บทที่613 กลายเป็นคนโลภอำนาจและกลายเป็นคนชั่วร้าย

ซูเจ๋อคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า "บางทีอำนาจอาจจะทำให้หลงระเริงไปได้ง่าย"

เฉินเสียนกล่าวว่า "หากอำนาจทำให้ท่านหลงระเริงได้ ท่านคงเป็นจักรพรรดิของต้าฉู่ไปนานแล้ว คงจะไม่ใช่ข้า ในขณะนั้นตำแหน่งจักรพรรดิอยู่ใกล้เพียงปลายนิ้ว ทำไมท่านถึงไม่บอกข้าว่าท่านหลงระเริงได้ง่าย?"

เฉินเสียนเข้าหาซูเจ๋อ ในดวงตามีความเจ็บปวดเล็กน้อย และพูดอย่างระมัดระวังว่า "ท่านกำลังพยายามนำหัวใจของคนที่ได้รับมาเหล่านั้นคืนมาให้ข้า ไม่เพียงแค่ทำให้ตัวเองเสียชื่อเสียง ทั้งยังผลักข้าราชบริพารให้มาอยู่ฝั่งข้า? ซูเจ๋อ ข้ารู้ ท่านเป็นเช่นนี้มาตลอด"

ดวงตาของซูเจ๋อราบเรียบ บนริมฝีปากยิ้มและพูดว่า "คราวนี้อาจจะไม่เป็นอย่างนั้นก็ได้"

"แล้วคราวนี้จะเป็นยังไง บอกข้าสิ"

"ใจคนคาดเดาไม่ได้ ไม่ต้องพูดให้กระจ่างทุกอย่างก็ได้"

ซูเจ๋อเปลี่ยนไปแล้ว แต่เฉินเสียนไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงเปลี่ยนไป ในวันข้างหน้า นางรู้เพียงว่าเขาได้กลายเป็นคนโลภอำนาจและกลายเป็นคนชั่วร้าย

ไม่ว่าขุนนางจะกล่าวโทษเขาเท่าไหร่ ข้างบนต้องมีเฉินเสียนคอยรับผิดชอบแทนเขา ดังนั้นเขาจึงไม่มีความปรานีใดๆ ทั้งสิ้น

เขาได้รับการท้าทายเฉินเสียนถึงวันสุดท้ายที่ไม่อาจจะช่วยได้

หลังจากที่เฉินเสียนออกจากสถานที่ว่าราชการ ซูเจ๋อได้ให้คนมาเอาเตาผิงในห้องออกไปดับ อากาศในห้องเย็นลงทุกตารางนิ้ว และเย็นราวกับหิมะตกหนัก

ซูเจ๋อนั่งอยู่คนเดียวเป็นเวลานาน มือของเขาเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง

เมื่อเฉินเสียนไม่อยู่ เขาไม่เคยผิงไฟให้อบอุ่น เพราะเขารู้ว่า เมื่อไฟดับลงนั้น ถึงเป็นเวลาที่หนาวที่สุด

เขากลัวความหนาวเย็น และยิ่งกลัวความหนาวเย็นหลังจากผ่านความอบอุ่นไป

แต่เมื่อครู่ที่เตาผิงได้นำขึ้นมา ซูเจ๋อเอื้อมมือออกไปผิงไฟเป็นครั้งแรก เพราะเขากังวลว่าเฉินเสียนจะจับมือเขาและพบว่ามือของเขาเย็น

โชคดีที่ความกังวลของเขาไม่ได้ผิดพลาด เมื่อเฉินเสียนสัมผัสมือของเขา มือของเขามีอุณหภูมิที่คลุมเครืออยู่แล้ว

ซูเจ๋อกลับมาถึงบ้านหลังจากไปที่สถานที่ว่าราชการ สะบัดหิมะที่ตกลงบนเสื้อผ้าและเข้าไปในบ้าน

