บทที่663 จากการดูถูกต้องกลายเป็นละเอียดรอบคอบ

เฉินเสียนหัวเราะอย่างชอบใจ ลูบหัวของซูเซี่ยนอีกครั้งและกล่าวว่า "ล้อเล่นน่ะ อยากจะเปลี่ยนชื่อก็เปลี่ยนเถอะ แต่ชื่อนี้ต้องพิจารณาอย่างรอบคอบ พรุ่งนี้เช้าแม่จะไปปรึกษากับเหล่าขุนนาง"

เช้าวันรุ่งขึ้น เฉินเสียนถามอย่างตรงไปตรงมา "อ้ายชิ่งทุกท่านคิดอย่างไรกับชื่อที่ว่าเฉินเยี่ยน?"

เหล่าขุนนาง "ไม่ดีไม่ดีพ่ะย่ะค่ะ คำว่าเซี่ยนมีความมั่นคงมากกว่า กระหม่อมเพียงหวังว่าองค์ชายเปลี่ยนแค่แซ่ก็ดีแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

เฉินเสียนคิดว่า "แต่ชื่อของฉันคือเฉินเสียน และองค์รัชทายาทยังจะมามีชื่อว่าเฉินเซี่ยน จะเข้าใจผิดง่ายหรือไม่?"

บรรดาขุนนางตกอยู่ในการไตร่ตรองอย่างลึกซึ้งอีกครั้ง ราวกับว่าความจริงอย่างนั้นจริงๆ

สุดท้ายแล้วเฉินเสียนได้ตั้งชื่อที่น่าเชื่อถือมากขึ้นให้แก่ซูเซี่ยน แซ่เฉิน ชื่ออิ่น ซึ่งเรียกว่าเฉินอิ่น นี่คือชื่อที่ซูเซี่ยนใช้ในการเป็นราชาในอนาคตของต้าฉู่ และคนที่คุ้นเคยกับเขาเป็นการส่วนตัวยังคงเรียกเขาว่าอาเซี่ยน

แม้ว่าชื่อของซูเซี่ยนจะไม่เป็นทางการ แต่เฉินเสียนไม่ได้บอกว่าจะถูกละทิ้งในอนาคต

อ๋องมู่ให้ความสนใจกับสถานการณ์ของต้าฉู่ ดังนั้นข่าวจึงแพร่กระจายไปยังเป่ยเซี่ยอย่างรวดเร็ว อ๋องมู่ส่งข่าวการเปลี่ยนชื่อและแซ่ของซูเซี่ยนต่อจักรพรรดิเป่ยเซี่ย

จักรพรรดิเป่ยเซี่ยตบไปที่โต๊ะด้วยความโมโห กล่าวว่า "มันไม่มีเหตุผลจริงๆ! หลานชายของแซ่ซูในเป่ยเซี่ยของข้า นางอยากจะเปลี่ยนชื่อก็เปลี่ยนชื่อได้ง่ายๆ ได้อย่างไร"

จักรพรรดิเป่ยเซี่ยมองผ่านมาอย่างเย็นชา

อ๋องมู่กล่าวว่า "เสด็จพี่ อารมณ์นี้ของท่าน กระหม่อมคิดว่าท่านควรยอมรับมัน ถ้าเสด็จพี่ยังจ้องมองกระหม่อมเช่นนี้ กระหม่อมคงไม่กล้าแสดงภาพหลายชายให้เสด็จพี่ดูแล้ว"

จักรพรรดิเป่ยเซี่ยหลับตาที่แหลมคมของเขาแล้วกล่าวว่า "ส่งภาพมาให้ข้า"

เขาได้รับภาพเหมือน และเขาแทบรอไม่ไหวที่จะคลี่มันออกมาและเห็นว่าเด็กในภาพวาดนั้นเหมือนจริงมาก รูปร่างหน้าตาดีมากจนเขามองเห็นในแวบแรก ดูเหมือนซูเจ๋อมาก

