บทที่ 106 นี่คือพี่สาวของเธอเหรอ?

เมื่อฉินฮวนได้ยินแม่ของเธอพูดแบบนี้ ก็ยิ่งไม่ชอบฉินเยว่มากเข้าไปอีก เพราะหล่อนนั้นไร้ประโยชน์ ในเมื่อไม่มีปัญญาจัดการกับเซี่ยเชียนเกอ ก็ควรหลบซ่อนตัวดีๆ เธอรู้อยู่แก่ใจว่าหล่อนมักจะสร้างปัญหาให้กับเธอทั้งวัน

ทำไมเธอถึงมีน้องสาวที่โง่เง่าแบบนี้นะ?

แต่เนื่องจากฉินฮวนต้องการไปที่คฤหาสน์เพื่อไปเจอฝู้อวี้สิง ดังนั้นฉินฮวนจึงตกลงทำตามคำขอของแม่ แต่ว่าตอนนี้ฝู้อวี้สิงขับไสไล่ส่งเธออย่างมาก เขาไม่ยอมให้เธอเข้าไปในคฤหาสน์ ทำให้ทุกครั้งที่เธอต้องการจะเข้าไป เธอต้องพึ่งซือเฉิน

ฉินฮวนรับปากกับแม่ของเธอที่อยู่ปลายสาย จากนั้นก็วางสายโทรศัพท์ลง สายตาเปลี่ยนไปจับจ้องที่ซือเฉินซึ่งนั่งตรงข้ามกับเธอ ดวงตาแดงก่ำ เธอมองไปที่ซือเฉินด้วยท่าทางที่ดูน่าสงสาร ซือเฉินเมื่อเห็นเข้า จึงถามฉินฮวนด้วยสีหน้าที่เจ็บใจ

"ฮวนฮวน เธอเป็นอะไร? ทำไมตาแดงล่ะ? เมื่อสักครู่นี้ใครโทรมาเหรอ?"

"แม่ของฉันเอง"

ในขณะที่ฉินฮวนกำลังพูดอยู่ เธอก็เริ่มร้องไห้อีกครั้ง

เธอสูดน้ำมูก: "แม่ของฉันเพิ่งบอกฉันเมื่อครู่ว่า แม่ได้รับข่าวว่าน้องสาวของฉันถูกพี่อวี้สิงนำตัวไปแล้ว และตอนนี้แม่ขอให้ฉันไปช่วยน้องสาว แต่เพราะเซี่ยเชียนเกอ พี่อวี้สิงไม่อนุญาตให้ฉันเข้าไปในคฤหาสน์ ดังนั้นซือเฉิน ตอนนี้ฉันควรทำอย่างไรดี ถึงจะสามารถช่วยน้องสาวฉันได้?

ฉินฮวนพูดไปร้องไห้ไป

ท่าทีที่น่าสงสารนั้น ทำให้หัวใจของซือเฉินเจ็บแปร๊บ

เขาถามต่อ: "ฮวนฮวน อวี้สิงก็ดูเป็นคนมีเหตุผลนะ ทำไมเขาจะต้องจับน้องสาวของเธอไปล่ะ? หรือว่าน้องสาวเธอทำอะไรให้เขาไม่พอใจรึเปล่า?"

ฉินฮวนส่ายหัว: "ไม่ใช่ เป็นเพราะก่อนหน้านี้น้องสาวของฉันเลินเล่อไปทำให้เซี่ยเชียนเกอบาดเจ็บ พี่อวี้สิงก็เลยจับตัวน้องสาวของฉันไปเพื่อล้างแค้นให้เซี่ยเชียนเกอ"

"ซือเฉิน วิธีล้างแค้นของพี่อวี้สิงโหดร้ายแค่ไหนคุณก็รู้ ถ้าน้องสาวของฉันตกไปอยู่ในมือของเขา ต้องตายแน่ๆ ฉะนั้นคุณต้องช่วยน้องสาวฉันให้ได้นะ ตกลงมั้ย?"

