บทที่718 สุดท้ายข้าต้องกลับไปปกป้องภรรยาและลูกของข้า

ซูเจ๋อเงยหน้าเหลือบมองจักรพรรดิเป่ยเซี่ยอีกครั้ง และพูดอย่างเย็นชา "พยานหลักฐานที่อยู่ในมือกระหม่อม พระองค์ไม่เชื่อ? หากไม่เชื่อ พรุ่งนี้กระหม่อมจะเปิดเผยเรื่องนี้ต่อสาธารณะและส่งไปที่ศาลยุติธรรมต้าหลี่ ซึ่งศาลยุติธรรมต้าหลี่จะเป็นผู้ตัดสิน"

จักรพรรดิเป่ยเซี่ยตกใจมากเมื่อได้ยินเรื่องนี้ และหลังจากนั้นก็โกรธมาก เมื่อซูเจ๋อพูดเช่นนี้ เขาก็พูดทันทีว่า "ไม่ได้อย่างเด็ดขาด!"

ด้วยวิธีนี้ การเคลื่อนไหวขององค์ชายรองจะไม่ใช่ความลับอีกต่อไป ไม่เพียงแต่ราษฎรของเป่ยเซี่ยเท่านั้นที่จะรู้ ต้าฉู่กับเย่เหลียงก็อาจจะรู้เช่นกัน

"ไม่ได้เด็ดขาด?" ซูเจ๋อปิดฝากล่องอย่างเสียงดัง มุมปากของเขายิ้มจางๆ "เมื่อตอนที่เขาทำก็ไม่คิดถึงว่าไม่ได้เด็ดขาด?"

จักรพรรดิเป่ยเซี่ยกล่าวด้วยใบหน้าที่สงบ "เจ้าทำเช่นนี้ไม่เพียงแต่ทำลายองค์ชายรอง แต่เจ้ายังทำให้เป่ยเซี่ยเสียเปรียบด้วย ซูเจ๋อ ปัญหาภัยรุกรานนอกอาณาจักรของเป่ยเซี่ยยังไม่ถูกขจัด และความวุ่นวายภายในก็เกิดขึ้นก่อน หรือว่านี่คือสิ่งที่เจ้าต้องการจริงๆ? อย่าลืมว่าเจ้าก็เป็นองค์ชายของเป่ยเซี่ย"

ซูเจ๋อคิดแล้วพูดว่า "ไม่อย่างนั้นควรทำอย่างไรดี กระหม่อมเพื่อพวกเขาสองแม่ลูกต้องเลือกคู่ต่อสู้ หนึ่งต้องเป็นคู่ต่อสู้ที่ไม่เก่ง ซึ่งเป็นคู่ต่อสู้ที่ดูเหมือนจะเก่งกาจ หากกระหม่อมเลือกที่จะอยู่ที่เป่ยเซี่ยต่อไป ก็ต้องกำจัดแทนพวกเขาสองคนแม่ลูก ลูกชายของกระหม่อมต่อไปจะเป็นองค์จักรพรรดิแห่งต้าฉู่ กระหม่อมไม่คิดถึงอนาคตของเขาไม่ได้ หรือว่าพระองค์ต้องการให้กระหม่อมคิดถึงแต่พี่น้องพวกนี้?"

เขากำลังต้องการกำจัดคู่ต่อสู้ แต่ไม่ใช่เพื่อตัวเขาเอง แต่เพื่ออนาคตของอาเซี่ยน

"เจ้า!" จักรพรรดิเป่ยเซี่ยโกรธมากในชั่วขณะ และกล่าวว่า "หากรู้ว่าจะเป็นเช่นนี้แต่แรก บางทีข้าไม่ควรช่วยเจ้ากลับมา! ปล่อยให้หมาป่ากินเจ้าให้ตายที่ต้าฉู่ดีกว่า!"

นี่แค่พูดออกมาด้วยความโกรธเท่านั้น ซูเจ๋อก็เป็นลูกชายที่ไม่ใช่เรื่องง่ายที่เขาตามตัวกลับมา เขามีความรักที่มากมาย เป็นความเสียใจและการชดเชย หากถ้าเขาเต็มใจทำร้ายซูเจ๋อ จะรอมาถึงวันนี้ได้อย่างไร

แต่แม้ว่าซูเจ๋อจะอยู่ในเป่ยเซี่ย แต่ก็อยู่ภายใต้การควบคุม

ซูเจ๋อกล่าวว่า "หากพระองค์เสียใจที่คิดผิดตอนนี้ยังมีเวลา พระองค์ยังสามารถส่งกระหม่อมกลับไปที่ต้าฉู่ได้ ท่านไม่ต้องการให้เกิดความขัดแย้งภายในที่เป่ยเซี่ย และไม่ต้องการให้พี่น้องทะเลาะกัน หากกระหม่อมไปที่ต้าฉู่แล้ว ก็อาจจะยอมแพ้ได้ และความแค้นนี้ก็จะหายไป เป็นอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?"

