บทที่ 3

"เค กินข้าวเสร็จแล้วขับรถไปส่งม่านฟ้าที่บ้านด้วยนะ" โซเฟียย้ำอีกครั้งเมื่อเห็นคนทั้งคู่กำลังเดินผ่านห้องนั่งเล่นพอดี

"ไม่เป็นไรค่ะคุณน้า ม่านขับรถมา เดี๋ยวม่านวนมาส่งเคที่นี่เอง"

"ได้ไงกัน ให้เจ้าเคไปส่งนั่นแหละ"

"เอ้าแม่! แล้วผมจะกลับบ้านยังไง" ลูกชายร่างสูงมุ่ยหน้ากลอกสายตา รับรู้ถึงแผนการของมารดาได้ทันที

"แล้วแกจะปล่อยหนูม่านขับรถกลับคนเดียวได้ไง แกเป็นผู้ชาย ขากลับก็นั่งแท็กซี่กลับบ้านได้"

"นี่ผมใช่ลูกแม่ไหมเนี่ย" คาเตอร์บ่นอุบออกมาเบา ๆ ทำให้เธอต้องช่วยรับหน้าพูดแทน เพื่อให้หญิงสูงวัยกว่ายอมปล่อยพวกเธอออกไปกินข้าวเสียที

"เอาแบบนี้ไหมคะ ถ้ากลับกันไม่ดึกมากเดี๋ยวม่านขับกลับเอง แต่ถ้าดึกค่อยให้เคไปส่งหนู"

"เอางั้นก็ได้จ้ะ...เข้าใจไหมเค ถ้าดึกลูกต้องไปส่งหนูม่านนะ"

"เฮ้ออออ~ ครับ ๆ ปล่อยผมไปสักทีเถอะ"

ไม่อยู่รอฟังมารดาบ่นอะไรต่อ ชายหนุ่มก็ใช้ท่อนแขนกำยำโอบรอบคอเพื่อนสนิทแล้วลากคอเธอออกมาจากบ้านทันที

"เบื่อว่ะ แม่กูพูดเยอะฉิบ รอบหน้าไม่ต้องโผล่มาบ้านกูแล้วนะ นัดเจอข้างนอกเลย" ร่างสูงระบายลมหายใจ เหนื่อยหน่ายเหลือเกินเวลาที่ม่านฟ้ามาบ้าน เพราะเขาก็มักจะถูกมารดายัดเยียดให้ทำนู่นทำนี่เพื่อดูแลเธอแบบเกินเหตุ

"เออ ๆ ก็โทรหามึงแล้วไม่ตื่นอะ"

"กว่าบอลจะจบก็ตีสี่แล้ว มึงนั่นแหละ แหกตาตื่นมาทำไมแต่เช้า"

"ก็ทีมมึงแพ้อะ กูมาทวงข้าวผิดตรงไหน"

เมื่อคืนเขากับม่านฟ้าถือสายนั่งดูบอลด้วยกัน จึงเกิดการพนันท้าทายเล็ก ๆ น้อย ๆ ก่อนที่ผลสุดท้ายทีมในดวงใจจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ เจ็บใจไม่พอยังต้องเสียเงินเลี้ยงข้าวเพื่อนสาวอีก

เธอล้วงกุญแจรถยุโรปสีขาวคันหรูของตัวเองส่งให้คาเตอร์ทำหน้าที่คนขับตามปกติ ปัดท่อนแขนหนาออกจากบ่าแล้วเดินอ้อมไปเปิดประตูที่นั่งข้างคนขับแทน

ห้างหรูใจกลางเมือง

"จะกินร้านไหน" ชายหนุ่มถามขึ้นขณะทั้งคู่เดินเคียงข้างกัน สายตาคมมองซ้ายมองขวาดูสินค้าแบรนด์เนมผ่านตู้โชว์ด้วยความสนใจ

สาว ๆ หลายคนที่เดินจับกลุ่มผ่านไปมา ต่างพยายามส่งสายตา ยกยิ้มให้หนุ่มหล่อหน้าใสท่าทางเชื้อเชิญ ไม่เกรงใจหญิงสาวแต่งตัวแปลก ๆ ที่มาด้วยกันแม้แต่น้อย แต่ม่านฟ้าก็เลือกที่จะไม่สนใจเหมือนทุกครั้ง

"อยากกินชาบู มีร้านเปิดใหม่ อยู่ชั้นบน"

"อีกแล้ว กูเพิ่งสระผมมา ร้านอื่นดิ๊ ไม่อยากหัวเหม็น"

"ทีมกากไม่มีสิทธิ์บ่น" เธอตัดจบเมื่อคาเตอร์ทำท่าจะงอแง พร้อมพ่นลมหายใจออกมากับความเวอร์ของเพื่อน เพราะขนาดตนเองเป็นผู้หญิงแท้ ๆ ยังสำอางไม่ได้ครึ่งของเขาเลย

เมื่อเดินขึ้นมาจนถึงชั้นเป้าหมายคนที่ไม่ได้อยากกินชาบูแต่แรกก็ต้องยิ่งหน้าบึ้ง เมื่อเห็นจำนวนคนที่ต่อคิวอยู่หน้าร้าน

