บทที่ 114 นายคิดให้ดีว่าควรจะพูดอะไรกับผม?

วันนี้ฝู้อวี้สิงกินยาผิดหรือเปล่า? เมื่อก่อนไม่ว่าเขาจะปฏิบัติต่อฝู้อวี้สิงอย่างไร ฝู้อวี้สิงก็จะอดทน แต่วันนี้ดูเหมือนว่าฝู้อวี้สิงจะเปลี่ยนเป็นคนละคน

เขาได้รับแรงกระตุ้นอะไร?

โดยไม่ให้ฝู้เฉิงหยุนได้มีโอกาสพูด ฝู้อวี้สิงกล่าวว่า "นำตัวฝู้เฉิงหยุนไป วันนี้ผมจะจัดการพวกเขาแทนตระกูลฝู้"

จัดการพวกเขา?

คำพูดประโยคนี้ของฝู้อวี้สิงหมายความว่าอย่างไร? ฝู้เฉิงหยุนมองผู้ชายที่แบกตนเองอยู่บนไหล่ด้วยความกลัว และตะโกนด้วยความตกใจ "ฝู้อวี้สิง แกจะพาผมไปไหน ฝู้อวี้สิง ให้คนของแกปล่อยผมลงมา ฝู้อวี้สิง! ไอ้สารเลว แม่งฉิบหาย ถ้าผมยังมีชีวิตอยู่ ผมจะฆ่าแกอย่างแน่นอน"

ฆ่าเขา?

ฝู้อวี้สิงกล่าวอย่างเย็นชา "เมื่อสักครู่นายยังบอกว่าผมเป็นพี่แท้ ๆ ของนาย? ในเมื่อผมเป็นพี่แท้ ๆ ของนาย นายในฐานะน้องชาย นายต้องมีความโหดเหี้ยมแค่ไหน ถึงจะสามารถพูดคำที่ขัดต่อมติสวรรค์เช่นนี้กับพี่ชายอย่างผมได้?"

ฝู้เฉิงหยุนคำรามอยู่บนไหล่ของชายผู้นั้น "แม่งฉิบหาย แกไม่ถือว่าผมเป็นน้องชายด้วยซ้ำ แล้วทำไมผมจะต้องถือว่าแกเป็นพี่ชายด้วย? ฝู้อวี้สิง แกอย่าทำเกินไป! ทางที่ดีตอนนี้แกให้คนของแกวางผมลง มิฉะนั้น ผมจะทำให้แกเสียใจที่ทำกับผมเช่นนี้"

เสียใจ?

"คำว่าเสียใจไม่เคยมีอยู่ในพจนานุกรมของผมฝู้อวี้สิง"

หลังจากกล่าวจบ ฝู้อวี้สิงสั่งให้ลูกน้องของตนเองนำตัวฝู้เฉิงหยุนออกไป ไม่ว่าฝู้เฉิงหยุนจะดิ้นรนขนาดไหนมันก็ไร้ประโยชน์

ฝู้อวี้สิงให้ผู้ชายคนนั้นพาฝู้เฉิงหยุนไปที่ดาดฟ้าของฝู้ซื่อกรุ๊ป

เขานั่งอยู่บนรถเข็น กล่าวด้วยท่าทางเย็นชาว่า "ใช้เชือกมัดเขาไว้ โยนเข้าจากชั้นดาดฟ้าแล้วห้อยไว้"

ห้อยไว้?

ดาดฟ้า?

รูม่านตาของฝู้เฉิงหยุนขยายออก เพราะเขาขยับขาทั้งคู่ไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงนอนนิ่งเฉย

"ฝู้อวี้สิง! แกบ้าไปแล้วเหรอ? นี่เป็นชั้นที่ 88 แกให้คนของแกห้อยผมไว้ ถ้าคนของแกผูกเชือกไม่แน่น ผมถูกโยนลงไปก็มีแต่ตายเท่านั้น ถึงแม้ผมจะไม่ถือว่าแกเป็นพี่ชายแท้ ๆ แต่ผมกับแกมีสายเลือดเดียวกัน แกฆ่าน้องชายแบบนี้ แกไม่ตายดีหรอก ไม่ตายดีหรอก!"

