บทที่643 วันแห่งงานมงคล

เฉินเสียนยืนอยู่ในเงามืดบริเวณใกล้ๆ จวนอ๋องรุ่ยเป็นเวลานาน จ้องมองไปที่โคมไฟสีแดงที่หน้าประตูสีแดงสดใสอย่างเงียบๆ ด้านล่างของโคมไฟยังมีทหารยามเฝ้าอยู่อย่างละเอียดรอบคอบ

รู้ว่าเขาอยู่ข้างใน แต่นางไม่อาจจะหุนหันพลันแล่นไม่ได้ นางต้องจะกดมันต่อไป ยิ่งเร่งรีบ ยิ่งรีบไม่ได้

อ๋องมู่ไม่พบร่องรอยของแรงกระตุ้นในตัวนาง เช่นนี้เขาจึงสบายใจมากขึ้น

เฉินเสียนกล่าวว่า "จะรบกวนท่านอ๋องสักเรื่องได้หรือไม่?"

"หากข้าทำได้ พูดมาคงไม่เป็นไร"

"ท่านเป็นอาของเขา ท่านเข้าไปได้ ช่วยข้าเข้าไปดูเขาหน่อยได้หรือไม่? ข้าจะอยู่ที่นี่เพื่อรอท่านอ๋องออกมา"

อ๋องมู่ทรงยืดเสื้อผ้าของพระองค์แล้วพูดว่า "ข้าจากเมืองหลวงไปนานแล้ว ความจริงที่เป็นอาก็ควรไปดูสักหน่อย"

เฉินเสียนมองดูเขาเข้าไปในจวนอ๋องมู่ และทหารยามที่อยู่ข้างประตูได้คำนับให้เขา

นางรออยู่ครู่หนึ่ง ลมในตอนกลางคืนที่เป่ยเซี่ยยังคงพัดผ่านทุกสองนาที นางยังคงอยู่ท่าเดิม ไม่ขยับเขยื้อน เหมือนถูกผสมผสานเข้าไปกับคืนที่มืดมิด

ต่อมาอ๋องมู่ออกมาด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา ทันทีที่ไปถึงตรงหน้าเฉินเสียนได้กล่าวว่า "เป็นข่าวดี เขาได้ตื่นแล้ว"

หัวใจของเฉินเสียนชะงักงัน จากนั้นก็หัวเราะเบาๆ และความเหนื่อยล้าจากสองสามวันที่ผ่านมาถูกเช็ดออกไปด้วยรอยยิ้มบนริมฝีปากของนาง นางพูดว่า "เป็นข่าวดีจริงๆ"

อ๋องมู่กล่าวว่า "ไปเถอะ ข้าจะพาท่านกลับไปที่โรงเตี๊ยม" ระหว่างทางก็คิด และพูดขึ้นอีก "ข้าช่วยท่านเพียงแค่นี้ พรุ่งนี้ข้าไม่สะดวกออกหน้า หนังสือเชิญจะมีคนมาส่ง ทุกอย่างท่านต้องทำด้วยตัวเอง แต่ข้าขอเตือนท่าน ถ้าหากท่านต้องการจะปล้นใครสักคน จักรพรรดิของข้าคงไม่ปล่อยไปง่ายๆ"

เฉินเสียนเงียบ และหลังจากเดินไปไม่กี่ก้าว นางก็พูดขึ้นว่า "ทำไมท่านอ๋องต้องช่วยข้าถึงเพียงนี้?"

อ๋องมู่นิ่งไปสักพัก จากนั้นหัวเราะและพูดว่า "ข้าชอบหลานชายอาเซี่ยนมาก เขาสบายดีหรือไม่?"

