บทที่ 107 เขาเดินเองไม่ได้เหรอ?

"ฉันก็เป็นแบบนี้มาตลอด นายเพิ่งจะรู้จักฉันหรือไง?"

ใช่แล้ว ฝู้อวี้สิงเป็นเช่นนี้มาตลอด เพียงแต่เขาคิดว่าหลังจากที่ฝู้อวี้สิงแต่งงานกับเซี่ยเชียนเกอ เขาก็จะมีการเปลี่ยนแปลง แต่ใครจะคิดว่าการเปลี่ยนแปลงของเขาจำกัดแค่เซี่ยเชียนเกอเท่านั้น ไม่ใช่คนอื่น

ซือเฉินรู้สึกผิดหวังกับฝู้อวี้สิงอย่างมาก

เขาไปข้างๆของเซี่ยเชียนเกอ และพูดกับเซี่ยเชียนเกอว่า "เซี่ยเชียนเกอ ถ้าเธอไม่อยากช่วยฮวนฮวน ฉันก็จะช่วยเอง"

เซี่ยเชียนเกอมองไปที่ซือเฉินที่กำลังหยิบบันได เธอก็พูดอย่างเนิบๆว่า "คุณไม่คิดเหรอ ว่าในหัวใจของฮวนฮวน คุณอยู่ในสถานะอะไร?"

ซือเฉินลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า "ฉันไม่คิด"

เซี่ยเชียนเกอยิ้มและพูดต่อ "ไม่หรอก คุณคิด เพราะเมื่อกี๊คุณกำลังลังเลอยู่"

หลังจากเซี่ยเชียนเกอพูดจบ เธอก็ยกมือขึ้นแตะซือเฉินสองที แล้วสะกัดจุดเขา: "ในเมื่อคุณอยากรู้ขนาดนี้ ว่าคุณอยู่ในสถานะอะไรในหัวใจของฉินฮวนล่ะก็ งั้นฉันจะทำให้คุณรู้เอง"

ซือเฉินต้องการจะขยับเขยื้อน แต่ไม่ว่ายังไงเขาก็ไม่สามารถขยับได้

เขาจ้องไปที่เซี่ยเชียนเกอ ต้องการที่จะพูด แต่ก็พูดไม่ได้

เมื่อครู่เซี่ยเชียนเกอทำอะไรกับตน? ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้?

เซี่ยเชียนเกอมาที่ข้างบ่อน้ำ มองไปที่ฉินฮวนที่กำลังต่อสู้กับงูไททันโอโบอาหลายตัวและพูดว่า "ฉินฮวน เธออยากให้ฉันโยนบันไดลงไปช่วยเธอขึ้นมาไหม? ถ้าอยาก เธอก็ตั้งใจตอบคำถามฉันสักสองสามข้อ"

"จำไว้ว่า ฉันอยากได้ยินเธอพูดความจริง ถ้าฉันรู้ว่าเธอโกหก ฉันจะโยนงูไททันโอโบอาอีกตัวลงไปที่ก้นบ่อ ยังไงเสียที่บ้านฝู้อวี้สิงของฉันก็เลี้ยงงูไททันโอโบอาไว้มากมายอยู่แล้ว จับใส่ลงไปให้มันเต็มบ่อเสียเลยเป็นไปได้ใช่มั้ยล่ะ? ฝู้อวี้สิง?"

ฝู้อวี้สิงมองไปที่เซี่ยเชียนเกอที่กำลังเลิกคิ้วขึ้น เขาพยักหน้าด้วยความเอาใจ: "ใช่"

"เย่หยิ่ง ไปเตรียมมา"

เย่หยิ่ง: "......"

ท่านเก้าบ้าไปแล้วจริงๆ!

ฉินฮวนที่อยู่ก้นบ่อเมื่อได้ยินคำพูดของเซี่ยเชียนเกอ เธอต่อสู้กับงูไททันโอโบอาพร้อมกับตอบกลับไปว่า: "เธออยากถามอะไร?"

"เธอชอบซือเฉินรึเปล่า?"

"ไม่ได้ชอบ!"

