บทที่719 ต้องการให้ข้าช่วยบรรลุความปรารถนา ข้าก็จะช่วยเขา

บนใบหน้าของอ๋องมู่เต็มไปด้วยรอยยิ้มที่กรุณา เขากล่าวว่า "การที่เราเป็นพ่อนั้นก็เป็นเช่นนี้ มักจะไม่มีทางเลือกกับลูก นี่ไม่ แต่ก่อนจาวหยางไม่ใช่ต้องออกไปฝึกกำลังนอกวังหรือ กระหม่อมก็ไม่ได้เห็นด้วย นางจึงอดอาหารประท้วง กระหม่อมก็โกรธมากแต่ไม่มีอะไรทำ"

จักรพรรดิเป่ยเซี่ยถาม "แล้วภายหลังเจ้าก็ตกลงแล้ว?"

อ๋องมู่หน้าบึ้งและพูดว่า "กระหม่อมต้องตกลงอย่างแน่นอนสิ ไม่ตกลงจะได้หรือ นั่นเป็นช่วงเวลาที่กลับไปที่เมืองชิงไห่"

จักรพรรดิเป่ยเซี่ย ".........." ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่ากับอ๋องมู่คือกำลังสีซอให้ควายฟัง และพวกเขาพูดไปไม่ได้เป็นคนที่รู้โลกเลย

ถ้าซูเจ๋อขู่เขาด้วยความหิวคงจะดี อย่างน้อยก็จะไม่ลำบากอะไรมาก

อ๋องมู่พูดอีกครั้ง "เป็นพ่อแม่คนหรือ ก็ต้องการคิดว่าเราจะต้องมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้กับลูกๆ แต่เรากลับลืมถามพวกเขาว่าพวกเขาต้องการอะไรมากที่สุด ถ้ารักพวกเขาจริงๆ ไม่ใช่นำความคิดของตัวเองบังคับพวกเขาอีกทั้งให้พวกเขาไปตามหาสิ่งที่พวกเขาต้องการจริงๆ"

จักรพรรดิแห่งเป่ยเซี่ยดูเหมือนจะเข้าใจ

ในเวลานี้อ๋องมู่พูดจาฉะฉานเพื่อเกลี้ยกล่อมจักรพรรดิเป่ยเซี่ย เขาคงคาดไม่ถึงว่าวันหนึ่งในอนาคต เมื่อลูกสาวที่ล้ำค่าของเขาไปต้าฉู่ ความรู้สึกปวดใจมือทุบไปที่หน้าอก และความรู้สึกว่าเท้าเตะพื้นอย่างแรง ทั้งยังเอามือตบหน้าเสียงดังด้วยความอับอาย

จักรพรรดิเป่ยเซี่ยก็พูดขึ้นทันที "แต่ด้วยวิธีนี้ ข้าจะไม่มีวันได้เห็นหน้าลูกชายและหลานชายของข้าอีก"

อ๋องมู่กล่าว "อนาคตยังอีกยาวไกล ถ้าพระองค์อยากเห็น ก็สามารถเห็นได้ตลอดเวลา และความสนิทสนมหลังจากหายไปนาน การรวมตัวใหม่นั้นดีกว่าความรู้สึกเมินเฉยต่อความแปลกแยกในตอนนี้"

จักรพรรดิเป่ยเซี่ยชำเลืองมองเขาแล้วพูดว่า "ไม่ใช่ลูกชายของเจ้า เจ้าพูดเฉยๆ แน่นอนว่าไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดนี้"

อ๋องมู่กล่าว "แล้วกระหม่อมยังสามารถจะพูดอะไรได้อีก แน่นอนข้าต้องเกลี้ยกล่อมเขา กระหม่อมก็เป็นพ่อคน และเข้าใจความรู้สึกของพระองค์ แต่เมื่อลูกๆ โตขึ้น พวกเขามักจะมีครอบครัวของตัวเองและมีความรับผิดชอบ เราควรเติมเต็มพวกเขาแทนที่จะปิดกั้นพวกเขา มิฉะนั้นหากกระหม่อมคิดไม่ตก จาวหยางก็คงจะไม่สามารถแต่งงานไปตลอดชีวิต?"