จักรพรรดิเป่ยเซี่ยเศร้าอย่างอธิบายไม่ถูก ไม่ใช่ว่าเขาไม่มีลูกและหลานในเป่ยเซี่ย เพียงแต่รู้สึกว่าหลานชายตัวน้อยคนนี้ยากจะมาหาเป็นพิเศษ พ่อของเขาอาศัยอยู่นอกบ้านมากว่ายี่สิบปี แต่ตอนนี้ลูกเล็กยังอยู่ข้างนอก จะไม่ให้คนสงสารและรักได้อย่างไง

ซูเจ๋อเกิดในจักรพรรดิเป่ยเซี่ยและพระสนมผู้ล่วงลับไปแล้ว เมื่อซูเจ๋อประสูติ จักรพรรดิเป่ยเซี่ยก็อารมณ์เสียมาก

จักรพรรดิเป่ยเซี่ยเช็ดมุมตาของเขาและกล่าวอย่างตรงไปตรงมาว่า "ไปพาหลานชายของข้ากลับมาที่เป่ยเซี่ย"

อ๋องมู่ส่ายหน้าและถอนหายใจด้วยรอยยิ้ม "อาเซียนน้อยตอนนี้เป็นองค์รัชทายาทของต้าฉู่ จะง่ายต่อการจับตัวได้เช่นไร เมื่อตอนแรกที่จักรพรรดินีมาแย้งอ๋องรุ่ย เสด็จพี่กลับไม่ยอมปล่อยคน และยังทำให้นางอับอายมาก? คิดถึงใจเขาใจเรา จักรพรรดินีมีเพียงเด็กคนนี้ และจะปล่อยคนไปได้อย่างไร กระหม่อมเห็นว่า อย่าไปอาณาจักรต้าฉู่เพื่อหาความอับอายเลยพ่ะย่ะค่ะ"

จักรพรรดิเป่ยเซี่ยรู้สึกหดหู่ใจมาก

อ๋องมู่กล่าวอีกครั้งว่า "หลังจากที่จักรพรรดินีกลับไปที่ต้าฉู่ ก็แค่เริ่มแก้ไขการค้าชายแดนระหว่างต้าฉู่กับเป่ยเซี่ย วิธีที่แข็งแกร่งและเด็ดขาด จะเห็นได้ว่านางไม่ใช่จะรังแกได้ง่ายๆ กลัวว่าต่อจากนี้ไป นางยังจะอยู่ในการบริหารบ้านเมืองของทั้งสองประเทศ ค่อยดึงคืนกลับมาทีละนิด"

เฉินเสียนและจักรพรรดิเป่ยเซี่ยไม่มีความรู้สึกที่จะพูดถึง และเป็นความจริงที่นางจะถูกจักรพรรดิเป่ยเซี่ยทำให้อับอายขายหน้าโดยเปล่าประโยชน์

หลังจากกลับพระราชวังมา เรื่องการแก้ไขการค้าชายแดนระหว่างสองประเทศดำเนินไปอย่างสงบ

ในอดีตเมื่อเสด็จพ่อของเฉินเสียนครองราชย์ เสด็จแม่ของนางในฐานะองค์หญิงได้เปิดมิตรภาพระหว่างสองประเทศและการค้าชายแดนก็เป็นไปอย่างเสรี เมื่อราชวงศ์เปลี่ยนไป เฉินเสียนได้ปิดการค้าเสรีชายแดนและสร้างแนวกั้นชายแดน

ไม่ใช่ว่าการแลกเปลี่ยนสินค้าระหว่างสองประเทศทั้งหมดจะถูกตัดออก เป็นเพียงสินค้าการค้าที่เข้าและออกจากพรมแดนของทั้งสองอาณาจักร ต้าฉู่ได้กำหนดภาษีการค้าที่สูง เมื่อสินค้าเข้าไปถึงเขตในของเป่ยเซี่ย ราคาสินค้าก็จะสูงเป็นสองเท่า