บทที่642 เมื่อครู่มีคนเรียกข้า?

เฉินเสียนกล่าวว่า "ยังจะรออะไรอยู่ งั้นตอนนี้พวกเราไปกันเถอะ"

อ๋องมู่คว้าตัวนางและกล่าวว่า "อย่าเพิ่งกระวนกระวายใจเลย ข้าเห็นว่าท่านเหนื่อยเช่นนี้ ถ้าท่านไม่มีแรงพอจะออกเดินทางไปได้อย่างไร เมืองหลวงเป่ยเซี่ยของข้าไม่ใช่ต้าฉู่ของท่าน และมีจักรพรรดิของข้าที่นั่น ถ้าท่านไปเช่นนี้ ท่านจะจัดการได้อย่างไร?"

แต่นางถูกทรมานในหัวใจ โดยหวังว่าตัวเองจะสามารถมีปีกที่เติบโตคู่หนึ่งและบินไปอยู่ข้างเขาทันที

นางต้องการไปดูว่าเขาตอนนี้เป็นอย่างไร ถ้าหากได้เห็นเขาอีกสักครั้ง รู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่ก็คงดี

อ๋องมู่พูดอีกครั้ง "ยังมีอีกหนึ่งเรื่อง ที่ข้ายังไม่ได้เตือนท่าน"

เฉินเสียนได้ยินเขาพูดว่า "เขาได้รับบาดเจ็บที่ศีรษะ เพิ่งเขาตื่นขึ้นมายังจำบางอย่างจากอดีตได้ ต่อมาความทรงจำของเขาก็ค่อยๆ สับสน และเขาก็จำสิ่งต่างๆ ได้น้อยลงทุกครั้ง"

หลังจากหยุดไปชั่วครู่ อ๋องมู่ก็มองดูสีหน้าเฉินเสียนและกล่าวว่า "ครั้งนี้ที่ท่านไปเยี่ยมเขา เขาอาจจะจำท่านไม่ได้ หมอหลวงก็ไม่มั่นใจในเรื่องนี้ ข้าเองก็ไม่อาจจะแน่ใจ ข้าเพียงแค่บอกท่านไว้ เพื่อให้ท่านได้เตรียมใจไว้"

ผ่านไปสักพัก เฉินเสียนกล่าว "ขอบพระทัยท่านอ๋องที่เตือนข้า"

หลังจากพักผ่อนทั้งคืน วันที่สองคนกลุ่มหนึ่งก็รีบไปเมืองหลวงในเป่ยเซี่ยทันที

เมื่อเห็นว่าใกล้จะผ่านไปหนึ่งเดือนแล้ว องค์ชายของเป่ยเซี่ยจึงแอบผัดวันประกันพรุ่ง และจักรพรรดิเป่ยเซี่ยไม่พบผู้หญิงที่มีวันเดือนปีเกิดที่คู่ควรขององค์ชาย เขาได้ลดความต้องการลงซ้ำแล้วซ้ำเล่า เป็นเพียงแค่กุลธิดาของครอบครัวสุจริตชนก็พอแล้ว"

บรรดาสตรีของตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงต่างหลีกเลี่ยงกับเรื่องนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนที่มีดวงวันเดือนปีเกิดที่สมพงศ์กันกับท่านอ๋องรุ่ย

ในท้ายที่สุด จึงค้นพบผู้หญิงที่ยังไม่แต่งงานเพียงคนเดียวที่มีดวงสมพงศ์คู่ควรกับอ๋องรุ่ย และได้รีบเร่งรับแต่งตั้งให้เป็นพระชายาชั่วคราว และงานแต่งงานจะจัดขึ้นในอนาคตอันใกล้นี้

ในจวนท่านอ๋องมีการเฉลิมฉลองงานมงคล และผ้าไหมสีแดงถูกแขวนไว้ทุกที่และการเฉลิมฉลองก็เต็มไปด้วยความสุข เฉพาะในห้องของท่านอ๋องรุ่ยเท่านั้น กลิ่นหอมของยาก็แรง และไม่เคยรู้สึกมีความสุขเลย

สิ่งมหัศจรรย์ก็คือ จวนท่านอ๋องรุ่ยเพิ่งจะกำหนดพระชายาและวันมงคล จากนั้นได้ยินว่าอ๋องรุ่ยก็ตื่นขึ้นแล้ว

วันนี้สาวใช้ได้ไปปรนนิบัติที่ห้องตามปกติ นอกหน้าต่างเต็มไปด้วยใบไม้ผลิ และแสงแดดแห่งฤดูใบไม้ผลิก็อบอุ่น ตามคำแนะนำของหมอหลวง สามารถเปิดหน้าต่างเพื่อการระบายอากาศที่เหมาะสมในช่วงฤดูใบไม้ผลิที่อบอุ่น ทันทีที่สาวใช้เปิดหน้าต่าง แสงแดดสีทองบนหน้าต่างก็สาดส่องเข้ามาในห้อง

นางหันกลับมาเพื่อที่จะเก็บมุ้งท่านอ๋องอีกครั้ง แต่ทว่าเพิ่งเก็บมุ่งอุ่นๆ ขึ้นด้านเดียว และชายที่นอนอยู่บนเตียงตลอดก็ได้ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ

เขาตื่นขึ้นจากการนอนหลับสนิท กับความเกียจคร้านหน่อยๆ ที่ขึ้นอยู่หว่างคิ้วของเขา และดวงตาที่เรียวยาวก็คลุมเครือราวกับท้องฟ้าที่ไร้ขอบเขต ก็สามารถจะดูดคนเข้ามาได้ทันที

สาวใช้ก็งุ่มง่ามขึ้นทันที

โครงร่างของเขาคล้ายกับการแกะสลักหยกที่ดีที่สุด ดูอ่อนโยนอ่อนๆ สาวใช้รู้สึกว่า ในโลกนี้จะมีคนหน้าตาดีขนาดนี้ได้อย่างไร

ซูเจ๋อถาม "เมื่อครู่มีคนกำลังเรียกข้า?"

สาวใช้สติกลับมา ตอบว่า "ไม่มีใครเรียกท่านอ๋องเพคะ ในห้องนี้ก็เงียบสนิท"

ซูเจ๋อหลับตาลงอีกครั้งและพูดเบาๆ ว่า "นั่นอาจเป็นความฝัน" เขาได้ยินมีคนเรียกเขาว่า "ซูเจ๋อ" แต่ครู่หนึ่งไม่รู้ว่าใครเรียกเขา

นางได้ปลุกเขาให้ตื่นแล้ว เขากลับไม่เห็นว่านางรูปร่างแบบไหน คราวนี้ได้หลับก็หลับไปนาน และได้ยินสาวใช้ว่าเขาหลับไปหลายเดือนแล้ว

จากนั้นสาวใช้ก็หน้าแดงและหันหน้าวิ่งออกไปพร้อมกับร้องออกมาอย่างร่าเริง "ท่านอ๋องตื่นแล้ว! ท่านอ๋องตื่นแล้ว! รีบไปเรียกหมอมา!"

ไม่นานนักหมอหลวงรีบมา

ซูเจ๋อพิงไปที่หัวเตียงครึ่งหนึ่ง และได้รับการวินิจฉัยจากหมอหลวง หมอหลวงพูดด้วยสีหน้ายินดีว่า "อาการป่วยของท่านอ๋องดีขึ้นจริงๆ นับว่าโชคดีมาก"