บทที่ 2

1 เดือนก่อนหน้า

ม่านฟ้าหญิงสาวหน้าตาสวยคมจอดรถยังหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ของเพื่อนสนิท เรียวขาเรียวยาวซ่อนอยู่ใต้กางเกงยีนตัวใหญ่หลวมโครกก้าวลงมาจากรถยนต์ส่วนตัว หันไปส่งยิ้มทักทายลุงคนสวนอย่างเป็นมิตรเช่นทุกครั้ง

มือข้างหนึ่งถือถุงคุกกี้ที่มารดาฝากมาให้ 'โซเฟีย' แม่ของเพื่อนสนิทได้ลองกิน หญิงสาวเดินเข้าไปในตัวคฤหาสน์ราวกับมันเป็นบ้านอีกหลังของเธอ

ดวงตากลมโตมองซ้ายมองขวาไปเรื่อย ก่อนจะพบคนที่กำลังตามหานั่งอ่านนิตยสารอยู่ในห้องนั่งเล่นใหญ่กลางบ้าน

"คุณน้าสวัสดีค่ะ"

เสียงใสเอ่ยทักขึ้น ทำให้นายหญิงของบ้านละสายตาจากหนังสือในมือ ก่อนจะส่งยิ้มเอ็นดูให้เมื่อพบหน้าสวย ๆ ของเพื่อนสนิทลูกชาย

"หนูม่าน ไม่เจอกันนานเลย สบายดีไหมลูก"

"สบายดีค่ะ...อันนี้คุณแม่ฝากมาให้ลองชิมดูค่ะ ท่านเพิ่งลองทำสูตรใหม่" ว่าแล้วก็ยื่นถุงขนมในมือให้อีกฝ่าย

"ขอบใจมากเลยจ้า เดี๋ยวน้าโทรไปขอบคุณแกอีกที"

โซเฟียส่งยิ้มกลับ สายตาคมกริบราวกับนางพญามองลูกสะใภ้ที่ตนหมายมั่นมานานนับปีอย่างกระอักกระอ่วน เนื่องจากเธอทำธุรกิจเกี่ยวกับแบรนด์เสื้อผ้า รักแฟชั่นและความสวยงามเป็นพิเศษ จึงอดขัดตากับชุดแปลก ๆ ของม่านฟ้าไม่ได้สักที

ม่านฟ้าเป็นคนรูปร่างสูงโปร่งราวหนึ่งร้อยหกสิบเจ็ดเซนติเมตร ท่อนขาเรียวยาวไม่ต่างจากนางแบบ ใบหน้าสวยจัดมีเสน่ห์เย้ายวนบวกกับรอยยิ้มหวาน ๆ เรือนผมสีน้ำตาลอ่อนยาวจรดสะโพกตรงสลวย ยิ่งทำให้เป็นเธอควรเป็นสาวที่น่าหลงใหลไม่น้อย แต่สิ่งที่ทำให้มันดูไม่ดึงดูดเท่าที่ควร นั่นเพราะเธอรักสบายเหลือเกิน จนแทบจะไม่ยอมแต่งหน้าแต่งตัวแบบสาว ๆ ทั่วไป

อีกทั้งยังชอบห่อไหล่ เพื่อซ่อนหน้าอกหน้าใจแสนเย้ายวนและพยายามลดความสูงที่เกินมาตรฐานสาวไทย ทำให้บุคลิกเธอไม่ดีนัก

ใบหน้าใสมีเพียงครีมกันแดดและแป้งฝุ่นทาบาง ๆ เอาไว้เท่านั้น ผิวกายขาวละเอียดเหมือนน้ำนมก็มักถูกชุดตัวใหญ่ปิดบังเอาไว้ แถมแต่ละชุดที่สวมก็ไม่ได้เข้ากันสักนิด

โซเฟียถึงขนาดเคยส่งเสื้อผ้าแบรนด์ตัวเองไปให้เพื่อนลูกชาย แต่ผลสุดท้ายก็เหมือนเดิม ม่านฟ้ายังคงเอาแต่ใส่เสื้อยืดตัวใหญ่ ๆ หลวม ๆ ที่คนสูงวัยกว่าเห็นมาตั้งแต่สมัยมัธยม คู่กับกางเกงผ้าบ้าง กางเกงยีนบ้าง ไม่ต่างจากชุดไว้นอนเล่นอยู่บ้าน จนไม่เหลือคราบราศีลูกสาวเจ้าสัวใหญ่แม้แต่น้อย

"เคยังนอนอยู่ใช่ไหมคะ"

