ตอนที่ 118
บทที่ 118 เยี่ยมเฉินฮุ่ย
October 28, 2026
คุณหญิงเจียงเดินเข้าจากนอกประตูมาด้วยท่าทางดุดัน เธอดึงตัวเจียงหลิงไปปกป้องไว้ที่ด้านหลัง ในขณะที่เย่หยิ่งกำลังจะลงมือกับเจียงหลิง คุณหญิงเจียงพูดอีกครั้งว่า "ฉันดูสิว่าใครกล้าแตะต้องลูกสาวของฉัน!"
เธอเพิ่งจะมาส่งอาหารให้กับเจียงหลิง ก็เห็นเข้ากับเหตุการณ์ที่เซี่ยเชียนเกอทำร้ายลูกสาวของเธอ สิ่งนี้จะให้คุณหญิงเจียงทนได้ยังไง?
คุณหญิงเจียงคิดว่า ตัวเองปกป้องลูกสาวของตัวเองขนาดนี้แล้ว เซี่ยเชียนเกอน่าจะกลัวแล้วมั้ง? แต่ใครจะคาดคิด ว่าเซี่ยเชียนเกอกลับเถียงคุณหญิงเจียงกลับไปว่า "ฉันกล้า"
คุณหญิงเจียงพูดอย่างโมโหว่า "เซี่ยเชียนเกอ เธอรู้มั้ยว่าลูกสาวของฉันเป็นใคร? หล่อนเป็นถึงผู้สืบทอดในอนาคตของเจียงซื่อกรุ๊ปเชียวนะ ฉะนั้นถ้าหากวันนี้เธอทำอะไรหล่อน อย่างนั้นแล้ว ก็ถือว่าเป็นศัตรูกับเจียงซื่อกรุ๊ป!"
เซี่ยเชียนเกอพูดอย่างไม่หวาดกลัวว่า "ก็แค่เจียงซื่อกรุ๊ปเล็กๆเท่านั้น ฉันเซี่ยเชียนเกอคนนี้ไม่เคยวางไว้ในสายตามาก่อน ฉันบอกแล้ว ว่าเซี่ยเชียนเกอคนนี้มีแค้นก็ต้องชำระ ไม่ว่าใครที่หาเรื่องฉัน ล้วนไม่มีจุดจบที่ดี แล้วในวันนี้ฉันเกือบจะโดนลูกสาวของคุณทำให้เกือบต้องตาย ฉะนั้นถ้าหากคุณกล้ามาขัดขวางฉันจัดการกับลูกสาวของคุณ อย่างนั้นแล้ว ฉันก็ไม่รังเกียจที่จะจัดการกับคุณไปพร้อมกันด้วย"
"เธอ!เซี่ยเชียนเกอ เธอช่างกล้าพูดจริงๆ เธออย่าคิดว่าเธอเคยช่วยชีวิตลูกสาวของฉัน แล้วฉันจะทำอะไรเธอไม่ได้นะ มีปัญญา วันนี้เธอก็ลองแตะต้องลูกสาวของฉันดู"
เซี่ยเชียนเกอพูดอย่างเย็นชาว่า "คุณคิดว่า ฉันไม่กล้า?"
พูดจบ เซี่ยเชียนเกอก็ออกคำสั่งกับเย่หยิ่งที่อยู่ด้านข้าง "เย่หยิ่ง พาตัวเจียงหลิงไป ฉันจะดูสิว่า มีฉันอยู่ ใครมันจะกล้าขัดขวางนายลงมือ?"
เย่หยิ่งเข้ามาที่ข้างกายของคุณหญิงเจียงอย่างเชื่อฟัง แล้วก็ฉุดกระชากตัวเจียงหลิงออกไป เจียงหลิงตกใจจนหน้าเสีย
"แม่คะ ช่วยหนูด้วย แม่คะ ช่วยด้วย"
คุณหญิงเจียงอยากจะตามออกไป แต่ว่าถูกเซี่ยเชียนเกอจับแขนไว้แล้วดึงกลับมา "ฉันให้คุณไปแล้วหรอ?"
คุณหญิงเจียงอยากจะสะบัดมือของเซี่ยเชียนเกอทิ้ง แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเธอถึงสะบัดไม่หลุด เมื่อเห็นว่าเสียงของเจียงหลิงยิ่งอยู่ยิ่งห่างออกไปจากตัวเอง คุณหญิงเจียงก็รีบพูดว่า "เซี่ยเชียนเกอ ปล่อยฉันนะ ฉันจะบอกเธอให้ ว่าถ้าหากวันนี้ลูกสาวของฉันเป็นอะไรไป ฉันจะให้เธอชดใช้ด้วยชีวิตแน่นอน"
"ฉันดูสิว่าใครกล้าแตะต้องผู้หญิงของฝู้อวี้สิงอย่างฉันคนนี้"
ฝู้อวี้สิงเดินออกมาจากด้านหลังของเซี่ยเชียนเกอ ในขณะที่คุณหญิงเจียงเห็นฝู้อวี้สิงยืนอยู่ข้างกายของเซี่ยเชียนเกอ ยังไม่กล้าที่จะเชื่อ ขาของฝู้อวี้สิงหายดีแล้วงั้นหรอ?
แล้วยังดวงตาของเขาก็เหมือนว่าจะไม่เป็นอะไรแล้วด้วย?
อีกอย่างเมื่อกี้ฝู้อวี้สิงพูดว่าอะไรนะ? ผู้หญิงของเขา?
"เซี่ยเชียนเกอเป็นผู้หญิงของนาย?"