จักรพรรดิเป่ยเซี่ยเข้าใจในทันทีว่า ที่ซูเจ๋อรู้ว่าเขาจะต้องมา จะดีกว่าที่จะบอกว่าเขากำลังรอให้เขามา

"นี้คือเจ้ากำลังจะทำข้อตกลงกับข้างั้นเหรอ?"

"พระองค์จะคิดอย่างไรก็ใช่อย่างนั้นพ่ะย่ะค่ะ"

"หากว่าข้าไม่ตกลงล่ะ?"

"แล้วกระหม่อมต้องอยู่รับใช้จนถึงที่สุด ทุกอย่างเพิ่งเริ่มต้น มาดูกันว่าท้ายที่สุดใครจะตายในมือใคร และต้องเสียสักเท่าไหร่กัน"

จักรพรรดิดึงหลายชายไม่อยู่ ตอนนี้หัวใจของลูกชายก็ลอยไปอยู่ที่ต้าฉู่ตั้งนานแล้ว เวลานี้เขารู้สึกค่อนข้างแก่และเหนื่อยมากแล้ว

และผ่านไปเป็นเวลานาน จักรพรรดิเป่ยเซี่ยถึงเอามือกุมหน้าผาก และกล่าวอย่างผ่อนคลายว่า "เจ้าตัดสินใจแล้ว ที่ต้องการจะจากเป่ยเซี่ยไปที่ต้าฉู่ใช่หรือไม่?"

ซูเจ๋อตอบว่า "ภรรยาและลูกชายของกระหม่อมอยู่ที่ต้าฉู่ กระหม่อมยังจะสามารถไปที่ไหนได้ล่ะพ่ะย่ะค่ะ พระองค์ต้องการให้กระหม่อมเหมือนพระองค์ในตอนนั้น ภรรยาและลูกชายที่แยกย้ายกันไป แต่ยังคงเพลิดเพลินกับอำนาจและความมั่งคั่งอย่างสบายใจ?"

จักรพรรดิเป่ยเซี่ยกล่าว "พูดแบบนี้ เจ้ายังเกลียดข้า"

"กระหม่อมแค่ไม่อยากทำอะไรที่ทำให้ตัวเองเสียใจไปตลอดชีวิต พระองค์รักอาเซี่ยนมากขนาดนั้น แต่พระองค์ยังทนที่จะให้เขาเป็นเหมือนกระหม่อมเมื่อก่อน ที่ลูกกำพร้าและแม่หม้ายได้แต่พึ่งพาอาศัยกันสองคน พระองค์รู้ว่าเขามีเข้าสติปัญญาที่ดี แต่ผลลัพธ์นั่นไม่ใช่เพราะเขามีสติปัญญาที่ดี ดังนั้นจึงควรแบกรับสิ่งต่างๆ ไว้"

จักรพรรดิเป่ยเซี่ยพูดไม่ออก

ซูเจ๋อกล่าวว่า "ครั้งหนึ่งเมื่อพระองค์ไม่รู้ว่าเสด็จแม่และกระหม่อมไปอาศัยอยู่ที่ไหน จึงไม่มีความสามารถที่เพียงพอจะทำได้ ตอนนี้กระหม่อมแตกต่างจากท่าน กระหม่อมรู้ว่าพวกเขาแม่ลูกอยู่ที่ไหน และยังก็รู้ว่าพวกเขากำลังรอกระหม่อมกลับไปเสมอ กระหม่อมจะต้องกลับไปปกป้องภรรยาและลูกของกระหม่อม และระวังคนที่รังแกพวกเขาแม่ลูก"

ดวงตาของจักรพรรดิเป่ยเซี่ยดูแดงก่ำเล็กน้อย และกล่าวว่า "เจ้าคิดว่าข้าเพียงต้องการทำลายล้างผู้ทรยศและชั่วร้ายของเจ้าอย่างไร้ความปรานีหรือ? ข้าเสียแม่ของเจ้าไปแล้ว และจะเสียเจ้าไปไม่ได้อีกต่อไป ตอนนี้เจ้ากลับมาอยู่ข้างกายข้านั้นไม่ง่ายเลย ข้าถึงได้อยากจะชดใช้และปกป้องเจ้าเพิ่มมากกว่าเดิม"