บทที่ 115 ขาทั้งคู่ของฝู้อวี้สิงหายดีแล้ว

"เฉิงหยุนไม่ต้องการสิ่งอื่นใด สิ่งที่เขาต้องการแค่ตำแหน่งประธาน แต่แกกับคุณปู่ไม่ยินยอม ดังนั้นฉันจึงไม่มีทางอื่น จึงทำได้เพียงทำสิ่งที่เฉิงหยุนต้องการเท่านั้น"

"ฉันรู้ว่ามันเป็นความผิดของฉันเองที่ทำร้ายคุณปู่แก แต่เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับเฉิงหยุน เขาไม่รู้อะไรเลย ดังนั้น ฝู้อวี้สิง เห็นแก่ที่ฝู้เฉิงหยุนเป็นน้องชายแท้ ๆ ของแก แกปล่อยเขาไปเถอะ?"

เพื่อฝู้เฉิงหยุนแล้ว เฉินฮุ่ยสามารถประจบประแจงอย่างไม่รู้สึกละอาย

เธอเป็นแม่ที่ดีจริง ๆ!

เพื่อลูกชายของตนเองแล้ว สามารถทำได้จนถึงขนาดนี้ แต่เขาก็เป็นลูกชายของเธอด้วยเช่นกัน แต่เธอไม่สามารถทำเพื่อตนเองเหมือนที่ทำเพื่อฝู้เฉิงหยุนได้? เขาไม่ต้องการอะไรมาก เขาแค่อยากให้เฉินฮุ่ยห่วงใยเขามากกว่านี้หน่อย ถึงแม้จะเป็นแค่สักครั้ง เขาก็คงไม่เกลียดเธอมากขนาดนี้

แต่ช่วงหลายปีที่ผ่านมา เธอไม่เคยให้ความรักเขาแม้แต่น้อย ยิ่งความห่วงใยนั้นไม่ต้องเอ่ยถึง

บางครั้งฝู้อวี้สิงก็สงสัยจริง ๆ เขาคาดหวังอะไรจากผู้หญิงที่ไม่มีหัวใจคนนี้?

แค่มีคุณปู่และเซี่ยเชียนเกอก็เพียงพอแล้ว

คนอื่นล้วนไม่สำคัญ

ฝู้อวี้สิงกล่าวอย่างเย็นชา "ผมสามารถรับปากกับคุณว่าจะปล่อยฝู้เฉิงหยุนไป แต่คุณต้องรับผิดชอบต่อความผิดของคุณ"

"แกคิดจะทำอะไร?"

"ส่งคุณเข้าคุก"

เข้าคุก?

เฉินฮุ่ยคิดว่าหลังจากฝู้อวี้สิงได้ยินสิ่งที่เธอพูดแล้ว เห็นแก่เธอที่เป็นแม่ เขาจะปล่อยเธอไป แต่ใครจะไปคิดว่าฝู้อวี้สิงต้องการส่งเธอเข้าคุก?

เธอจะยอมรับสิ่งนี้ได้อย่างไร?

"ไม่! ไม่ได้! ฝู้อวี้สิง ฉันติดคุกไม่ได้ เพราะถ้าฉันติดคุกแล้ว ฉันก็จะไม่เหลืออะไรจริง ๆ ฝู้อวี้สิง ฉันเป็นแม่ของแกน่ะ และตอนนี้คุณปู่ก็ไม่เป็นไรแล้ว แกปล่อยฉันไปได้ไหม?"

ไม่เป็นอะไรแล้ว?

สายตาที่เต็มไปด้วยรัศมีสังหารของฝู้อวี้สิงมองไปที่เฉินฮุ่ยอีกครั้ง "คุณแน่ใจหรือว่คุณปู่ไม่เป็นไรแล้ว?"

เฉินฮุ่ย "......"

"อย่างน้อยเขาก็ยังมีชีวิตอยู่"

"แต่สภาพตอนนี้ของคุณปู่ อยู่ทรมานกว่าตายเสียอีก!"

เฉินฮุ่ยกล่าวโพล่งออกมา "ในเมื่อแกคิดว่าคุณปู่ของแกทุกข์ทรมานมากขนาดนี้ งั้นแกก็ปล่อยให้เขาตายสิ ขอเพียงเขาตาย เรื่องทุกอย่างมันก็จะจบ"

เฉินฮุ่ย คุณมีหัวใจบ้างไหม?

แล้วเธอรู้ตัวไหมว่าตนเองกำลังพูดอะไรอยู่?

ฝู้อวี้สิงยื่นมือออกไปแล้วบีบคอของเฉินฮุ่ยทันที "ผมจะบอกคุณ ตอนนี้คุณไปติดคุกเพื่อชดใช้ความผิดให้คุณปู่ หรือว่าคุณจะตายต่อหน้าต่อตาผม ถ้าคุณกลัวเหงา ผมสามารถส่งฝู้เฉิงหยุนลูกชายสุดที่รักไปกับคุณด้วย"

คอของเฉินฮุ่ยถูกฝู้อวี้สิงบีบจนแน่น พลังในมือของฝู้อวี้สิงทำให้เฉินฮุ่ยรู้สึกว่าฝู้อวี้สิงไม่ได้ล้อเล่นกับเธอ และสิ่งที่เขาพูดเมื่อสักครู่นั้นไม่ใช่เรื่องโกหก

ฝู้อวี้สิงเป็นปีศาจ!

"ฝู้อวี้สิง แกทำกับฉันแบบนี้ แกจะถูกฟ้าผ่า จะถูกฟ้าผ่าอย่างแน่นอน"

เขาจะถูกฟ้าผ่า?

ฝู้อวี้สิงกล่าวอย่างเย็นชา "ไม่ ตั้งแต่ต้นจนจบคนที่ควรจะถูกฟ้าผ่าควรเป็นคุณ!"

หลังจากฝู้อวี้สิงกล่าวจบ เขาเพิ่มแรงมากขึ้นไปอีก "ตอนนี้ผมจะให้คุณเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง คุณเลือกที่จะตายเอง หรือเลือกจะให้ฝู้เฉิงหยุนตายเป็นเพื่อนคุณ?"

เฉินฮุ่ยดิ้นรนอยู่ในมือของฝู้อวี้สิง

แต่เธอไม่สามารถหลุดพ้นได้ และเธอไม่สามารถแกะมือของฝู้อวี้สิงออกได้

ฝู้อวี้สิงกลายเป็นคนที่มีแรงมากขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

"ฉัน ฉันไม่เลือกทั้งสองอย่าง"

เมื่อเห็นว่าตนเองไม่สามารถแกะมือของฝู้อวี้สิงได้ เฉินฮุ่ยก็ยกเท้าขึ้นแล้วเตะไปที่รถเข็นของฝู้อวี้สิงทันที เพื่อให้ฝู้อวี้สิงปล่อยมือ