"ใช่จ้ะ จะออกไปข้างนอกกันเหรอ"

"ค่ะ เมื่อวานมันแพ้พนันบอล หนูเลยจะให้มันพาไปเลี้ยงข้าว"

"เอาเถอะจ้ะ ถ้ากลับกันดึกก็ให้เจ้าเคขับไปส่งที่บ้านนะม่าน"

"ได้ค่ะ งั้นหนูขอขึ้นไปปลุกมันก่อนนะคะคุณน้า"

"จ้ะ ตามสบายเลยลูก"

โซเฟียได้แต่ถอดถอนใจมองตามแผ่นหลังของหญิงสาวอย่างนึกเสียดาย เพราะไม่ว่าผ่านมากี่ปี ความสัมพันธ์เด็กทั้งสองก็เหมือนจะไม่ขยับไปไหนเสียที

ม่านฟ้าถือวิสาสะเปิดประตูห้องนอนส่วนตัวของเพื่อนสนิทหลังได้รับคำอนุญาตจากเจ้าของบ้าน หรือต่อให้ไม่ขอใครเธอก็มักเปิดพรวดเข้ามาแบบนี้เสมออยู่ดี

ห้องนอนกว้างตกแต่งในสไตล์ยุโรปเช่นเดียวกับตัวบ้าน ทั้งห้องตกอยู่ในความมืดแม้ตอนนี้จะเป็นเวลาสิบเอ็ดโมงกว่าแล้วก็ตาม เธอเดินผ่านกองเสื้อผ้าที่เจ้าของห้องถอดทิ้งไว้ตามพื้นตรงไปยังเตียงที่มีชายหนุ่มร่างสูงใหญ่นอนหลับสนิทไม่รู้เรื่องรู้ราว

มุมปากกระจับเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของเขา ก่อนจะกระโดดทิ้งตัวทับเพื่อนสนิทเต็มแรง พร้อมตะโกนเสียงดังลั่น

"ไอ้เคตื่นโว้ย!"

"เฮ้ย! เชี่ยไรวะ" คนที่กำลังหลับสบายสะดุ้งโหยงตกใจตื่น สบถออกมาเสียงดัง

"นี่! ตื่นได้แล้ว มึงนัดเลี้ยงข้าวกู ลืมแล้วเหรอไง" ม่านฟ้ายังคงไม่ลุก แถมคว้าหมอนอีกใบมาแกล้งฟาดใส่หน้าเพื่อนสนิทต่อ

"ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไปวันนี้สักหน่อย กูเพิ่งนอนไปตอนตีห้าเอง"

"ก็กูจะไปวันนี้! ตื่นได้แล้วโว้ย"

"ไอ้ม่านลุก! หนักเป็นช้างทับมาได้"

"กล้าว่ากูหนักเหรอ นี่แน่ะ!" เธอหยัดตัวขึ้นมานั่งคร่อม พร้อมระดมฟาดหมอนใส่คาเตอร์ไม่หยุด เขาทำได้เพียงยกมือขึ้นป้องกัน แอบหัวเสียเล็กน้อยที่ถูกขัดจังหวะการนอน

"ลุก! กูพูดจริง ไอ้เหี้ยกูโป๊อยู่" ชายหนุ่มถอนหายใจยาว ก่อนจะบอกความจริงให้เพื่อนสาวรับรู้ว่าใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ร่างกายเขาไม่มีเสื้อผ้าติดตัวสักชิ้น

"อี๋~ โตเป็นควายยังไม่เลิกแก้ผ้านอนอีกเหรอวะ"

"พูดมาก ลุกออกไปสักที ไปรอข้างล่างเลยไป!"

"ไม่เอาอะ มึงก็ไปแต่งตัวดิ เดี๋ยวกูนอนรอบนนี้แหละ" ม่านฟ้ายอมขยับตัวออกจากร่างคาเตอร์ที่ตนคร่อมไว้ ไปนอนเกลือกกลิ้งอยู่ข้างกายเขาแทน พร้อมคว้ามือถือในกระเป๋ากางเกงมากดเล่นรอ ทำตัวสบายราวกับเป็นห้องของตัวเอง

"แล้วจะอยู่ดูกูแก้ผ้าเหรอไง" เขาลุกขึ้นนั่งหันมาบ่นเธอด้วยท่าทางหงุดหงิด ทำให้ผ้าห่มผืนใหญ่ตกไปอยู่บริเวณช่วงเอว บดบังส่วนสงวนไว้อย่างหมิ่นเหม่

"หนอนเน่า ๆ ของมึงกูไม่สนใจหรอก"