ฝู้อวี้สิงยื่นมือออกไป แล้วกอดเซี่ยเชียนเกอไว้ "ทำไม? เธอเป็นผู้หญิงของฝู้อวี้สิงอย่างฉันไม่ได้งั้นหรอ?"
ก็ว่าทำไมเมื่อกี้เซี่ยเชียนเกอถึงได้กล้าพูดขนาดนี้ ที่แท้เบื้องหลังของเธอก็มีฝู้อวี้สิงหนุนหลังไว้ที่เอง
ถึงแม้ว่าตระกูลเจียงจะไม่สามารถสู้กับฝู้อวี้สิงได้ แต่ว่า เธอก็ไม่สามารถทิ้งลูกสาวไว้แล้วไม่สนใจ คุณหญิงเจียงจึงมองไปที่ฝู้อวี้สิงอย่างร้อนรน "ท่านเก้าฝู้ ฉันกับลูกสาวของฉันมีตาหามีแววไม่ ไปหาเรื่องคุณกับเซี่ยเชียนเกอผู้หญิงของคุณ แต่ว่า ได้โปรดคุณเห็นแก่ที่ลูกสาวของฉันอยากจะช่วยเหลือตัวเองแล้วปล่อยเธอไปสักครั้งเถอะนะ"
"หล่อนมีโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาว ไม่สามารถรับแรงกระตุ้นได้ โดยเฉพาะการร่วงหล่นจากที่สูง จะยิ่งทำให้เธอตกใจหนักมากกว่าเดิม ดังนั้นแล้วท่านเก้าฝู้ คุณถือซะว่าให้เกียรติฉัน ปล่อยลูกฉันไปเถอะนะคะ?"
ฝู้อวี้สิงยิ้มเยาะ "เธอคิดว่าเธอเป็นใคร? ทำไมฉันต้องให้เกียรติเธอด้วย?"
คุณหญิงเจียงถูกถามจนนิ่งไป "ท่านเก้าฝู้คะ ฉันสามารถชดเชยให้กับเซี่ยเชียเกอ!ขอแค่เธอปล่อยลูกสาวของฉันไป คุณจะให้ฉันชดเชยให้เธอยังไงก็ได้ค่ะ"
ฝู้อวี้สิงมองเซี่ยเชียนเกออย่างรักใคร่ "อยากได้เงินชดเชยมั้ย?"
เซี่ยเชียนเกอยักคิ้ว "ไม่เอา!ฉันอยากได้แค่ให้เจียงหลิงแขนขาหัก"
คนพวกนี้ อย่าคิดว่ามีเงินก็สามารถทำอะไรก็ได้นะ
วันนี้ เธอจะให้เจียงหลิงได้รู้ว่าเงินทำไม่ได้ทุกอย่าง และก็อยากให้เจียงหลิงรู้ว่าอีกเช่นกันว่า หล่อนทำผิด ก็ต้องชดใช้ความผิด
คุณหญิงเจียงฟังคำพูดของเซี่ยเชียนเกอแล้วก็รู้สึกตื่นตระหนกมาก
"เซี่ยเชียนเกอ!จิตใจเธอถูกหมากินไปแล้วหรือไง? ลูกสาวของฉันก็แค่อยากจะมีชีวิตอยู่รอดต่อไปก็เท่านั้น แต่ทำไมเธอต้องทำแบบนี้กับหล่อนด้วย? เพราะอะไรกันแน่?"
"อั่ก"
คุณหญิงเจียงเพิ่งพูดจบ เซี่ยเชียนเกอก็เตะเข้าไปที่หัวเข่าของคุณหญิงเจียง "ถ้าหากว่าปากของคุณยังสกปรกเหมือนกับกินขี้มาอีก ฉันไม่รังเกียจที่จะให้คุณไปลิ้มรสชาติความรู้สึกของการได้เป็นคนลอยฟ้าพร้อมกับลูกสาวคุณหรอกนะ"
เซี่ยเชียนเกอทิ้งประโยคนี้ไว้ แล้วปล่อยแขนของคุณหญิงเจียง แล้วออกจากห้องพักผ่อนพร้อมกับฝู้อวี้สิง
ยืนอยู่ตำแหน่งที่ขึ้นสลิง เจียงหลิงได้ถูกเย่หยิ่งดึงขึ้นไปกลางอากาศแล้ว เธอกรีดร้องอยู่กลางอากาศอย่างหวาดกลัว
"ช่วยด้วย!ช่วยด้วย!"
"ช่วยด้วย!"
การจัดการคนของเย่หยิ่งนั้นมีฝีมือดีมาก เขาเอาเบาะที่อยู่ใต้โหนสลิงทิ้งไปไว้ด้านข้างทั้งหมด นั่นก็หมายความว่า ถ้าหากเจียงหลิงตกลงมาจากกลางอากาศจริงๆ ด้านล่างก็คือพื้นแข็งๆเท่านั้น
ถ้าร่วงหล่นลงมาหนักหน่อย ถึงไม่ตายก็พิการ
ตอนนี้เจียงหลิงลอยอยู่กลางอากาศ ไม่กล้าขยับร่างกาย เพราะว่าเธอกลัวว่าถ้าหากตัวเองขยับแล้วจะร่วงหล่นลงไป เจียงหลิงลอยอยู่กลางอากาศทั้งร้องไห้และร้องขอความช่วยเหลือ ทีมงานในกองถ่ายเห็นแล้ว ไม่มีใครกล้าไปช่วยเลยสักคน เพราะว่าใครสั่งให้คนที่เจียงหลิงไปมีเรื่องด้วยในครั้งนี้ คือเซี่ยเชียนเกอละ?