"ไม่ได้แดกอะวันนี้ ไม่เปลี่ยนร้านจริงดิ"

"อยากกินอะ" ม่านฟ้าหน้าจ๋อยมองแถวยาวเหยียดตาละห้อย แม้จะหิวจนตาลายแต่ตนดูรีวิวรอตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว จึงไม่อยากเปลี่ยนร้าน

"เออ ๆ ตามใจ ไปจองคิวไป เดี๋ยวเดินเล่นรอก็ได้"

"เย่~ ขอบคุณค่า"

ริมฝีปากกระจับสีแดงระเรื่อคลี่ยิ้มกว้าง ดวงตาสดใสเป็นประกายทำให้ชายหนุ่มหลายคนที่นั่งรอหน้าร้านแอบสะกิดกันให้หันมามองเธอ ผิดกับคาเตอร์ที่ดูเมินเฉยเหลือเกินกับท่าทางน่ารักนี้ แต่กลับใช้ท่อนแขนพาดบ่าเล็กแสดงความสนิทสนมแทน

พวกเธอรับคิวแล้วไปเดินเล่นรออยู่นาน เมื่อใกล้ถึงเวลาม่านฟ้าก็ขอแยกไปเข้าห้องน้ำ แต่เมื่อกลับมาถึงหน้าร้านอีกครั้งก็พบว่าคิวของตัวเองผ่านไปแล้ว และก็ไม่พบชายหนุ่มอยู่แถวนั้นจึงคิดว่าเขาคงรับคิวแทนแล้ว

เท้าเล็ก ๆ เดินตรงเข้าไปแจ้งกับพนักงานแล้วจึงเดินเข้าหาชายหนุ่มด้านใน

"เอ้า! ไม่แยกหม้อวะ" เธอบ่นอุบออกมาเมื่อเห็นบนโต๊ะมีหม้อน้ำซุปอยู่เพียงหม้อเดียว

"กิน ๆ ด้วยกันนี่แหละ"

"แต่กูไม่กินเนื้อไง" ม่านฟ้าว่าพร้อมทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม

เนื่องจากทั้งคู่สนิทสนมกันมานาน จึงรู้ถึงนิสัยความชอบไม่ชอบกันเป็นอย่างดี และปกติคาเตอร์ก็จะกินแต่เนื้อวัว ส่วนเธอเน้นไปที่หมูและปลาเป็นหลัก ที่ผ่านมาจึงมักจะสั่งแยกกันตลอด

"ก็ไม่ได้จะกินเนื้อไงวันนี้ ของที่มึงชอบกูสั่งมาให้แล้ว"

"หูยยยย น่ารักว่ะ...สั่งน้ำให้ยัง"

"น้ำพั้นซ์เหมือนเดิม" ชายหนุ่มกอดอกเอนพิงพนักที่นั่งตัวเองตอบกลับอย่างรู้ใจ ทำให้ม่านฟ้ายิ้มกว้าง

หากถามว่าใครคือคนที่รู้จักเธอดีที่สุด เธอจะตอบอย่างไม่ต้องคิดเลยว่าคือคาเตอร์ เขารู้จักเธอดียิ่งกว่าพ่อแม่หรือแม้กระทั่งตัวเองเธอด้วยซ้ำ

ทั้งคู่เริ่มมาสนิทสนมกันก็ตอนอยู่ชั้นประถมสอง แต่ความจริงเธอรู้จักเขาตั้งแต่สมัยอนุบาล ไม่รู้ว่าโชคชะตาหรืออะไรกันแน่ที่ทำให้เธอต้องอยู่ห้องเดียวกับคาเตอร์หลายรอบมาก แม้จะมีการคละห้องทุกปี

ตอนประถมทั้งคู่ก็อยู่ด้วยกันถึงสี่รอบ ขึ้นมัธยมก็ดันมาเรียนที่เดียวกันอีก อยู่ด้วยกันอีกห้ารอบ และยังต้องวนมาเจอกันในมหาลัยอีกสี่ปีติด เพราะทั้งคู่เลือกมหาวิทยาลัยและคณะเดียวกัน

จึงกลายเป็นเพื่อนสนิทซี้ปึกกันโดยปริยาย แม้ต่างคนจะมีเพื่อนคนละกลุ่มกัน แต่ทุกคนก็ทราบกันดีถึงความสนิทสนมของทั้งคู่

คาเตอร์ยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูปหม้อชาบู โพสต์ลงในไอจีส่วนตัวอัปเดตชีวิตความเคลื่อนไหว โดยไม่ลืมตั้งแคปชันยั่ว ๆ อ่อยสาวตามสไตล์ แถมยังถ่ายติดข้อมือบาง ๆ ของสาวที่นั่งฝั่งตรงข้ามไปด้วย

K.Carter พาหมูมาเลี้ยงข้าว @Marn_Fah

Prerany : อิจฉา~ พรีก็อยากให้พี่เลี้ยงข้าวบ้างจัง