บทที่645 ท่านหลอกข้า?

ซูเจ๋อเห็นความตั้งใจของนางและกล่าวว่า "จะต้องใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงในการวิ่งไปที่ประตูเมืองตามถนนสายนี้ ข้ารู้ทางลัด"

เฉินเสียนกล่าวว่า "ท่านไม่ใช่พักฟื้นอยู่ตลอดหรือ ทำไมถึงรู้ทางลัด?"

นางไม่ค่อยคุ้นเคยกับเมืองหลวงแห่งนี้ และคิดไปซูเจ๋อเองก็คงไม่รู้คุ้นเคยไปกว่านางแน่"

ซูเจ๋อกล่าวว่า "แม้ว่าเขาจะรักษาอาการป่วย ครั้งก่อนนั้นอาการป่วยดีขึ้นแล้ว ก็ได้ออกมาสอดส่องแล้วสองรอบ ดูเหมือนว่านี่จะเป็นครั้งแรกที่เจ้ามาที่เมืองหลวงแห่งนี้ เจ้าฟังข้าคงจะดีกว่า"

เฉินเสียนเชื่อเขาอย่างไม่มีเงื่อนไข ให้คนขับรถไปตามเส้นทางที่กำหนดโดยซูเจ๋อ

ตั้งแต่ต้นจนจบ นางเชื่อในตัวเขาแบบนี้อย่างไม่สงสัย

แต่ว่า ครั้งนี้เฉินเสียนผิดแล้ว

นางเชื่อมั่นในตัวซูเจ๋อมาก และผลที่ตามมาโดยตรงก็คือรถม้าแล่นเข้าไปในวงล้อมของทหารรักษาการณ์เป่ยเซี่ย และไม่มีทางที่จะไปต่อข้างหน้า และไม่มีทางที่จะถอยหลัง

เฉินเสียนเหลือบมองที่ซูเจ๋อมีท่าทางที่ไม่แยแส และซูเจ๋อยิ้มอย่างอ่อนโยนและจริงใจ นางพบว่าแม้ว่าคนคนนี้จะไม่รู้จักเธอ แต่นิสัยที่มืดมนของเขายังคงเหมือนเดิม

"ท่านหลอกข้า?"

ซูเจ๋อเลิกคิ้วขึ้น ในดวงตามีรอยยิ้มเล็กน้อย และกล่าวว่า "ถูกเจ้าจับไปโดยไม่ทราบสาเหตุ ถ้าข้าบริสุทธิ์ล่ะ?"

เฉินเสียนถูกเขาทำให้โกรธจนหัวเราะขึ้น และกล่าวว่า "ท่านอาจไม่รู้ ความบริสุทธิ์ของท่านได้หายไปนานแล้ว"

ซูเจ๋อกล่าวอย่างอบอุ่น "ภายใต้อาณาจักรข้า ไม่มีข้าบอกทางให้เจ้า เจ้าก็ออกไปจากเมืองหลวงไม่ได้"

นางพบว่าหลังจากการพลิกผันเช่นนี้ จิตใจของซูเจ๋อดีขึ้นมาก และดูเหมือนว่าจะอารมณ์ก็ไม่เลว สิ่งนี้ทำให้นางรู้สึกมึนงง ราวกับย้อนเวลากลับไปสู่สภาพเดิมที่ที่พวกเขาอยู่เมื่อแรกเริ่ม

เพียงแต่ครั้งนี้เปลี่ยนนางให้เป็นฝ่ายเริ่มก่อน

เฉินเสียนบอกตัวเองไม่เป็นไร แม้ว่าเขาจะลืมทุกอย่างไปแล้ว และลืมเรื่องราวระหว่างพวกเขาอย่างไม่เหลือเยื่อใย ก็ไม่เป็นไร เพียงแค่เขายังมีชีวิตอยู่ ก็ไม่ใช่เป็นความโปรดปรานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของพระเจ้าที่มีต่อนางหรือ?

เดินทางจากต้าฉู่ไปยังเป่ยเซี่ย ตลอดทางผ่านภูเขาและแม่น้ำนับพัน และระยะทางไกล เฉินเสียนกังวลเกี่ยวกับคนคนนี้ และไม่เคยนอนหลับสบายตลอดทาง

การถูกล้อมตอนนี้ทำให้เฉินเสียนรู้สึกเหนื่อยล้า นางถอนหายใจและพูดเบาๆ ว่า "ช่างเถอะ ตอนนี้ท่านคือท่านอ๋องรุ่ยแห่งเป่ยเซี่ย และข้าก็ไม่มีความหวังมากนักที่จะพาท่านไปจากที่นี่ได้" นางยิ้มอย่างขมขื่นและพูดอีกครั้ง "แต่ข้ายังคงทำใจไม่ได้ แม้ว่าความหวังจะน้อยนิดแต่ก็อยากลองดู ถึงมีความหวังไม่มาก ก็มีความผิดหวังก็ไม่เป็นไร ข้าคิดวิธีอื่นยังได้"

ดวงตาของซูเจ๋อลึกเล็กน้อย ศีรษะของเขาพิงลงบนเบาะนุ่ม ดวงตาของเขาปิดลงครึ่งหนึ่ง สายตาจางๆ ตกลงมาบนใบหน้าของเฉินเสียน เขาพูดว่า "แต่ความผิดหวังของเจ้า ดูเหมือนจะเขียนอยู่บนใบหน้าของเจ้า"

เฉินเสียนเงยหน้าขึ้นมองเขาและกล่าวว่า "เมื่อเทียบกับความผิดหวัง ในชีวิตนี้ข้าสามารถเห็นท่านอีกครั้ง ก็ทำให้ข้าปลาบปลื้มใจมากแล้ว"

ซูเจ๋อตกตะลึง และทันใดนั้นก็รู้สึกราวกับว่าเขาถูกอะไรบางอย่างทุบตี และจากนั้นเขาก็ตกใจกับสิ่งที่นางพูด

เขาถามว่า "เป็นไปได้ไหมที่เจ้าจะรักข้า?"

เฉินเสียนยิ้มและตอบว่า "ซูเจ๋อ ข้ารักท่านตลอดเวลา" ดวงตาของนางชื้นเล็กน้อย "ท่านล่ะ ท่านยังรักข้าอยู่หรือไม่?"

ซูเจ๋อรู้สึกเสียใจ "หากรู้เรื่องนี้แต่แรก เมื่อครู่ก็คงจะไม่บอกทางมั่วๆ ให้กับเจ้า ออกไปเถอะ ข้าจะขอร้ององค์จักรพรรดิของข้า ให้ไว้ชีวิตเจ้า"

เฉินเสียนเยาะเย้ยและกล่าวว่า "เช่นนั้น ข้าขอขอบคุณสำหรับความกรุณาอันยิ่งใหญ่ของท่านจริงๆ" นางโน้มตัวมา ใช้นิ้วถูที่ปกเสื้อของเขา และพูดเบาๆ ว่า "แต่จักรพรรดิเป่ยเซี่ยของพวกท่านดูเหมือนจะไม่สามารถชี้เป็นชี้ตายให้แก่ข้าได้ ไม่ต้องกังวล ครั้งนี้ข้าพลาด และครั้งต่อไปข้ายังจะมาขโมยท่าอีกครั้ง"