บทที่ 113 ผมพูดเช่นนั้นตอนไหน?

ฝู้อวี้สิงคงลืมไปแล้วว่าเมื่อก่อนเขาปฏิบัติต่อตนเองอย่างไร?

เมื่อก่อนเขาเคยพูดกับฝู้อวี้สิง เป็นคนทำอะไรอย่าเหี้ยมเกินไป ต้องมีทางถอยให้ตนเองบ้าง แต่ผลลัพธ์จะเป็นอย่างละ? แล้วดูสิว่าฝู้อวี้สิงจะปฏิบัติต่อเขาอย่างไร?

ไม่เหลือเส้นตาย และไม่มีทางถอยสำหรับเขา

ถ้าไม่ใช่เพราะเขาเก่งจนได้รับตำแหน่งประธานของฝู้ซื่อกรุ๊ป บางทีคนที่น่าสงสารเหมือนฝู้อวี้สิงตอนนี้อาจจะเป็นเขาก็ได้

ฝู้เฉิงหยุนนั่งอยู่บนที่นั่ง และกล่าวกับฝู้อวี้สิงต่อไปว่า "ฝู้อวี้สิง เป็นคนทำอะไรอย่าเหี้ยมเกินไป ต้องมีทางถอยให้ตนเองบ้าง คำพูดประโยคนี้ไม่เคยมีอยู่ในพจนานุกรมของผมฝู้เฉิงหยุน ตอนนี้ไม่มี และอนาคตยิ่งไม่มี! อีกอย่าง อย่าพูดกับผมด้วยน้ำเสียงเผด็จการเช่นนี้? เพราะตอนนี้คุณไม่เหลืออะไรอีกแล้ว"

"และผมฝู้เฉิงหยุนเป็นประธานของฝู้ซื่อกรุ๊ป ดังนั้นฝู้อวี้สิงตอนที่พี่พูดกับผมขอให้พี่ระมัดระวังคำพูดด้วย เพราะผมไม่สนว่าพี่จะเป็นพี่ใหญ่ของผมหรือไม่? ผมจะไล่พี่ออกไปข้างนอกแล้วค่อยว่ากัน"

"ช่างบ้าคลั่งสิ้นดี!"

ผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างฝู้อวี้สิงกล่าวอีกครั้งว่า "ฝู้ซื่อกรุ๊ป ถ้าไม่ใช่เพราะการจัดการที่ดีของท่านเก้าตลอดหลายปีที่ผ่านมา เมื่อถึงมือคุณแล้ว คุณจะสามารถนั่งได้อย่างมั่นคงเหรอ? ฝู้เฉิงหยุน การเป็นคน ผมคิดว่าคุณควรจะไร้ยางอายบ้าง มิเช่นนั้น คุณที่ไร้ยางอายอย่างคุณ ดูแล้วเหมือนตัวตลกจริง ๆ"

คำพูดของผู้ชายคนนี้ ทำให้ฝู้เฉิงหยุนหน้าแดงก่ำ เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ และรู้สึกโกรธเป็นอย่างมาก แต่ตอนนี้เขาไม่สามารถขยับได้ ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงกล่าวกับผู้ชายคนนั้นได้อย่างรวดเร็วว่า "หุบปากซะ! อีกไม่นานแกก็จะรู้ว่าผมเป็นตัวตลกหรือไม่?"

"ตอนนี้ เชิญคุณพาพี่ใหญ่ที่พิการของผมออกไปจากบริษัท ตอนนี้ผมไม่อยากจะพบหน้าพวกคุณสองคน ถ้าพวกคุณไม่ยินยอมออกไป งั้นผมก็ไม่รังเกียจที่จะส่งพวกคุณสองคนออกไปเอง"

คำพูดของฝู้เฉิงหยุน ทำให้ร่างกายของฝู้อวี้สิงกระจายกลิ่นอายที่เย็นชาออกมา

"ผมจะคอยดูว่าพวกคุณมีใครกล้าแตะต้องตัวผม"

บรรดาผู้ถือหุ้นต่างมองหน้ากัน และแสดงออกให้เห็นว่าพวกเขาไม่กล้าแตะต้องฝู้อวี้สิงจริง ๆ

