บทที่683 วันนี้เพิ่มให้อีกครั้ง มากกว่านี้ไม่มีแล้ว

เมื่อตอนเช้า อารมณ์ของจักรพรรดิเป่ยเซี่ยยังไม่ดี ทั้งคนก็ยังหดหู่มาก แต่ในตอนกลางวัน ได้ยินนางกำนัลบอกว่าเพราะคนบนเรือป่วยกันหมด จักรพรรดินีและองค์ชายน้อยไม่สามารถเดินทางไปอย่างราบรื่น และพวกเขายังต้องอยู่ที่นี่อีกหลายวัน

ทันใดนั้นอารมณ์ของจักรพรรดิเป่ยเซี่ยก็ร่าเริงอย่างชัดเจนและถามว่า "ทำไมทุกคนถึงล้มป่วยลงอย่างกะทันหันได้?"

นางกำนัลกล่าวเบาๆ ว่า "หม่อมฉันไปสอบถามมาว่า ดูเหมือนว่าท่านอ๋องรุ่ยส่งคนนำอาหารมื้อดึกไปให้คนที่เรือเพคะ"

จักรพรรดิเป่ยเซี่ยตกใจและหัวเราะออกมา ตรัสอย่างมีความสุข "ไม่เสียดายที่เป็นลูกชายข้า ทำได้ดีมาก! ตอนนี้หลานชายของข้าอยู่ที่ไหน?"

นางกำนัลยิ้มและกล่าวว่า "ท่านอ๋องรุ่ยซื้อปูทะเลที่ริมทะเล และตอนนี้กำลังแกะปูให้องค์ชายน้อยได้เสวยอยู่ที่ลานเพคะ"

จักรพรรดิเป่ยเซี่ยคิดในใจว่า นี่ไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมที่สุดในการปลูกฝังความสัมพันธ์ระหว่างปู่กับหลานชายรึ ดังนั้นจึงไม่ชักช้า เขาก็ตบเสื้อผ้าและรีบไปที่ลานทันที บางทีเขาอาจจะยังได้กินปูทะเลที่ลูกชายของเขาปรุงเองสักสองสามคำ

อย่างไรก็ตาม จักรพรรดิเป่ยเซี่ยเพิ่งเดินออกไปถึงลานด้านนอก ยังไม่ทันได้ก้าวเท้าเข้าไป เขาก็บังเอิญได้ยินซูเซี่ยนคุยกับพ่อของเขา ทันทีที่เขาเงยหน้าขึ้น ก็เห็นซูเซี่ยนนั่งอยู่บนทางเดินมีขอบตาแดงๆ เหมือนกับว่าจะร้องไห้ และก็อดที่จะตกใจไม่ได้

จักรพรรดิเป่ยเซี่ยไม่เคยเข้าใจว่าเด็กคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่ ในที่สุดเขาก็ไม่เข้าไป ได้แต่ยืนเงียบๆ ข้างอยู่ด้านนอก และตั้งใจฟัง

ซูเซี่ยนหันศีรษะมองดูแสงแดดอ่อนๆ อีกครั้ง และพูดกับตัวเองว่า "ถ้าท่านไม่กลับไปก็ไม่เป็นไร ลูกรู้ท่านไม่ได้เป็นอิสระ ลูกก็รู้ว่าท่านจำอดีตไม่ได้ ลูกไม่โทษท่าน แต่ท่านยังใช้มีดไปทิ่มแทงเข้าที่หัวใจที่บอบช้ำของนางจนเป็นรูพรุนนับไม่ถ้วน เรื่องของพวกท่านสุดท้ายแล้วมีแค่นางเพียงคนเดียวที่จำได้ ท่านอาจจะไม่รู้ว่านางต้องเจ็บปวดและต้องโดดเดี่ยวมากเท่าใด"

"ตอนแรกท่านไม่พูดอะไรสักคำก็จากไป ทิ้งนางไว้ตามลำพังและก็ได้ตามหาท่านอย่างบ้าคลั่ง ทุกคนบอกว่าท่านตายแล้ว แต่นางหาท่านไม่พบ และไม่ยอมรับว่าท่านตายแล้ว นางจึงชี้จุดนี้มีความหวังเล็กๆ ว่าท่านยังมีชีวิตอยู่ จนต่อมารู้ว่าท่านป่วยแล้ว และอยู่ในระหว่างกำลังจะสิ้นใจนางจึงได้จัดการทุกอย่าง ความจริงเช่นนั้นโหดร้ายที่สุดสำหรับนาง และการตายทั้งเป็นนั้นทรมานที่โหดร้ายที่สุดสำหรับนาง"