จักรพรรดิเป่ยเซี่ยดูทื่อและเงียบ

อ๋องมู่กล่าวอีกครั้งว่า "หลานชายของเสด็จพี่ตอนนี้เป็นรัชทายาทของต้าฉู่ และเขาจะกลายเป็นจักรพรรดิในอนาคต พระองค์เห็นไหมว่าองค์ชายหกของเย่เหลียง กำลังจับจ้องมองไม่ยอมปล่อย อ๋องรุ่ยยังไม่กลับไป ต่อไปจักรพรรดินีแห่งต้าฉู่ก็ต้องได้อยู่กับคนอื่น การตั้งครรภ์อีกครั้งก็จะเป็นลูกของคนอื่น แล้วใครจะรับประกันได้ว่าทางที่อาเซียนน้อยจะไปสู่การเป็นองค์รัชทายาทจะราบรื่นล่ะ?"

จักรพรรดิเป่ยเซี่ยดูเคร่งขรึม และฟังอ๋องมู่พูดอีกครั้ง "การต่อสู้แย่งชิงอำนาจของจักรพรรดิ และการวางอุบาย หากประมาทอาจจะต้องชดใช้ด้วยชีวิต เชื่อว่าเสด็จพี่คงจะรู้ดีกว่าใคร เขาเพิ่งจะตัวเล็กๆ ต้องการใครสักคนมาคอยระวังหน้าระวังหลังให้เขา"

อ๋องมู่ลูบแขนเสื้อของเขาและถามว่า "เสด็จพี่ยังจำท่าทีที่อาเซี่ยนมีต่อพระองค์เมื่อตอนมาถึงเมืองชิงไห่เป็นครั้งแรกหรือไม่? เขาไม่ยอมรับว่าตัวเองคือตระกูลซู แต่บอกว่าตัวเองคือตระกูลเฉิน ตอนนี้ความสัมพันธ์ไม่ง่ายเลยที่จะกลับมาดีกัน เสด็จพี่ไม่ยอมให้อ๋องรุ่ยกลับไป งั้นอาเซี่ยนก็จะต้องปล่อยวางแล้วจริงๆ ต่อไปคงจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเองคือตระกูลซู แน่นอนว่าจะต้องของตระกูลเฉิน"

ส่วนอ๋องรุ่ย เขาไม่สนใจหญิงในเมืองหลวง กับข่าวว่าเขาชอบผู้ชาย อาจจะไม่ยอมแต่งงานกับพระชายารุ่ยไปตลอดชีวิตแน่ หากเป็นเช่นนี้ สายเลือดนี้ก็จะไม่ขาดสะบั้นแล้วหรือ?"

สีหน้าของจักรพรรดิเป่ยเซี่ยไม่น่าดูเล็กน้อย และหรี่ตาลง "เจ้าก็เข้าใจนิสัยของข้า และบอกข้าได้ทุกคำ ข้ารู้ พวกเจ้าอยากให้อ๋องรุ่ยไปหาต้าฉู่โดยเร็วที่สุด เขาเป็นที่น่ารังเกียจนักหรือ? "

อ๋องมู่กระแอม และแตะจมูกกล่าวว่า "เสด็จพี่ไม่รู้อะไรเลย ตอนนี้คนทั่วอาณาจักรรอไม่ไหวที่จะให้ส่งอ๋องรุ่ยไปที่ต้าฉู่ และเกี่ยวดองกับจักรพรรดินีแห่งต้าฉู่ เพื่อระงับความโกรธของชาวต้าฉู่ และเร่งฟื้นฟูความสัมพันธ์ระหว่างสองอาณาจักร ท้ายที่สุดอ๋องรุ่ยก็ลวนลามจักรพรรดินีต้าฉู่แล้ว นั้นน่าตกใจและไม่มีเหตุผลจริงๆ"

จักรพรรดิเป่ยเซี่ยกล่าวอย่างโกรธเคือง "ข้ารู้ว่าเขานั้นเจตนาทำ! และไม่ลังเลเลยที่จะทำลายชื่อเสียงของตัวเอง!"

"แต่หากทั้งสองประเทศสร้างสันติภาพต่อกัน มันจะเป็นประโยชน์อย่างมากต่อเป่ยเซี่ยในตอนนี้"

"ส่งลูกชายของตัวเองไปที่เตียงของผู้หญิงเพื่อแลกกับความสงบสุขระหว่างสองประเทศ ข้ายังไม่สามารถเสียบุคคลนั้นไปได้!"