บทที่717 เขากล้าลงมือกับผู้หญิงและลูกของกระหม่อม

เหล่าขุนนางส่วนใหญ่ในราชสำนักเป่ยเซี่ยถูกศัตรูข้างนอกดึงดูดความสนใจมาเกินครึ่ง และถูกความสัมพันธ์ระหว่างเย่เหลียง ต้าฉู่และเป่ยเซี่ยทำให้ปวดหัวตลอดทั้งวัน อีกทั้งมีกองกำลังอื่นต้องการใช้ประโยชน์จากช่องโหว่นี้เพื่อแทรกเข้าไป

จักรพรรดิเป่ยเซี่ยได้รับรู้ถึงความสงบบนพื้นผิว แต่ในความเป็นจริงมีบางคนที่อยู่ข้างในได้เริ่มต่อสู้แล้ว

ในเวลานี้แตกกัน ไม่ใช่เวลาที่ดีนัก แม้แต่ในเมืองหลวงเกิดขึ้นสองกรณี ล้วนเกี่ยวข้องกับองค์ชายทั้งหมด

ในเวลานี้จวนท่านอ๋องรุ่ยยังคงสงบมาก และจักรพรรดิเป่ยเซี่ยก็เห็นซูเจ๋อปรากฏตัวน้อยครั้ง ยิ่งไม่เห็นเขาจะสนใจเรื่องเล็กใหญ่ของราชสำนัก

แต่จักรพรรดิเป่ยเซี่ยมีลางสังหรณ์ในใจ ยิ่งเขาสงบลงเท่าใด สิ่งเหล่านี้ยิ่งมีความเกี่ยวข้องกับเขาไม่ผิด

คืนนี้จักรพรรดิเป่ยเซี่ยออกจากวังเพื่อมาถึงจวนอ๋องรุ่ย ราวกับว่าการมาถึงของเขาเป็นอย่างที่คาดการไว้ ซูเจ๋อถึงไม่แปลกใจเลย

ที่จวนท่านอ๋องรุ่ยกำลังจัดเตรียมอาหารเย็น ดังนั้นเขาจึงได้อยู่รับประทานอาหารเย็นกับซูเจ๋อ

เดิมทีสองคนพ่อลูกก็พูดคุยกันน้อยอยู่แล้ว ตอนนี้นั่งทานข้าวด้วยกัน โดยทุกขั้นตอนนั้นไม่ได้พูดอะไรกันเลย ดูเหมือนว่าความเงียบเช่นนี้คือเป็นไปอย่างไม่ต้องสงสัย

หลังทานอาหาร จักรพรรดิเป่ยเซี่ยก็กล่าวขึ้นก่อน "เจ้าไม่คิดว่าเจ้าจะต้องพูดอะไรหน่อยหรือ?"

ที่ข้างมือของซูเจ๋อมีชาวางอยู่ เขาใช่นิ้วปิดฝาชาสักพักก็กล่าวว่า "ได้ยินว่าจักรพรรดินีต้องการเรียกให้กระหม่อมไป พระองค์ตกลงหรือยังพ่ะย่ะค่ะ"

"เจ้าเป็นห่วงเรื่องนี้?" จักรพรรดิกล่าวอย่างโมโห "เจ้าคงปรารถนาที่จะให้นางเรียกตัวเจ้าไปจริงๆ สินะ ไม่สนใจที่จะต้องเป็นอ๋องที่ไปเกี่ยวดองความสัมพันธ์ ไร้ยางอายสิ้นดี!"

ซูเจ๋อกล่าว "ไม่ใช่แค่กระหม่อมพ่ะย่ะค่ะ ทั้งเป่ยเซี่ย นอกจากพระองค์แล้ว ทุกคนล้วนต้องการให้นางรีบเรียกตัวกระหม่อมไปอย่างรวดเร็ว"

"รู้มั้ยว่าคนข้างนอกพูดถึงเจ้าอย่างไร บอกว่าเจ้าเที่ยวเป็นพ่อพวงมาลัย!"

ซูเจ๋อคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า "ในเรื่องนั้น เป็นกระหม่อมที่ไปล่วงเกินนางจริงๆ คนอื่นพูดเช่นนั้นก็ไม่ผิดอะไร ส่วนมากชาวเป่ยเซี่ยยังคิดว่า นี้เป็นเรื่องที่กระหม่อมก่อขึ้นมา ก็สมควรแล้วที่ต้องไปเกี่ยวดองที่ต้าฉู่เพื่อแก้ไขปัญหา ไม่เพียงแต่สามารถถอยจากภัยที่รุกรานนอกอาณาจักร ยังสามารถทำให้ทั้งสองอาณาจักรปรองดองและพัฒนาอย่างเนิ่นนาน เป็นเวลานานเพื่อภายหลังจะได้ไม่ต้องให้เป่ยเซี่ยเป็นกังวล ด้วยวิธีนี้จะเป็นประโยชน์ต่ออาณาจักรและราษฎรโดยแท้จริง"

ซูเจ๋อมองไปยังจักรพรรดิเป่ยเซี่ยอย่างแผ่วเบาและกล่าวว่า "พระองค์ไม่ทำตามเสียงของประชาชน? หรือต้องการให้เกิดการร้องเรียนจากประชาชนในภายหลังถึงจะดี"

จักรพรรดิเป่ยเซี่ยรู้สึกหงุดหงิดอยู่พักหนึ่ง ทิ้งเรื่องนี้ไว้ก่อน เพราะเขามาที่นี่เพื่อถามเรื่องอื่นเป็นหลัก แล้วกล่าวว่า "ช่วงนี้ ทั้งสองคดีในเมืองหลวงเกิดอะไรขึ้น?"

ทั้งสองคดีนี้เกี่ยวข้องกับหลายสิบชีวิต และพวกเขาทั้งหมดมุ่งตรงไปที่องค์ชายรององค์ปัจจุบัน

องค์ชายรองเป็นทายาทขององค์พระราชินี และทรงแข่งขันกับองค์ชายคนใหญ่มากที่สุด นอกจากนี้เขายังดีกว่าเจ้าชายคนโตในแง่ของพรสวรรค์ ถ้าไม่มีซูเจ๋อ ต่อไปเขาควรเป็นคนที่มีแนวโน้มที่จะขึ้นครองบัลลังก์เป่ยเซี่ยมากที่สุด

ดวงตาสีเข้มของซูเจ๋อบ่งบอกถึงความเย็นชา "เรื่องนี้เพิ่งจัดมาไว้แรกๆ" "

จักรพรรดิเป่ยเซี่ยได้ฟังสีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที "ซูเจ๋อ เจ้าต้องการจะทำอะไรกันแน่น!"

ซูเจ๋อกล่าวว่า "องค์ชายรองอดไม่ได้ที่จะรีบร้อน กระหม่อมยังไม่ได้ทำอะไรเลย เขาได้ยินเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ก็รอไม่ได้แล้ว และอาจจะกลัวเรื่องราวเปิดเผย ดังนั้นเขาถึงลงมือก่อน ทั้งที่ในขณะนี้ง่ายต่อการพบข้อบกพร่อง และทำให้คนยึดจุดอ่อนตรงนี้ได้"

จักรพรรดิเป่ยเซี่ยมองอย่างเย็นชาและฟังซูเจ๋ออีกครั้ง "มือของเขาไม่สะอาด ส่วนเรื่องสกปรกแค่ไหน พระองค์อาจจะไม่รู้"

จักรพรรดิเป่ยเซี่ยยิ้มเยาะเย้ย "มือของเจ้าสะอาดงั้นหรือ?!"