เฉินเสียนกล่าวว่า "แค่หวังว่าพ่อของเขาจะสามารถกลับไปได้"

อ๋องมู่กล่าวรู้สึกปลงอนิจจังว่า "เป็นเด็กดีที่น่ารักมากคนหนึ่ง" ผ่านไปครู่หนึ่ง ได้กล่าวกับตัวเองว่า "เพราะว่าข้าอิจฉาพวกท่านอยู่เสมอ ที่มีความกล้าหาญมากกว่าข้า ข้าไม่สามารถทำเช่นนี้เหมือนพวกท่าน ในปีนั้นข้าไม่สามารถปล่อยวางทางโลกได้ ได้แต่มองดูหญิงที่รักของข้าแต่งงานไปที่บ้านเขา และกลายเป็นความเสียใจไปตลอดชีวิต"

เฉินเสียนมีคำตอบอยู่ในใจของนางแล้ว

อ๋องมู่มองดูนางแล้วโล่งใจเล็กน้อย "เมื่อปีนั้น นางเรียกข้าในนามว่าลุง ตอนนี้ลูกสาวของนางโตขึ้นแล้ว โชคดีจริงๆ และลูกสาวของนางควรเรียกคนที่นางรักในนามว่าลุงด้วย บางทีพระเจ้าอาจต้องการเติมเต็มความปรารถนาของข้า และให้ข้าชดเชยความเสียใจที่อยู่ในใจ ข้าหวังว่าทุกอย่างของพวกท่านยังมีเวลา เพียงแค่ไม่ขี้ขลาดเหมือนข้าในตอนนั้น"

นางไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับซูเจ๋อ คนหนึ่งเป็นลูกสาวของราชวงศ์ต้าฉู่ และอีกคนเป็นลูกชายของราชวงศ์ของเป่ยเซี่ย ไม่เพียงแต่ว่าฐานะแม่ของนางเคยเป็นองค์หญิงของเป่ยเซี่ยและได้แต่งงานไปที่ต้าฉู่ ดังนั้นจึงถูกกำหนดให้มีความคับข้องใจที่พัวพันไม่ชัดเจนเช่นนี้

เฉินเสียนกล่าวว่า "ขอบพระทัยเพคะ ขอบพระทัยท่านอ๋องสำหรับความรักที่มีต่อเสด็จแม่ของข้า และขอบพระทัยท่านอ๋องที่ช่วยข้า เฉินเสียนรู้สึกขอบพระทัยอย่างไม่มีที่สิ้นสุด"

อ๋องมู่โบกมือและกล่าวว่า "สิ่งเหล่านี้ไม่จำเป็นต้องพูด พรุ่งนี้ข้าขอให้ท่านโชคดี"

คืนนั้นนางได้เจรจากำหนดเส้นทางกับฉินหรูเหลียงและผู้ติดตามของนาง และเตรียมรถม้าไว้สองคันในเช้าวันรุ่งขึ้น และทุกอย่างเป็นไปตามแผน

ในวันที่สอง ฆ้องและกลองในเมืองหลวงถูกตีอย่างคึกคักและมีชีวิตชีวามาก กองเกียรติยศเดินไปตามถนนสายยาว ราษฎร์ต่างแยกจากกันเป็นสองฝั่งและเฝ้าดูด้วยความตื่นตาตื่นใจ

จวนอ๋องรุ่ยมีแขกเต็มไปหมด และมีเฉินเสียนปะปนอยู่ในนั้น และผู้ติดตามของนางก็กระจัดกระจายไปทุกที่

นางแต่งกายด้วยเสื้อคลุมยาวแขนแคบ ร่างกายทั้งสูงเพรียว ปิ่นปักผมหยกขาวปักไว้บนผมยาวๆ ของนาง และใบหน้าที่สะอาดผอมเพรียวปรากฏออกมาอย่างชัดเจน ดวงตาสีเหลืองอำพันคู่หนึ่งที่เฉียบคม ลักษณะที่นิ่งเงียบ ที่บ่งบอกถึงความดุดัน

ข้างนอกมีคนร้องเพลงเสียงดัง และเจ้าสาวเข้ามาประตูมาแล้ว