เธอตอบไปตรงๆอย่างไม่ลังเล

อีกทั้งน้ำเสียงที่ชัดเจนและมั่นใจอย่างมาก

เซี่ยเชียนเกอเหลือบมองไปที่ซือเฉินแบบไม่ตั้งใจ และเห็นว่าซือเฉินกำลังหลับตาลงและไม่ยอมมองไปที่เซี่ยเชียนเกอ เซี่ยเชียนเกอเห็นแบบนั้นเธอจึงถามต่อ: "ทำไมเธอถึงไม่ชอบซือเฉินล่ะ?"

"เพราะเขาทั้งโง่ และก็ซื่อบื้อ ไม่ว่าฉันจะพูดอะไรเขาก็เชื่อไปหมด! และเขายังขี้ขลาดมากด้วย ถ้าใครได้แต่งงานกับเขาในอนาคต จะต้องทุกข์ทรมานจากราเลือดแปดชั่วโคตรเป็นแน่"

"งั้นแปลว่า เธอกับซือเฉินไม่มีวันที่จะเป็นไปได้งั้นเหรอ?"

ฉินฮวนตอบกลับไปว่า: "ใช่ ฉันกับซือเฉินไม่มีวันเป็นไปได้"

เซี่ยเชียนเกอยังคงมองไปที่ก้นบ่อ: "คำถามสุดท้าย ถ้าบนโลกนี้เหลือเพียงแค่ซือเฉินกับเย่หยิ่ง เธอเลือกจะอยู่กับใคร?"

"เย่หยิ่ง"

เย่หยิ่งที่จู่ๆก็ถูกเอ่ยถึง ยังรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

ในหัวใจของฉินฮวน ที่จริงแล้วเขายังสำคัญกว่าคุณชายซือเหรอ?

อีกประเดี๋ยว คุณชายซือจะกระโจนเข้ามาต่อยเขาไหม?

เมื่อเย่หยิ่งกำลังหลงตัวเองอยู่นั้น เซี่ยเชียนเกอก็เริ่มถามคำถามต่อ: "งั้นถ้าบนโลกนี้เหลือเพียงเย่หยิ่งกับหมาตัวนึง เธอจะเลือกใช้ชีวิตอยู่กับอะไร?

"หมา!"

เย่หยิ่ง: "......"!

แม้แต่หมา เขายังสู้ไม่ได้งั้นเหรอ?

โธ่เอ๊ย!

"ทำไมล่ะ?"

เป็นเย่หยิ่งที่ถามคำถามนี้

ฉินฮวนโพล่งออกมา: "เพราะหมามันน่ารักกว่านายไง"

เย่หยิ่งถูกโจมตีด้วยคำพูดเข้าอย่างแรง

เขาเลือกที่จะเงียบ

ฉินฮวนไม่สามารถควบคุมงูไททันโอโบอาที่อยู่ก้นบ่อได้อีกต่อไป เธอจึงพูดกับเซี่ยเชียนเกอว่า "เซี่ยเชียนเกอ ฉันตอบทุกเรื่องที่เธออยากรู้ไปหมดแล้ว ตอนนี้เธอจะช่วยฉันได้รึยัง?"

เซี่ยเชียนเกอพยักหน้า: "ได้สิ แต่เธอต้องสัญญากับฉันอย่างนึง"

"อะไร?"

"ไม่ต้องมายุ่งกับฉินเยว่อีก"

ฉินเยว่ต้องการชีวิตของเซี่ยเชียนเกอ นั่นมันก็ไม่แปลก ที่เธอจะไม่ยอมปล่อยฉินเยว่ไปง่ายๆ แม้ว่าเซี่ยเชียนเกอไม่ให้ฉินเยว่ตายก็เถอะ แต่เซี่ยเชียนเกอก็คงยังต้องการให้ฉินเยว่ชดเชยให้เล็กน้อยถึงจะดี

เพราะเมื่อครู่นี้เองฉินเยว่ต้องการที่จะทิ้งฉินฮวนไว้ ฉินฮวนเองเลยไม่มีความคิดที่จะยุ่งกับฉินเยว่อีก เช่นเดียวกับฉินเยว่ น้องสาวที่สนใจแค่ชีวิตของตัวเอง แล้วเธอยังจะต้องมายุ่งอะไรอีก?