บทที่ 116 สลิงลวดขาด

ยังไงแล้วตอนนี้ เขาไม่ต้องคิดอะไรอย่างอื่น เพียงแค่เอาใจเซี่ยเชียนเกอให้ดีก็พอแล้ว เพราะว่าเซี่ยเชียนเกอเอาใจง่ายมากจริงๆ อีกอย่าง ไม่ว่าจะการแสดงหรือเรื่องอื่นๆ เธอก็ทำให้คนอื่นวางใจได้ง่ายจริงๆ

ผู้กำกับแค่เหม่อลอยไปเพียงครู่เดียว รองผู้กำกับก็ได้ดึงตัวเซี่ยเชียนเกอลอยขึ้นไปแล้ว

เมื่อฝู้อวี้สิงเห็นว่าเซี่ยเชียนเกอถูกแขวนขึ้นไปแล้ว ความเป็นห่วงในสายตาก็ยิ่งมากขึ้น เขาถามผู้กำกับว่า "สลิงลวดที่ใช้อันนี้ แข็งแรงมั้ย?"

ผู้กำกับตบหน้าอกพูดรับประกันว่า "ท่านเก้าครับ คุณสบายใจได้เลย อุปกรณ์ในทีมถ่ายทำของพวกเราเป็นสิ่งที่ดีที่สุด และแข็งแรงที่สุดแล้วครับ"

ผู้กำกับเพิ่งพูดจบ สลิงลวดของเซี่ยเชียนเกอที่ลอยอยู่กลางอากาศก็ขาดทันที ร่างกายของเซี่ยเชียนเกอ ร่วงหล่นด้วยความรวดเร็ว

"เชียนเกอ!"

ฝู้อวี้สิงลุกขึ้นจากรถเข็น แล้วพุ่งตัวเข้าไป รับตัวของเซี่ยเชียนเกอที่ร่วงหล่นลงมาจากฟ้าด้วยความรวดเร็วที่สุด เซี่ยเชียนเกอมองดูฝู้อวี้สิงที่มาปรากฏตัวตรงหน้าของตัวเอง และยังยืนอยู่ เธอจึงอึ้งตะลึงอยู่ในอ้อมกอดของฝู้อวี้สิง

"ฝู้อวี้สิง คุณ....."

"บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า? ตกใจหรือเปล่า?"

ฝู้อวี้สิงเอาแต่เป็นห่วงเซี่ยเชียนเกอ ไม่ได้สังเกตเห็นสีหน้าตกใจของเซี่ยเชียนเกอเลยสักนิด

ตอนนี้ ไม่เพียงมีแต่เซี่ยเชียนเกอเท่านั้นที่ตกใจ แม้แต่ผู้กำกับที่อยู่ด้านอ้างก็ตกใจจนตะลึงไปเลย เขาเช็ดเหงื่อบนหน้าผากของตัวเอง จากนั้นก็พูดกับเซี่ยเชียนเกอว่า "พลังของความรักช่างยิ่งใหญ่จริงๆ คุณดูสิ ท่านเก้าฝู้ที่ขาพิการมาโดยตลอด แต่เพราะพลังของความรักทำให้เมื่อกี้เขาลุกขึ้นยืนขึ้นมาได้ในทันที แบบนี้ถ้าหากอนาคตขาของผมพิการขึ้นมา คุณว่า ผมจะยืนขึ้นอีกครั้งด้วยพลังของความรักได้หรือไม่ได้ครับ?"

เย่หยิ่งพูดแทงใจผู้กำกับอยู่ด้านหน้าว่า "มั่นใจในตัวเองหน่อย ตัดคำว่าได้ออกไปเลย"

ถ้าตัดคำว่าได้ออก ก็กลายเป็น เขาไม่สามารถยืนขึ้นได้อีกเพราะพลังของความรักไม่ใช่หรือไง?

ปากของเย่หยิ่งนี่ผ่านไปครึ่งเดือนแล้วก็ยังแทงใจคนเก่งขนาดนี้อยู่อีก

เซี่ยเชียนเกอกอดคอของฝู้อวี้สิงไว้ เธอถามว่า "ฝู้อวี้สิง ตอนนี้มีคนมองอยู่เยอะขนาดนี้ คุณปล่อยฉันลงก่อนได้มั้ย?"

