บทที่682 นางเป็นเสด็จแม่ของลูก เคยเป็นคนที่ท่านรักที่สุด

เฉินเสียนหัวเราะด้วยความโกรธ มองดูเขาอย่างเย็นชา หันหลังเดินจากไป แล้วพูดว่า "พาน้องสาวของท่านไปเดินเล่นเถอะ"

องค์หญิงจาวหยางแตะจมูกและดูไร้เดียงสา "นี่ไม่ใช่เรื่องของข้า" นางยื่นหน้ามาหาซูเซี่ยน "หลานชาย วันนี้พวกเจ้าก็เดินทางไปไม่ได้แล้ว ไปกัน อาจะพาเจ้าไปเที่ยว เราไปเก็บเปลือกหอยที่ชายหาดกัน"

ซูเซี่ยนเหลือบมองนางอย่างรังเกียจ "เด็กน้อย"

องค์หญิงจาวหยาง "แต่ในวัยเจ้านี้ก็เด็กน้อยนะ"

ซูเซี่ยนไปที่ไหน องค์หญิงก็จะตามไปด้วย ต่อมาในที่สุดนางก็จับมือเล็กๆ ของซูเซี่ยน ด้วยท่าทางพึงพอใจ

นางคิดที่จะเดินตามหลานทั้งวัน

สักพักผู้คนบนชายหาดก็แยกย้ายไปทั่ว ทั้งยังมีความสงบสุขและความสามัคคี

แนวชายฝั่งกว้างมาก และชาวประมงที่ออกไปทอดแหจับปลาเมื่อก่อนรุ่งสางได้ค่อยๆ กลับมา แล้วพายเรือไปอีกเทียบฝั่งอีกด้านหนึ่ง ซูเจ๋อหันหน้าไปทางดวงอาทิตย์ หรี่ตาลง และเดินไปทางน้ำ

เมื่อเห็นชาวประมงกำลังเก็บเครื่องมือขึ้นมาไว้ ซูเจ๋อก็เดินไปคุยกับเขา "วันนี้ทอดแหได้ปลามาหรือไม่?"

ชาวประมงพูดอย่างมีความสุข "วันนี้โชคดีขอรับ จับปูทะเลตัวอ้วนๆ ได้มากมาย คุณชายต้องการดูหรือไม่?"

ชาวประมงหาเลี้ยงชีพด้วยการออกไปทอดแหจับปลา แล้วนำสมบัติทางทะเลที่กู้มาได้นำไปขายให้กับผู้ที่ต้องการ

ชายหาดนี้มักจะมีคนรอซื้อวัตถุดิบที่สดใหม่เสมอ แต่ตอนนี้เวลายังเช้ามาก ที่ชายหาดนอกจากเรือใหญ่สองลำที่ไม่สามารถเข้าใกล้นี้ได้แล้ว ส่วนใหญ่ก็ไม่มีผู้คนเลย

เห็นได้ชัดว่า ซูเจ๋อเป็นลูกค้ารายแรกของชาวประมงคนนี้

ซูเจ๋อพูดว่า "ดูสิ"

ชาวประมงเอาปูทะเลที่เขาจับได้ให้เขาดู แล้วเขาก็พูดว่า "ไม่เลวจริงๆ"

ท้ายที่สุด ซูเจ๋อก็ได้ซื้อปูทะเลทั้งหมด และชาวประมงก็ใช้เชือกมัดเอาไว้ พร้อมหยิบขึ้นมาเป็นพวง ปูก็ทำท่าทางดิ้นจะหนีบอยู่ในมือของเขา

ซูเซี่ยนคอยเฝ้าดูซูเจ๋อทุกย่างก้าว

เมื่อเห็นซูเจ๋อเดินหิ้วปูกลับมา สายตาของซูเซี่ยนก็จับจ้องไปที่ปูเหล่านั้น กระดองของปูตัวใหญ่เหล่านี้ดูแข็งมาก และก้ามปูทั้งสองที่พวกมันโบกไปมาก็คมมากเช่นกัน

ซูเจ๋อเดินขึ้นไปหาเขา และมองดูสักพัก จากนั้นเหยียดมือออกมาลูบผมของเขา และพูดอย่างนุ่มนวลว่า "ไปกัน กลับไปกินปู"

ซูเซี่ยนกำลังถูกเกลี้ยกล่อมอย่างง่ายดายเมื่ออยู่ต่อหน้าซูเจ๋อ ดังนั้นเขาจึงตามพ่อไป

ดูเหมือนไม่จำเป็นต้องใช้ภาษาไปอธิบายอะไรให้มากเกิน จิตใจระหว่างพ่อกับลูกนั้นเชื่อมโยงกันดีอยู่แล้ว

เมื่อพูดถึงคนในกลุ่มทหารเรือแต่ก่อนเคยติดตามเหลียนชิงโจวทั้งบนเรือบนถนน มักจะไปทุกหนทุกแห่งและมีการปรับตัวที่แข็งแกร่ง เฉินเสียนไม่ค่อยเชื่อกับการที่ไม่ชินกับดินฟ้าอากาศสักเท่าไหร่

ดังนั้นนางจึงไปที่เรือเพื่อดูพวกเขา และวินิจฉัยด้วยตัวเองอีกครั้ง จะเป็นเพราะไม่คุ้นเคยกับดินฟ้าอากาศที่ไหนล่ะ นั้นคืออาหารเป็นพิษ และหลังจากการซักถามอีกครั้ง เมื่อคืนมีคนจากวังหลวงนำอาการมาให้พวกเขาได้กินตอนดึกจริงๆ

เฉินเสียนออกมาจากเรือด้วยใบหน้าที่มืดมิด และเห็นว่าไม่มีเงาของซูเจ๋อบนชายฝั่ง จากนั้นกวาดสายตาอีกรอบ พบว่าแม้แต่ซูเซี่ยนก็หายไป

เฉินเสียนเรียกเฮ่อโยวมาถามว่า "สองคนพ่อลูกไปไหนแล้ว?"

เฮ่อโยวกล่าวตามความจริงว่า "ท่านอ๋องรุ่ยเสด็จไปซื้อปูกับชาวประมง และพาองค์ชายกลับไปรับประทานปูที่วังแล้วพ่ะย่ะค่ะ"