บทที่ 112 การเป็นคนนั้นอย่าเหี้ยมเกินไป ต้องมีทางถอยให้ตนเองบ้าง

"ในเมื่อคุณลืมว่าเกิดอะไรขึ้นกับคุณปู่ของผมไปแล้ว งั้นผมไม่รังเกียจที่จะช่วยให้คุณระลึกถึงความทรงจำของคุณ"

เมื่อเห็นแจกันที่อยู่ในมือของฝู้อวี้สิงกำลังจะตีลงมาที่ศีรษะของตนเอง หวางเปียวตะโกนด้วยความตกใจ "ท่านเก้าฝู้ คุณต้องเชื่อผม คนที่ฆ่าคุณท่านฝู้ไม่ใช่ผม"

"ถ้าไม่ใช่คุณ แล้วจะเป็นใครล่ะ?"

เดิมที หวางเปียวต้องการใช้กลอุบายหลอกเพื่อให้ตนเองรอด

แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเป็นไปไม่ได้เลยที่จะหลอกฝู้อวี้สิง! เพื่อรักษาชีวิตไว้ หวางเปียวบอกทุกอย่างที่เขารู้แก่ฝู้อวี้สิง "ท่าน ท่านเก้าฝู้ ถ้าผมบอกคุณว่าใครคือฆาตกรตัวจริงที่ฆ่าคุณปู่ของคุณ คุณจะสามารถปล่อยผมไปได้ไหม?"

แจกันที่อยู่ในมือของฝู้อวี้สิงตีไปที่แขนของหวางเปียวทันที"ผมเกลียดเรื่องไร้สาระ นี่เป็นการลงโทษ ตอนนี้คุณควรรับรองกับผมว่าทุกคำพูดที่คุณจะพูดต่อไปนี้เป็นความจริง มิฉะนั้น คราวหน้าแจกันจะไม่ตีไปที่แขน แต่จะตีไปที่ศีรษะของคุณ หรือเป็นไปได้ว่าผมอาจจะลงมือหนัก และอาจจะฆ่าคุณตายทันที"

ภัยคุกคามของฝู้อวี้สิง และความเจ็บปวดที่แขนและศีรษะของเขา ทำให้หวางเปียวแทบจะหมดสติ "ท่านเก้าฝู้ ผมขอรับรองกับคุณว่าทุกสิ่งที่ผมจะพูดต่อไปนี้เป็นความจริงทั้งหมด"

หวางเปียวกล่าวด้วยความหวาดกลัว "ความจริงแล้ว คนที่ทำร้ายคุณท่านฝู้ไม่ใช่ผม แต่เป็นเฉินฮุ่ย ผมยังจำคืนที่เกิดเรื่องกับคุณท่านได้ เฉินฮุ่ยขอให้ผมเตรียมน้ำยาฟอกขาวขนาดใหญ่ ตอนนั้น ผมไม่ได้คิดอะไรมาก ก็เลยส่งไปให้เฉินฮุ่ย ตอนที่ผมไปถึง ผมเห็นร่างกายของคุณท่านฝู้เต็มไปด้วยเลือดและนอนนิ่งอยู่บนพื้น ตอนนั้นผมกลัวมาก และคิดที่จะโทรเรียกหมอ แต่เฉินฮุ่ยข่มขู่ผม"

"เธอบอกว่าถ้าหมอรู้ว่าคุณท่านได้รับบาดเจ็บ ทั้งเธอและผมไม่มีใครหนีรอดสักคน ตอนนั้นผมไม่เข้าใจว่าเธอหมายถึงอะไร จนกระทั่งเธอตอนหลังเธอบอกผมว่าถ้าผมไม่ช่วยเธอ ผมก็จะกลายเป็นคนที่สมรู้ร่วมคิดของเธอ เดิมทีเธอต้องการลากผมเข้าไปเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วย"

"ตอนนั้นผมไม่มีทางเลือก ดังนั้นผมจึงช่วยเธอทำความสะอาดรอยเลือดแล้วก็จากไป ท่านเก้าฝู้ คุณต้องเชื่อผม ทุกอย่างที่ผมพูดล้วนเป็นความจริง ผมไม่ได้พูดโกหกสักประโยค คนที่ฆ่าคุณท่านฝู้คือเฉินฮุ่ยแม่ของคุณ ไม่ใช่ผม ไม่ใช่ผม ไม่ใช่ผมจริง ๆ!"

