อยให้นานจนเกินไป

พูดจบ ซูเจ๋อก็ได้หันหลังออกไปก่อน ฉินหรูเหลียงยังอยู่ที่เดิม มองแผ่นหลังที่มีความเป็นขุนนางที่มือสะอาดไม่มีความด่างพร้อยของเขา ทั้งเป็นห่วงทั้งกังวล

ซูเจ๋อตัดการติดต่อกับฉินหรูเหลียงและเฮ่อโยวและข้าราชบริพารต่อไปที่สามารถไว้ใจได้ ปกครองทั้งหมดคนเดียว และทำตัวเย่อหยิ่งจองหอง

แม้แต่ในงานเลี้ยงในพระราชวัง ซูเจ๋อก็เฉยเมยต่อขุนนางใหม่ที่พบรอเขามาโดยตลอด และซูเจ๋อก็ไร้ความปรานีที่จะพูดถึงเรื่องนี้

เหล่าขุนนางใหม่ก็ค่อยๆ เขามาอยู่ข้างองค์จักรพรรดินี และฎีกาที่ส่งขึ้นไปต่างก็มีความไม่พอใจต่ออัครเสนาบดีเป็นอย่างมาก

ซูเซี่ยนกลับมาจากโรงเรียนไท่เหอ และเห็นเฉินเสียนนั่งอยู่หน้าโต๊ะยาว ในมือยังถือฎีกาพร้อมขมวดคิ้วอยู่ตลอดเวลา

ซูเซี่ยนนั่งอยู่ข้างๆ เฉินเสียนอย่างเงียบๆ และครู่หนึ่งถึงพูดว่า "เสด็จแม่ มีคนด่าท่านพ่อหลายคนหรือพ่ะย่ะค่ะ?"

เฉินเสียนพูด "ทางที่เขาเดินนี้ ทุกอย่างมาบังต่อหน้าแม่ไว้ และคงต้องมีคนด่าเยอะ"

แต่นางกลับไม่อาจจะทำเป็นไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นไม่ได้ ตอนนี้ขุนนางในราชสำนักได้กล่าวโทษให้ซูเจ๋อ มันไม่ใช่ง่ายแล้วกับรวบอำนาจแต่เพียงผู้เดียวโดนพลการ

ฎีกาที่กล่าวโทษจะกองอยู่ที่มุมโต๊ะตามปกติ เมื่อเฉินเสียนไม่ได้ระวัง ซูเซี่ยนจึงหยิบไม่กี่เล่มออกมาเปิดดู

อักษรที่ง่ายเขาดูออก ในฎีกานั้นทั้งหมดต่างด่าพ่อของเขา โหดร้ายต่อความจงรักภักดี รวบการปกครองของราชสำนักเพียงคนเดียว และแสดงเจตนาร้ายเป็นการทรยศในอดีต ซึ่งมิอาจควรนิ่งเฉยได้

เหล่าขุนนางคิดว่าตัวคนเดียวจะมีความอดทนมากแค่ไหน และจะมีความทะเยอทะยานมากเท่าใด ก่อนหน้านั้นอัครเสนาบดีซูถูกซ่อนไว้อย่างลึกล้ำ แต่ตอนนี้เขามีอำนาจทั้งหมดอยู่ในมือ ในที่สุดก็เปิดเผยใบหน้าที่แท้จริงของเขาออกมา

อย่างไรก็ตามในการดำเนินการของราชสำนัก ที่อยู่ในความดูแลของอัครเสนาบดี และไม่เคยมีข้อผิดพลาด นโยบายใหม่ที่มีในมือของเขาได้เห็นประโยชน์แล้ว แม้ว่าฝ่ายปกครองและฝ่ายค้านจะเต็มไปด้วยสถานการณ์ที่คับขัน แต่ประชาชนก็ค่อยๆ เพลิดเพลินกับความสงบและความสามัคคี

ในระหว่างวัน เฉินเสียนได้เดินทางไปสถานที่ว่าราชการของอัครเสนาบดี

มีหิมะตกบนดอกบ๊วยซึ่งยังคงอ้อยอิ่งอยู่

คนในสถานที่ว่าราชการได้ทำความสะอาดหิมะหน้าถนน และเฉินเสียนเดินไปตามถนนหินเปียก เพื่อไปยังสถานที่ว่าราชการของซูเจ๋อ

ประตูหน้าบันไดถูกเปิดออก และลมหนาวก็พัดเข้ามา เฉินเสียนลืมตาขึ้นและเห็นเขานั่งอยู่หน้าโต๊ะในห้อง และมีฎีกามากมายกองอยู่บนหน้าโต๊ะ

ซูเจ๋อหยิบมันขึ้นมามองดูในลักษณะเดียวกัน ด้วยท่าทางที่เย็นชา นิ้วของเขาถูกผสมด้วยกลิ่นหอมของหมึกเล็กน้อย และเขาเขียนลงไปอย่างไม่ต้องคิดอะไร"

เฉินเสียนยืนอยู่นอกประตูครู่หนึ่ง

คิดไปซูเจ๋อก็รู้ว่านางอยู่นี่แล้ว เพียงแค่ตั้งใจดูเล่มพื้นฐานทั้งหมดที่อยู่ในมือเสร็จ ถึงได้เงยหน้าขึ้นมองไปที่นาง

เขาลุกขึ้นเดินไปข้างหน้า โดยแสดงความเคารพต่อจักรพรรดิและขุนนาง น้อมตัวประสานมือคารวะพร้อมพูด "กระหม่อมถวายบังคมฝ่าบาท"