เขาหยิบผ้าพันคอสีดำออกจากตู้เสื้อผ้าแล้วพันรอบคอของเขา ลูบผ้าพันคอนุ่มๆ ในมือของเขา และก็อดที่จะยิ้มไม่ได้

คราวนี้คือออกมาจากใจ

ซูเจ๋อนั่งอยู่ใต้ชายคา มองดูหิมะที่ลอยอยู่บนท้องฟ้าข้างนอก และชาในมือก็เย็นยะเยือก เขาหรี่ตาและนึกถึงหน้าหนาวเมื่อปีก่อน ที่เขาใช้ประโยชน์จากสถานการณ์นี้ขึ้นไปวัดฮู่กั๋วที่ภูเขาลู่เพื่อแอบไปพบเฉินเสียนในคืนหิมะตก

ผ้าพันคอผืนนี้เป็นเฉินเสียนที่ถักให้เขา เมื่อที่เขาไป นางยังวิ่งเท้าเปล่าออกมาเรียกเขา จากนั้นก็สวมผ้าพันคอให้เขาก่อนถึงได้เต็มใจให้เขาออกไป

ในเวลานั้นแม้หิมะจะตกหนัก แต่เขาไม่เคยรู้สึกหนาวเลย

เมื่อสองวันก่อนบังเอิญเห็นอาเซี่ยนในวัง เขาเลิกเรียนกำลังกลับมาจากโรงเรียนไท่ ซูเจ๋อมองดูเขาจากด้านข้างถนนหวู่ถง สวมเสื้อขนเป็ดหนาๆ และบนคอก็ได้พันผ้าพันคอแบบนี้ ร่างเล็กๆ โดยมีแม่นมซุยพากลับไปยังพระตำหนักไท่เหอ

อาเซี่ยนไม่ได้รู้สึกว่าเขาอยู่นี่ ดังนั้นจึงไม่ได้มองย้อนกลับไปที่เขา

อาจารย์ในโรงเรียนไท่ ห่างกันทุกสองวันก็จะมาหาซูเจ๋อเพื่อรายงานรายละเอียดเกี่ยวกับสถานการณ์การเรียนขององค์ชาย และองค์ชายควรจะเรียนอะไร ซูเจ๋อก็จะกำชับกับอาจารย์ ว่าควรจะต้องสอนอะไร

วันส่งท้ายปีเก่ากำลังใกล้เข้ามา และราชสำนักได้หยุดพักผ่อนประจำปี หน่วยงานราชการทั้งหมดปิดทำการ และสถานที่ว่าราชการของอัครเสนาบดีก็ไม่เว้น

ในที่สุดซูเจ๋อก็สามารถอยู่บ้านได้

ไม่นานมานี้เวลานอนของเขายาวนานขึ้น หนึ่งชั่วโมงกลายเป็นสองชั่วโมง และบางครั้งเขาก็นอนตั้งแต่เที่ยงวันจนมืด

พ่อบ้านเชิญผู้อาวุโสเฒ่ามาดูเขา ทุกครั้งก็ต้องส่ายหน้าออกไป

ซูเจ๋อพูดกับพ่อบ้านว่า "ต่อไปก็ไม่ต้องไปร้านยาเชิญใครมาแล้ว อาจเป็นเพราะข้ามีเวลานอนไม่เพียงพอในปีที่แล้ว แต่ตอนนี้ทุกวันก็ได้ชดเชยมาแล้ว นอนตื่นขึ้นมาก็รู้สึกดีบ้าง"

ความโศกเศร้าพ่อบ้านมักเพิ่มขึ้น และพูดว่า "นายท่านเป็นเช่นนี้ต่อไปไม่ใช่วีธีที่ดีนะขอรับ หรือไม่ก็บอกจักรพรรดิเถอะ และขอให้คุณชายมาอยู่กับท่านก็ยังดีกว่า"

ซูเจ๋อยิ้มและพูดเบาๆ "เช่นนั้น คือต้องการให้ข้าไม่สบายใจงั้นรึ?"