ขณะที่หวางเปียวพูดเขาก็กอดขาของฝู้อวี้สิงด้วย เพื่อต้องการให้ฝู้อวี้สิงยกโทษให้เขา แต่คุณท่านฝู้เป็นเส้นตายของฝู้อวี้สิง ตอนนี้มีคนกล้าแตะเส้นตายของเขา ไม่ว่าคนคนนั้นจะเป็นใคร มันก็ต้องชดใช้

เสียงดัง "เพล้ง" แจกันที่อยู่ในมือของฝู้อวี้สิงได้ตีลงไปที่ศีรษะของหวางเปียวที่กำลังร้องไห้อยู่ตรงหน้าตนเอง แล้วฝู้อวี้สิงก็สั่งผู้ชายคนนั้นอย่างเย็นชาว่า "ไว้ชีวิตของผู้ชายคนนี้ชั่วคราว เพราะผมต้องการให้เขาช่วยผมจัดการเฉินฮุ่ย"

"ครับ ท่านเก้า"

หลังจากนั้นไม่นาน ฝู้อวี้สิงก็ออกมาจากโรงแรมเพียงลำพัง

เขานั่งอยู่บนรถเข็น เขารู้สึกอึดอัดเป็นอย่างมาก เมื่อก่อนเขาก็รู้แล้วว่าเฉินฮุ่ยเป็นคนที่ใจคอโหดเหี้ยม แต่สิ่งที่เขานึกไม่ถึงก็คือเพื่อฝู้เฉิงหยุนแล้ว เฉินฮุ่ยทำร้ายคุณปู่ที่เขาห่วงใยมากที่สุด

ถึงแม้ว่าเฉินฮุ่ยจะเป็นมารดาผู้ให้กำเนิดของเขา แต่เขาจะไม่มีความเมตตาต่อเธออีกต่อไปแล้ว!

เธอต้องการสนับสนุนให้ฝู้เฉิงหยุนนั่งตำแหน่งประธานฝู้ซื่อกรุ๊ป เขาให้เธอสมปรารถนาแล้ว แต่เธอทำร้ายคุณปู่ที่เขาห่วงใยมากที่สุด เขาจะไม่มีวันปล่อยเธอไปแน่นอน

ฝู้อวี้สิงออกจากโรงแรมแต่ไม่ได้กลับไปที่วิลล่าทันที

เขารอให้ผู้ชายคนนั้นจัดการเรื่องของหวางเปียวเสร็จก่อน แล้วสั่งให้ผู้ชายคนนั้นส่งเขาไปที่บริษัท

ณ ฝู้ซื่อกรุ๊ป

ฝู้เฉิงหยุนนั่งอยู่ในห้องประชุม และพูดคุยกับผู้ถือหุ้นเกี่ยวกับความคืบหน้าในการซื้อที่ดินของเขา เพราะมีข่าวว่าที่ดินที่ฝู้เฉิงหยุนสนใจ คนที่อยู่เบื้องบนจะลงมาพัฒนาที่ดินผืนนั้น

เมื่อถึงเวลานั้น กลุ่มผู้ถือหุ้นของพวกเขาจะได้กำไรมากมายตามฝู้เฉิงหยุน คิดถึงตอนแรกที่ฝู้เฉิงหยุนรับตำแหน่งประธานแทนฝู้อวี้สิง พวกเขาทุกคนต่างต่อต้านฝู้เฉิงหยุนมาก แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าการที่ฝู้เฉิงหยุนรับตำแหน่งประธานแทนฝู้อวี้สิงนั้นเป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้ว เพราะสุดท้ายฝู้เฉิงหยุนสามารถนำประโยชน์สู่บริษัทมากมาย