บทที่644 เจ้ามาชิงตัวเจ้าสาวหรือมาชิงตัวข้า?

เฉินเสียนคิดอย่างละเอียดถี่ถ้วน จากเขาออกจากเมืองหลวงไปสังเกตการณ์วันนั้น พวกเขาก็ไม่มีโอกาสได้เจอกันอีกเลย เป็นเวลาเกือบสี่ปีแล้ว ไม่ได้เจอกันนานมากจริงๆ

นานจนเหมือนผ่านไปแล้วครึ่งชีวิต ในชีวิตนี้จากที่ผิดหวังจนกลายเป็นความสิ้นหวัง และถึงเวลาจุดประกายเล็กๆ ของแสงแห่งความหวังที่อาจพังทลายได้ทุกเมื่อ เฉินเสียนรู้สึกเหมือนกับว่านางกำลังจมอยู่ในขุมนรกหลายครั้ง และกำลังดิ้นรนต่อสู้

นางไม่รู้ว่า ด้านหลังของประตูนี้ถือว่าเป็นความหวังของนาง และนั้นจะพังทลายลงไปหรือจะค่อยๆ ลุกขึ้นมา

เฉินเสียนถอนหายใจยาว และมือที่ค่อยๆ ยกประตูขึ้นก็สั่นอย่างควบคุมไม่ได้

เมื่อสาวใช้หลานเอ๋อร์เห็นเช่นนี้แล้ว ก็ก้าวไปข้างหน้าและพูดด้วยความตกใจและหวาดกลัวว่า "เจ้าเป็นใครกันแน่! เจ้าสามารถเข้า......."ยังพูดไม่จบ เฉินเสียนจ้องมองไปที่ประตูอย่างเงียบๆ สายตามองไปอย่างมั่นคง ราวกับว่าอยากจะมองผ่านช่องเพื่อเข้าไปดูคนข้างในให้ชัดเจน ในมือถือมีดพกด้ามหนึ่ง จี้ไปตรงคอของสาวใช้หลานเอ๋อร์

หลานเอ๋อร์กลอกตาและล้มลงกับพื้นทันที ประโยคที่เหลืออีกครึ่งหนึ่งเหมือนกำลังละเมอพูดออกมา "บุกรุกเข้าไปในลานด้านในของท่านอ๋อง......"

ในเวลาเดียวกัน เสียงที่อ่อนโยนก็ดังออกมาจากข้างในห้อง ทำให้หัวใจของเฉินเสียนสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง "อย่าก้าวร้าว เจ้าออกไปก่อนเถอะ"

เขากำลังคุยกับสาวใช้ แต่น่าเสียดายที่สาวใช้ถูกเฉินเสียนทุบจนสลบลงไปนอนอยู่บนพื้นแล้ว

ในที่สุดนางก็ผลักประตูเข้าไป

การตกแต่งบ้านใหม่นี้ช่างวิจิตรบรรจง ดวงตาเต็มไปด้วยสีแดงที่มีเสน่ห์ เมื่อเฉินเสียนเงยหน้ามองขึ้นไปที่ชายผู้เอนกายอยู่บนเตียง นางเห็นเขาในชุดสีแดง ผมสีดำเหมือนหมึก และขาเรียวเล็กทับซ้อนกัน เกียจคร้านเล็กน้อย และมีร่องรอยความเจ็บป่วยเล็กน้อยปรากฏบนใบหน้าที่ซีดขาวของเขา และการแสดงออกในดวงตานั้นดูหมองคล้ำและเรียบง่าย

มุมตาของเธอก็เปลี่ยนเป็นสีแดง

หลังจากประสบกับความสิ้นหวัง ในที่สุดก็เห็นความหวัง และเฉินเสียนรู้สึกเหมือนฝัน ไม่จริง

สิ่งที่นางเห็นคือซูเจ๋อจริงๆ ผู้ที่นางคิดถึงตลอดเวลา

เวลาดูเหมือนจะหยุดลง แต่ก็ยังไม่สามารถสงบเสียงกรีดร้องที่บ้าคลั่งอยู่ในใจของนางได้อยู่ดี นางต้องการก้าวไปข้างหน้า เพื่อเข้าใกล้เขาให้มากขึ้น นางต้องการที่จะจ้องมองเขา และเอื้อมมือไปสัมผัสเขา แต่นางกลัวว่าจะกะทันหันและไร้สาระเกินไป จนทำให้เขากลัว

สายตานั้นที่ซูเจ๋อมองของนาง ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ส่วนมากคงแค่เคยเจอแต่ไม่รู้จักกัน เขาจำนางไม่ได้แล้ว

เฉินเสียนพยายามควบคุมอย่างสุดความสามารถ ระงับอารมณ์ในดวงตา ก็เหมือนกับว่าขณะนี้ภูเขาได้มีกระแสน้ำโหมกระหน่ำและลมพายุรุนแรงถูกกดทับมา ก็ต้องทำให้ตัวเองสงบนิ่งให้ได้

เมื่อซูเจ๋อเห็นนางเข้ามาในห้องตอนแรก เขาก็ตกตะลึง ไม่คิดว่าเป็นผู้หญิงในชุดยาวแขนยาวแคบ สูงเพรียว มีจิตวิญญาณที่ดุร้ายและกล้าหาญที่ไม่แพ้ผู้ชาย

แต่การแสดงออกบนใบหน้าของนางซับซ้อนเกินไป และดูแววตาของเขากำลังสั่นเทา

นางสงบลงอย่างรวดเร็ว และเปลี่ยนรอยยิ้มขณะที่ก้มศีรษะ ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ซูเจ๋อรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่เขาอดที่จะยิ้มไม่ได้และพูดว่า "แม่นางคงหลงทาง และตามหาสถานที่ผิดหรือไม่?"

เฉินเสียนปิดประตูอย่างเรียบนิ่ง ถึงได้เดินเข้าไปในห้องไม่กี่ก้าว โค้งริมฝีปากขึ้นแล้วพูดว่า "ข้างนอกตีกันอย่างดุเดือดมาก ท่านคิดว่าข้าอาจจะเดินมาผิดทางหรือ?"

ในชั่วพริบตานางก็ไปนั่งอยู่ข้างๆ เตียงของซูเจ๋อแล้ว นางจับข้อมือของซูเจ๋อด้วยมือเปล่าและพูดว่า "หมอของเป่ยเซี่ยดีกว่าต้าฉู่จริงๆ"

นางเอื้อมมือไปลูบไล้ใบหน้าของเขา เหยียดออกไปค้างในอากาศ แต่จู่ๆ ก็บิดตัวที่ชุดสีแดงของเขาเบาๆ ยิ้มจนมุมตาของนางแดงก่ำ และพูดว่า "ท่านสวมชุดสีแดงนี้ ช่างดูดีเสียงจริงๆ"

ทั้งสองซุบซิบกันตามปกติ และไม่รู้สึกประหม่าในสถานการณ์เช่นนี้