บทที่662 พวกเขากล้าดียังไงมารังแกเสด็จแม่ของข้าแบบนี้

จักรพรรดิเป่ยเซี่ยได้นั่งเงียบๆ อย่างไม่แน่ใจ ผ่านไปครู่หนึ่ง ก็กล่าวว่า "เมื่อตอนที่นางได้ขอร้องให้ข้ายินยอมที่จะให้นางได้อยู่ด้วยกันกับซูเจ๋อ ทำไมนางถึงไม่บอกว่านางกับซูเจ๋อมีลูกชายด้วยกัน"

อ๋องมู่ถอนหายใจ "นางสามารถอดทนต่อสิ่งที่คนธรรมดาไม่สามารถอดทนได้ และนางไม่เคยพูดถึงการมีตัวตนอยู่ของอาเซี่ยน อาจเป็นเพราะนางไม่ต้องการใช้อาเซี่ยนมาเป็นเครื่องต่อรอง นอกจากนี้เสด็จพี่ก็ไม่เต็มใจอย่างเด็ดขาดที่ให้มันเกิดขึ้น หากนางบอกว่าอ๋องรุ่ยยังมีลูกชายอีกคน ไม่ใช่จะต้องกังวลมากกว่าเดิมหรือที่ว่าเสด็จพี่จะต้องคิดถึงอยู่ตลอดเวลา สุดท้ายแม้แต่ลูกชายก็อาจจะถูกแยกหรอกหรือ?"

อ๋องมู่ชำเลืองมองเขาแล้วพูดว่า "เสด็จพี่ตอนนี้รู้สึกเสียพระทัยที่ได้ตรัสแบบนั้นออกไปในแต่แรก?"

จักรพรรดิเป่ยเซี่ยจ้องมองที่อ๋องมู่อย่างเศร้าโศก "ทำไมเจ้าต้องช่วยจักรพรรดินีแห่งต้าฉู่?"

อ๋องมู่หยุดและกล่าวว่า "เพราะนางเป็นธิดาของเหวินเฉิง" อ๋องมู่ยิ้มโล่งใจ "ในปีนั้นเสด็จพี่ไม่ทราบ ว่ากระหม่อมหมายถึงองค์หญิงเหวินเฉิงหรือ เสด็จพี่ยังต้องการให้นางแต่งไปอยู่ที่ห่างไกล แม้จะพูดไปก็ผ่านไปหลายปีแล้ว จนกระทั่งได้พบลูกสาวของนาง กระหม่อมถึงปล่อยวางได้จริงๆ ลูกสาวของนางผู้ตาย ถ้ากระหม่อมสามารถช่วยได้ ก็จะช่วยอย่างเต็มที่ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับเป่ยเซี่ยและต้าฉู่ เรื่องนี้เป็นเรื่องส่วนตัวล้วนๆ"

จักรพรรดิแห่งเป่ยเซี่ยเงียบเป็นเวลานาน

ในปีนั้นเขาเคยพรากไปแล้วครั้งหนึ่ง ทำให้น้องชายของเขาเสียใจอย่างไม่อาจแก้ไขได้ ตอนนี้เขาจะพรากไปอีกเป็นครั้งที่สอง และจะทำให้ลูกชายของเขาไม่สามารถกลับไปพบกับหลานชายได้อีกต่อไป

เฉินเสียนคนนี้ได้เดินออกจากชายแดนทางเป่ยเซี่ยแล้ว และกลับมายังดินแดนต้าฉู่ เป็นเพียงว่าก่อนหน้านั้นต้องเผชิญกับฝนและความหนาวเย็นในเป่ยเซี่ย รวมทั้งการเหนื่อยล้าจากการเดินทางบนท้องถนน ทำให้ต้องป่วยไป

โชคดีที่ได้ฝึกศิลปะการต่อสู้ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา มีพื้นฐานทางกายภาพที่ดี เมื่อถึงเมืองหลวงต้าฉู่แล้ว ร่างกายก็ดีขึ้นมากแล้ว เพียงแต่ว่าคนดูผอมลงมาก

