บทที่ 117 ฉันดูสิว่าใครกล้าแตะต้องเธอ!

"ฮืม?"

"ฉันไม่ได้กอดคุณมาครึ่งเดือนแล้ว"

ตั้งแต่ที่เขาทำการผ่าตัดเสร็จ เซี่ยเชียนเกอก็ไม่ได้กอดเขามานานแล้วจริงๆ เพราะว่าบนขาของเขามีแผล ไม่สามารถให้เซี่ยเชียนเกอกอดเขาแบบนี้ได้

แต่ว่าตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว

ฝู้อวี้สิงกอดเซี่ยเชียนเกอไว้ด้วยความเอ็นดู "ตอนนี้ขาของฉันหายดีแล้ว ต่อไปเธออยากจะกอดฉันยังไงก็ได้"

เซี่ยเชียนเกอตอบรับคำหนึ่ง แล้วก็ยังอ้อนอยู่ในอ้อมกอดของฝู้อวี้สิง

ไม่รู้ว่าเซี่ยเชียนเกอและฝู้อวี้สิงอยู่กันแบบนี้นานเท่าไหร่ ในเวลาเที่ยงผู้กำกับสั่งให้คนนำเอาอาหารเที่ยงของเซี่ยเชียนเกอและฝู้อวี้สิงมาให้ อาหารเที่ยงดูหลากหลายน่ากินมาก

มีทั้งเนื้อทั้งผัก กับข้าวห้าอย่างน้ำซุปหนึ่งอย่าง

ตั้งแต่ที่เซี่ยเชียนเกอกลับเข้ากองถ่ายอีกครั้ง เธอได้กินข้าวกล่องทุกวัน แต่ตอนนี้เนื่องจากมีฝู้อวี้สิงอยู่ เซี่ยเชียนเกอรู้สึกว่าจู่ๆอาหารเที่ยงของเธอก็หลากหลายน่ากินขึ้นมาเยอะเลย

เซี่ยเชียนเกอชิมอาหารทุกอย่างก่อน เมื่อมั่นใจแล้วว่ากับข้าวทุกอย่างไม่มีปัญหา เซี่ยเชียนเกอถึงได้ให้ฝู้อวี้สิงกิน

ฝู้อวี้สิงมองดูเซี่ยเชียนเกอที่ระมัดระวังขนาดนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขำ

"ตอนนี้ดวงตาของฉันไม่เป็นอะไรแล้ว ฉันดูเองได้แล้ว ไม่จำเป็นต้องให้เธอทดลองพิษให้อย่างระมัดระวังแบบนี้แล้วละ"

ดวงตาของฝู้อวี้สิงหายแล้วก็จริง แต่ว่า ดวงตาไม่เกี่ยวอะไรกับการทดลองพิษเลยนี่นา ฝู้อวี้สิงไม่ได้มีตาทิพย์สักหน่อย เพราะงั้นเขามั่นใจขนาดนี้ได้ยังไง ว่าเขาสามารถดูออกว่าอาหารจานไหนวางยาพิษไว้? แล้วอาหารจานไหนที่ไม่มียาพิษ?

พูดยังไงก็ยังต้องให้เธอมาชิมให้อยู่ดี

เพราะว่าชาติก่อน เธอต้องทดสอบยาพิษอยู่เสมอ!จึงสามารถลิ้มรสอาหารที่มียาพิษต่างๆได้

เซี่ยเชียนเกอคีบหมูให้ในถ้วยของฝู้อวี้สิงอีกชิ้นหนึ่ง "คุณไม่ได้มีตาทิพย์สักหน่อย จะรู้ได้ยังไงว่าอาหารจานไหนมียาพิษ และอาหารจานไหนไม่มียาพิษ? ดังนั้นแล้วไม่ว่ายังไง ก็ต้องให้ฉันชิมก่อนแล้วถึงจะรู้ผลสิ"

ฝู้อวี้สิงพูดหักหน้าว่า "แล้วถ้าหากยาพิษไร้กลิ่นไร้สีละ เธอมั่นใจว่าเธอจะชิมรสชาติออก?"

เซี่ยเชียนเกอ "......"

"ถ้าหากว่าในจานนี้ถูกคนวางยาพิษที่ไร้กลิ่นไร้สีจริงๆ อย่างนั้นเธอก็ทำได้แค่ต้องตายไปกับฉันแล้วละ"

"โอเค"

เซี่ยเชียนเกอนิ่ง แล้วก็สบตาเข้ากับแววตาที่ลึกซึ้งของฝู้อวี้สิง จากนั้นแก้มเธอก็แดงขึ้นมาแล้วหลบตานั่งกินข้าว

ใบหน้าของฝู้อวี้สิง ทำไมถึงได้หล่อเหลาแบบนี้นะ?

แค่มองดูก็ทำเอาผู้คนหน้าแดงใจเต้นแรงแล้ว

......

ห้องอุปกรณ์ของกองถ่าย

ผู้หญิงลับๆล่อๆคนหนึ่ง เข้ามายังห้องอุปกรณ์ แล้วแอบหยิบลวดสลิงที่เซี่ยเชียนเกอใช้เมื่อกี้ออกไป แต่ว่า เธอยังไม่ทันได้ออกไปก็ถูกเย่หยิ่งขวางทางไว้แล้ว

"เธอคิดอยากจะทำลายหลักฐานที่เธอทำร้ายคุณนายของฉันงั้นหรอ?"

คุณนาย?

ผู้หญิงคนนั้นยังไม่ทันได้ตั้งสติก็ถูกเย่หยิ่งจับไว้ได้อย่างง่ายดายแล้ว

จากนั้น เย่หยิ่งก็นำตัวผู้หญิงคนนั้นส่งไปที่ห้องพักผ่อนส่วนตัวของเซี่ยเชียนเกอ

เซี่ยเชียนเกอที่กำลังกินข้าวอยู่กับฝู้อวี้สิง เห็นว่าเย่หยิ่งกระชากลากถูผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามา เธอจึงถามอย่างแปลกใจว่า "เย่หยิ่ง นี่นาย..."

เซี่ยเชียนเกอยังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นว่าเจียงหลิงถูกผลักมาตรงหน้าของตัวเอง

"เจียงหลิง"

"คุณนายรู้จักผู้หญิงคนนี้หรอครับ?"

เซี่ยเชียนเกอพยักหน้า "รู้จัก หล่อนเป็นตัวแสดงแทนของฉันเอง ชื่อเจียงหลิง"