ฝู้อวี้สิงจ้องมองฝู้เฉิงหยุนด้วยแววตาอาฆาต แล้วกล่าวว่า "ก่อนที่ผมจะตายไม่ดี ผมก็จะให้นายตายเป็นเพื่อน ฝู้เฉิงหยุน อีกสักครู่ถ้าเฉินฮุ่ยมาถึง ถ้าเธอบอกว่าเธอฆ่าคุณปู่อย่างไร ผมก็จะปล่อยคุณไป แต่ถ้าเธอไม่พูด คุณก็เตรียมตัวตกลงไปจากชั้นที่ 88 จนร่างกายเละตุ้มปะเถอะ"

ฝู้อวี้สิงทำให้ฝู้เฉิงหยุนตกใจจนตัวสั่น

ถึงแม้ฝู้เฉิงหยุนจะตกใจมาก แต่ปากของเขายังคงพูดไม่หยุด "ฝู้อวี้สิง แกมันไม่ใช่คน แกมันเป็นปีศาจ! แม่พูดหลายครั้งแล้วว่าคุณปู่ได้รับบาดเจ็บเอง ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอเลยสักนิด"

"แต่ทำไมแกถึงไม่เชื่อ? ทำไมถึงไม่เชื่อ? แล้วยังใช้ผมข่มขู่แม่ และคำตอบที่คุณจะได้รับย่อมไม่เป็นความจริงแน่นอน ดังนั้นหากคุณมีเวลาที่จะทรมานผมอยู่ที่นี่ สู้ใช้เวลานี้ไปค้นหาคนที่เป็นฆาตกรตัวจริงที่ทำร้ายคุณปู่ดีกว่า"

ฝู้อวี้สิงมองฝู้เฉิงหยุนด้วยสายตาเย็นชา "ถ้านายพูดอีกประโยค ผมคิดว่าไม่จำเป็นต้องผูกเชือกแล้ว โยนลงไปโดยตรง"

โยนลงไปโดยตรง?

ฝู้เฉิงหยุนส่ายศีรษะและใบหน้าเต็มไปด้วยการต่อต้าน "ไม่ ไม่! ไม่ได้ ฝู้อวี้สิง แกทำกับผมแบบนี้ไม่ได้ ผมอาจจะตาย ผมอาจจะตายจริง ๆ"

ฝู้อวี้สิงไม่มองฝู้เฉิงหยุนแต่อย่างใด ได้ยินฝู้เฉิงหยุนกล่าวต่อไปว่า "พี่ใหญ่ ผมผิดไปแล้ว ผมผิดไปแล้วจริง ๆ ได้โปรดปล่อยผมไปเถอะ ปล่อยผมไปได้ไหม? พี่ใหญ่ ถือว่าผมขอร้อง!"

ตอนนี้ฝู้เฉิงหยุนรู้สึกหวาดกลัวจริง ๆ แม้ว่าเขาจะไม่เคยสัมผัสวิธีทรมานคนของฝู้อวี้สิงมาก่อนก็ตาม แต่เขาเคยได้ยินมาแล้ว

สรุปคือวิธีทรมานคนของเขานั้นโหดเหี้ยมมาก

ดังนั้น เขาไม่ต้องการที่จะตายอยู่ในมือของฝู้อวี้สิง

ดูเหมือนว่าฝู้อวี้สิงจะไม่ได้ยินคำร้องขอความเมตตาของฝู้เฉิงหยุน เขาแค่นั่งอยู่บนรถเข็น และรอให้ลูกน้องกลับมา

หลังจากนั้นประมาณสิบนาที

ลูกน้องกลับมาพร้อมกับเชือกที่ใหญ่เป็นพิเศษ เขาเดินมาอยู่ด้านข้างฝู้เฉิงหยุน แล้วใช้เชือกมัดมือและเท้าของเขาเอาไว้ ขณะที่ฝู้เฉิงหยุนขัดขืนอย่างสุดกำลัง เขาก็โยนฝู้เฉิงหยุนลงไปจากดาดฟ้า ฝู้เฉิงหยุนร้องด้วยความตกใจ เมื่อเขาคิดว่าตนเองกำลังจะกระแทกบนพื้น ลูกน้องของฝู้อวี้สิงดึงเชือกเอาไว้ แล้วร่างของฝู้เฉิงหยุนก็ห้อยอยู่กลางอากาศ

เมื่อศีรษะของเขาลอยอยู่กลางอากาศ ทำใหฝู้เฉิงหยุนเริ่มรู้สึกเวียนศีรษะ

เขาถูกห้อยด้วยความทรมาน