ซือเฉินรู้สึกลำบากใจเล็กน้อย เพราะเขาไม่เคยยุ่งเรื่องของฝู้อวี้สิงมาก่อน

แต่ถึงอย่างนั้นฉินฮวนก็เป็นผู้หญิงที่เขาชอบ และเธอกำลังร้องไห้อย่างน่าสงสารขนาดนี้เพราะอยากช่วยฉินเยว่น้องสาวของตัวเอง เขาเองจะไม่ช่วยก็ไม่ได้

ซือเฉินเอ่ยปากด้วยความลำบากใจ: "ฮวนฮวน ฉันไม่เคยยุ่งเรื่องของอวี้สิงมาก่อน อีกอย่างอวี้สิงก็สนใจเซี่ยเชียนเกอเอามากๆ น้องสาวของเธอทำร้ายเซี่ยเชียนเกอ แล้วอวี้สิงก็ช่วยเซี่ยเชียนเกอแก้แค้น มันก็เป็นเรื่องที่ควรจะเป็น"

"ควรจะเป็นงั้นเหรอ?" ฉินฮวนพูดประชดประชัน "แต่น้องสาวของฉันก็ขอโทษเซี่ยเชียนเกอไปแล้ว เซี่ยเชียนเกอเองที่ไม่ยกโทษให้สักที"

"นี่......"

เมื่อเห็นว่าซือเฉินลำบากใจขนาดนี้ ฉินฮวนก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ "ช่างเถอะ ถ้าคุณไม่อยากช่วยฉันขนาดนี้จริงๆ งั้นก็ไม่ต้อง ฉันจะไปหาพี่อวี้สิงเอง"

หลังจากพูดจบ ฉินฮวนก็ออกจากร้านอาหารไป

ซือเฉินยกมือกุมขมับ สุดท้ายก็เดินตามไป

"ฮวนฮวน อย่าโกรธได้ไหม ก็ได้ ฉันจะช่วยเธอ ฉันรู้มาว่าในบ้านของอวี้สิงมีที่สำหรับกักขังผู้คนอยู่ ปกติเขาไม่ไปที่นั่น เดี๋ยวฉันจะแอบพาเธอไปดู ว่าน้องสาวเธออยู่ที่นั่นไหม"

ฉินฮวนได้ยินซือเฉินพูดแบบนี้ ก็มองเขาด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง: "ขอบคุณนะซือเฉิน คุณดีกับฉันจริงๆ"

การย้อนอดีตได้สิ้นสุดลง

เซี่ยเชียนเกอและฉินฮวนได้พลัดตกลงไปในก้นบ่อน้ำด้วยกัน

เนื่องจากเซี่ยเชียนเกอมีวิชาตัวเบา อีกทั้งตอนที่ล่วงลงไป เซี่ยเชียนเกอใช้ฉินฮวนเป็นเบาะรองหลัง ทำให้เซี่ยเชียนเกอลงจอดอย่างปลอดภัย แต่ฉินฮวนไม่ค่อยดีนัก เธอไม่เพียงแต่ตกลงกระแทกก้นบ่อน้ำเพียงเท่านั้น ยังถูกเท้าของเซี่ยเชียนเกอเหยียบลงอย่างแรง

ตอนนี้ทั่วทั้งร่างกายของเธอ ไม่มีส่วนใดที่ไม่เจ็บเลย

ที่ก้นบ่อน้ำมีงูไททันโอโบอาหลายตัว ซึ่งเป็นตัวอันตรายกำลังขู่ฟ่อใส่ฉินฮวน

ฉินฮวนกลั้นความเจ็บปวดและยันตัวขึ้นจากพื้น เธอซ่อนตัวอยู่หลังเซี่ยเชียนเกอ เมื่องูไททันโอโบอาจู่โจมมาที่เธอ ฉินฮวนไม่คิดหน้าคิดหลังและผลักเซี่ยเชียนเกอไปที่ปากของงูไททันโอโบอา

เสียงร้องของขอความช่วยเหลือไม่ได้ออกมาจากปากของเซี่ยเชียนเกอ ฉินฮวนเอามือที่กำลังปิดตาตัวเองออก หล่อนเห็นเพียงแค่เซี่ยเชียนเกอกำลังบีบปากงูไททันโอโบอาด้วยมือของเธอไว้แน่น จากนั้นก็โยนงูไททันโอโบอาไปในอ้อมอกของฉินฮวน

หางของงูไททันโอโบอารัดคอของฉินฮวนในทันที

เซี่ยเชียนเกอยิ่งบีบหัวของงูไททันโอโบอามากเท่าไหร่ หางของงูไททันโอโบอาก็ยิ่งรัดคอของฉินฮวนแน่นขึ้นไปอีก ฉินฮวนพยายามดึงหางงูไททันโอโบอาออกด้วยความเจ็บปวด

ฉินเยว่เรือนร่างเต็มไปด้วยเลือดและบาดแผล เพราะถูกงูไททันโอโบอาทำร้าย

หล่อนต้องการช่วยฉินฮวน แต่ก็ไม่สามารถช่วยได้