ไม่มีความกล้า

ผู้ถือหุ้นสูดหายใจเข้าลึก ๆ มองฝู้อวี้สิงที่อยู่ข้างหน้าตนเอง แล้วเหลือบมองฝู้เฉิงหยุนซึ่งนั่งอยู่ด้านข้าง ที่ทำได้เพียงออกคำสั่งเป็นเท่านั้น เพื่อไม่ให้ล่วงเกินคนทั้งสองฝ่าย พวกเขาจึงหาข้ออ้าง แล้วออกไปจากห้องประชุม

ชั่วพริบตา ผู้ถือหุ้นทั้งหมดที่อยู่ในห้องประชุมก็หายตัวไปจนหมด

ฝู้อวี้สิงเข็นรถเข็น และเข้าไปใกล้ฝู้เฉิงหยุน ตอนนี้ฝู้เฉิงหยุนได้รับบาดเจ็บที่ขาเหมือนฝู้อวี้สิง และไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ ดังนั้นตอนที่ฝู้อวี้สิงเข้าใกล้ฝู้เฉิงหยุน ฝู้เฉิงหยุนทำได้เพียงดันร่างกายของเขาไปข้างหลัง เพื่อไม่ให้ฝู้อวี้สิงสัมผัสร่างกายตนเองได้

"ฝู้อวี้สิง พี่ พี่อย่าคิดว่าถ้าผู้ถือหุ้นออกไปแล้ว พี่ก็จะสามารถทำอะไรผมได้ตามต้องการ ผมขอเตือนพี่ว่าที่นี่คือฝู้ซื่อกรุ๊ป ตอนนี้ผมเป็นประธานของฝู้ซื่อกรุ๊ป ถ้าพี่กล้าแตะต้องตัวผม ผมรับรองว่าวันนี้พี่ไม่มีชีวิตรอดออกไปจากที่นี่แน่นอน!"

"ข่มขู่ผม?"

ฝู้อวี้สิงยิ้มอย่างเย็นชา "มันล้าสมัยไปแล้ว ตอนนี้ผมไม่จำเป็นต้องข่มขู่คนอื่นแล้ว เพราะฉันคิดว่ามันน่าเบื่อ ดังนั้นผมจึงเปลี่ยนเป็นวิธีที่น่าสนใจ นายอยากลองกับผมไหม?"

เป็นวิธีที่น่าสนใจ?

ฝู้เฉิงหยุนรู้สึกกระสับกระส่าย "พี่ พี่ พี่ ......"

"ฝู้อวี้สิง พี่คิดที่จะทำอะไรกันแน่?"

"ผมอยากรู้ว่านายมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องที่คุณปู่กลายเป็นเจ้าชายนิทราหรือไม่?"

ฝู้อวี้สิงบีบขาที่ได้รับบาดเจ็บของฝู้เฉิงหยุน แล้วฝู้เฉิงหยุนก็ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

"โอ๊ย เจ็บ ๆ ๆ!"

"ผมถามนายว่าเรื่องที่คุณปู่กลายเป็นเจ้าชายนิทรา นายมีส่วนเกี่ยวข้องไหม?"

ฝู้เฉิงหยุนเจ็บปวดจนใบหน้าบิดเบี้ยว เขาส่ายศีรษะด้วยความกลัว "ไม่ ผมไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง คุณปู่นั้นล้มลงขณะที่เข้าห้องน้ำ จนเกิดอุบัติเหตุ ดังนั้น การที่คุณปู่กลายเป็นเจ้าชายนิทรานั้นไม่เกี่ยวอะไรกับผม ไม่เกี่ยวอะไรกับผมแม้แต่น้อย"

ฝู้เฉิงหยุนกล่าอย่างจริงจัง และดูไม่เหมือนว่าเขากำลังพูดโกหก

ดูเหมือนว่าเหตุการณ์ที่คุณปู่ได้รับบาดเจ็บคราวนี้ เป็นการวางแผนของเฉินฮุ่ย? ทำไมเธอต้องทำเช่นนั้น? เพียงแค่ต้องการให้คุณปู่ตายเสียชีวิตแล้วแย่งทุกอย่างของเขาไป แล้วมอบให้กับคนโง่อย่างฝู้เฉิงหยุนเหรอ?

คอยดูเรื่องที่ไอ้โง่ทำไว้ในช่วงนี้ ไม่ช้าก็เร็ว เฉินฮุ่ยจะเสียใจที่มอบฝู้ซื่อกรุ๊ปให้ฝู้เฉิงหยุน เพราะเมื่อมอบฝู้ซื่อกรุ๊ปให้ฝู้เฉิงหยุนแล้ว สิ่งที่รอเขาอยู่คือการล้มละลาย