ตอนนี้เมืองต้าฉู่อยู่ในช่วงต้นฤดูร้อน

การเดินทางนี้ใช้เวลาไม่กี่เดือน และเมื่อกลับมาเฮ่อโยวก็พาซูเซี่ยนไปคอยต้อนรับที่ประตูเมือง

จากระยะไกลเห็นฝุ่นที่ถนนหลวงลอยฟุ้ง และจุดสีดำปรากฏขึ้นในสายตาค่อยๆ ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ซูเซี่ยนหรี่ตา ดวงตาทั้งมืดทั้งสว่าง

เขาเห็นชัดเจนว่าผู้หญิงที่ขี่ม้าวิ่งอยู่ข้างหน้าคือแม่ของเขา

เฉินเสียนวิ่งไปที่ประตูเมือง ยกบังเหียนม้าขึ้นเพื่อหยุดม้า การกระทำนั้นสำเร็จเพียงครั้งเดียว ช่างสง่างามและทรงพลัง

เฉินเสียนกระโดดลงจากหลังม้า และปัดฝุ่นบนเสื้อ และยิ้มให้ซูเซี่ยน "แดดแรงเช่นนี้ ไม่กลัวแดดเผาหรือ?"

ซูเซี่ยนยื่นมือออกเพื่อจับเฉินเสียน เอียงศีรษะแล้วมองย้อนกลับไปด้านหลัง เห็นฉินหรูเหลียงและเหล่าทหารองครักษ์ดำ แต่ไม่พบร่างที่เขาต้องการจะเห็น

เฉินเสียนเห็นว่าเขาตั้งหน้าตั้งตารอแต่ไม่ได้พูดอะไร จึงพูดว่า "อย่ามองเลย พ่อของเจ้าไม่ได้กลับมา"

เฉินเสียนพาเขาไปที่ประตูเมืองและขึ้นรถม้า

ทั้งสองแม่ลูกเงียบไปครู่หนึ่ง

เฉินเสียนดึงผ้าม่านออก มองดูภาพที่มีชีวิตชีวาและคึกคักของถนนไปเมืองหลวง แล้วพูดขึ้นทันทีว่า "เจ้าคิดว่าแม่ใช้ไม่ได้ใช่ไหม?"

ซูเซี่ยนกล่าวว่า "เขาไม่กลับมาก็ช่างเถอะ"

เฉินเสียนเม้มริมฝีปากของนาง และกอดซูเซี่ยนไว้ในอ้อมแขนของนางและพึมพำว่า "ขอโทษนะ ที่แม่ทำไม่ได้ และทำให้เจ้าไม่สามารถเจอพ่อของเจ้าได้อีกต่อไป เป็นแม่ที่ใช้ไม่ได้จริงๆ"

ซูเซี่ยนตบหลังเฉินเสียนเบาๆ และถามว่า "เขายังมีชีวิตอยู่ไหม?"

"เขายังมีชีวิตอยู่ แต่สุขภาพของเขาไม่ดี ไม่มีวิธีแล้ว จากนี้ต่อไปจะมีชีวิตอยู่ได้เพียงในเป่ยเซี่ย"

ซูเซี่ยนปลอบนางและกล่าวว่า "มีชีวิตอยู่ก็ดีแล้ว"

หลังจากกลับสู่ราชสำนัก เฉินเสียนได้ออกพระราชโองการ ให้สร้างสุสานสำหรับเสนาบดีซูผู้ล่วงลับในต้าชู

เหล่าขุนนางรู้สึกแปลกมาก ที่ก่อนหน้านั่นถ้าจักรพรรดินีไม่เจอกระดูกเสนาบดีซู ก็จะไม่ยอมให้สร้างสุสานให้เสนาบดีซู แต่แล้วพวกเขาก็โล่งใจ เกี่ยวกับสิ่งที่นางทำ นางตัดสินใจยอมรับความจริงที่ว่าเสนาบดีซูตายแล้ว และเผชิญเรื่องนี้อย่างจริงจัง เมื่อเวลาผ่านไปก็จะค่อยๆ ปล่อยมือได้เอง

นี้เป็นเรื่องที่ดีเรื่องหนึ่ง