ซูเซี่ยนถือถ้วยน้ำชาในมือเล็กๆ แน่นราวกับว่าเขาไม่ต้องการกลับไปสู่วันที่มืดมนที่สุด มันช่างไม่โหดร้ายกับเขามาก

แต่เขาก็ยังพูดว่า "นางไม่หวังที่จะมีชีวิตอยู่ ตอนนั้นนางคงคิดว่าตัวเองจะต้องค่อยๆ เหี่ยวแห้งไปอย่างนั้น นางบอกว่านางต้องการออกตามหาท่าน และดูว่าท่านจะรอนางอยู่ใต้ดินหรือไม่ ต่อมาหากไม่ใช้เพราะลูกที่ป่วย จนทำให้นางกลัว นางคงจะไม่รอดอย่างแน่นอน ยิ่งจะไม่มีการยืนหยัดสู้ต่อไป"

ซูเจ๋อไม่สามารถหวนคืนสติได้เป็นเวลานาน และกล่าวอย่างแผ่วเบาด้วยสีหน้างุนงง "ที่แท้ในอดีต ข้าเคยทำเรื่องเหลวไหลเช่นนั้นกับนางมาก่อน?"

ซูเซี่ยนร้องไห้ออกมาอย่างเงียบๆ โดยไม่รู้ตัว และกล่าวกับซูเจ๋อว่า "ลูกได้เชื่อฟังคำพูดของท่านแล้ว โตไวๆ และปกป้องเสด็จแม่เมื่อท่านไม่อยู่ ก็เพราะลูกอยากจะปกป้องนาง ต้องการให้นางมีความสุข ถึงได้แอบมาที่นี่ ลูกได้พยายามทำเช่นนี้ แต่ว่าท่านอย่าตั้งตัวมาเป็นศัตรูกับลูกได้หรือไม่ เช่นนั้นเสด็จแม่ต้องเจ็บปวดแน่ บนโลกใบนี้ ไม่มีใครที่จะสามารถทำให้นางเจ็บปวดได้มากถึงขนาดนี้ และมีเพียงแค่ท่านเท่านั้น"

"เมื่อก่อนท่านสั่งลูกว่าต้องปกป้องเสด็จแม่ ดูแลนาง ดังนั้นลูกจะไม่ปล่อยให้ท่านต้องมารังแกนางอีก ตอนนี้ลูกมีแค่นางเพียงคนเดียว นางก็มีแค่ลูกเพียงคนเดียวเหมือนกัน หากพวกเราไม่ใส่ใจและพึ่งพาอาศัยกัน ต่อไปยังจะใช้ชีวิตได้อย่างไร?"

จักรพรรดิเป่ยเซี่ยคิดว่าซูเซี่ยนเด็กที่มีอารมณ์รุนแรงจะไม่ร้องไห้ แต่ตอนนี้ได้ร้องไห้ออกมาแล้ว เพียงแค่น้ำตาไหล แต่ไม่ได้มีเสียง ซึ่งทำให้หัวใจของจักรพรรดิเป่ยเซี่ยสั่นไหวได้จริงๆ

เด็กที่ดื้อรั้นเช่นนี้ มักเป็นคนที่ทำให้ใครวิตกกังวลที่สุด

อย่างไรก็ตามจักรพรรดิเป่ยเซี่ยยิ่งรู้สึกไม่สบายใจมากกว่าที่เขามาที่นี่ในช่วงวันที่เขาและแม่ต้องพึ่งพาอาศัยกัน เขามาที่นี่ได้อย่างไร

ซูเจ๋อพูดอย่างคลุมเครือว่า "บอกพ่อที เจ้าและแม่ของเจ้าที่อยู่ในต้าฉู่"

จักรพรรดิเป่ยเซี่ยมีความอดทนมาก จนอยากจะยืนมุมข้างกำแพงและฟังอย่างตั้งใจ เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าจักรพรรดินีแห่งต้าฉู่จะเลี้ยงดูหลานชายที่ทำให้คนเจ็บปวดได้เช่นนี้ และอยู่ๆ เขาอยากรู้ว่าแต่ก่อนทั้งสองคนอาศัยอยู่ที่ต้าฉู่ใช้ชีวิตอย่างไร