"ฉันอุ้มเมียของฉันแล้วมันทำไม?"

แต่เพื่อไม่ให้เซี่ยเชียนเกอเขินอาย สุดท้ายฝู้อวี้สิงก็วางตัวเซี่ยเชียนเกอลง เซี่ยเชียนเกอยืนอยู่ด้านข้าง สำรวจมองดูขาของฝู้อวี้สิงอย่างละเอียด เธอถามว่า "ขาของคุณหายตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"ไม่นานมานี้"

ไม่นานมานี้คือนานแค่ไหน?

แม้ว่าเซี่ยเชียนเกอจะสงสัย แต่เธอก็ไม่ได้ถามต่ออีก

เพียงแค่ฝู้อวี้สิงหายดีก็พอแล้ว

เซี่ยเชยนเกอโผเข้าอ้อมกอดของฝู้อวี้สิงอย่างดีใจ กอดเข้าไว้ "ดีจัง ในที่สุดคุณก็ไม่เป็นอะไรแล้ว"

ฝู้อวี้สิงกอดเซี่ยเชียนเกอกลับ ทั้งสองคนพลอดรักกันอยู่ในกองถ่าย ผู้กำกับและเย่หยิ่งอดไม่ได้ที่จะบ่น "นี่มันความรักแสนวิเศษอะไรกัน? ผู้ชายหล่ออย่างกับปีศาจ ส่วนผู้หญิงก็สวยอย่างกับนางจิ้งจอก อย่างนี้แล้วลูกในอนาคตของพวกเขา ไม่รู้ว่าจะออกมาสวยหล่อมากขนาดไหนเชียวละ"

เย่หยิ่งฟังคำชมที่ผู้กำกับพูดชมฝู้อวี้สิงและเซี่ยเชียนเกอจบแล้ว ใบหน้าเขาก็แสดงสีหน้ารังเกียจออกมาอย่างไม่รู้ตัว ผู้กำกับคนนี้นิ พูดจาไม่เป็นสักนิดเลยจริงๆ

เมื่อฝู้อวี้สิงและเซี่ยเชียนเกอกอดกันจนพอใจแล้ว เขาก็ปล่อยมือ และเริ่มตรวจสอบดูสลิงลวดที่ขาดบนตัวของเธอ สลิงลวดดูแล้วเหมือนกับขาดเองโดยธรรมชาติ เพราะว่าสลิงลวดเส้นนี้เก่ามากแล้ว และระดับการสึกหรอเองก็หนักมากเช่นกัน

ตามหลักแล้ว สลิงลวดที่เก่าขนาดนี้ ควรจะถูกทิ้งไปนานแล้ว แต่ทำไมตอนนี้ถึงยังเอามาให้เซี่ยเชียนเกอใช้อยู่อีก? เขาลงทุนกับกองถ่ายทำนี้มากถึงห้าร้อยล้าน แต่ผู้กำกับให้ภรรยาของเขาใช้สลิงลวดที่เก่าขนาดนี้เนี่ยนะ?

เขาทำแบบนี้เพื่ออยากจะฆาตกรรมเธอทางอ้อม?

เซี่ยเชียนเกอเห็นว่าฝู้อวี้สิงเอาแต่จ้องสลิงลวด เธอจึงถามว่า "สลิงลวดเส้นนี้มีปัญหาอะไรงั้นหรอ?"

"เก่าเกินไป"

เซี่ยเชียนเกอฟังคำพูดของฝู้อวี้สิงจบแล้วก็หยิบขึ้นมาดูบ้าง สลิงลวดเส้นนี้เก่ามากแล้วจริงๆ แม้ว่าภายนอกดูแล้วจะยังสามารถใช้ได้อยู่ แต่ถ้าหากดูอย่าละเอียดแล้วจะสังเกตเห็นถึงระดับความสึกหรอที่รุนแรงมาก

ก็ว่าทำไมเมื่อกี้เธอเพิ่งจะลอยขึ้นไปก็ตกลงมาทันที ถ้าไม่ใช่เพราะว่าเมื่อกี้ฝู้อวี้สิงไหวตัวเร็วแล้วรีบวิ่งมารับตัวเธอไว้ ถึงแม้เธอจะไม่ร่วงหล่นลงมาจนบาดเจ็บสาหัส แต่ก็ต้องได้แผลแน่นอน