บทที่ 122 ครั้งนี้ไม่ใช่ฉันจริงๆ!

เพราะว่าในกองถ่าย นอกจากเซี่ยหานที่รู้จักเจ้าของร่างเดิมดี คนอื่นๆ ไม่มีใครรู้อีก ดังนั้น คนที่รู้ว่าเจ้าของร่างเดิมแพ้สิ่งของอะไร นอกจากเซี่ยหานที่ชอบหาเรื่องใส่ตัวแล้ว ยังจะมีใครอีก?

มองดูสภาพใบหน้าของตัวเองที่บวมแดงเพราะแพ้สิ่งของ ดูแล้วบ่ายวันนี้เธอคงไม่สามารถถ่ายละครต่อได้แล้วละ

ช่างแต่งหน้ายังยืนตัวสั่นอยู่ด้านข้าง เธอกลัวว่าเซี่ยเชียนเกอจะโทษตัวเธอที่ใบหน้าของหล่อนขวาแดง ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ เธอเคยทดลองเครื่องสำอางแล้ว ไม่มีปัญหาอะไรนี่นา แต่ว่าทำไม เมื่อเซี่ยเชียนเกอใช้ ถึงได้บวมแดงแบบนี้ละ? หรือว่าเซี่ยเชียนเกอแพ้อะไรบางอย่างในเครื่องสำอางชิ้นนี้?

ช่างแต่งหน้ายืนตัวสั่น เซี่ยเชียนเกอนั่งอยู่บนเก้าอี้ ออกคำสั่งช่างแต่งหน้าด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เอาน้ำยาเช็ดเครื่องสำอางมาให้ฉัน"

ช่างแต่งหน้ากลืนน้ำลายแล้วพยักหน้า จากนั้นก็หยิบเอาน้ำยาเช็ดเครื่องสำอางออกมาจากกระเป๋าด้วยความหวาดกลัวแล้วยื่นให้เซี่ยเชียนเกอ เซี่ยเชียนเกอเช็ดเครื่องสำอางออกอย่างรวดเร็ว มองดูตัวเองในกระจกที่หน้าบวมแดงจนดูไม่ได้ เธอหยิบเอายาที่พัฒนาด้วยตัวเองออกมาจากกระเป๋า ทาลงบนใบหน้าของตัวเอง

โชคดีที่เธอพกครีมเสริมความงามที่เธอพัฒนาด้วยตัวเองอยู่ตลอดเวลา ไม่อย่างนั้นเธอก็คงต้องหน้าบวมแบบนี้กลับบ้านแล้ว

ยาเสริมความงามที่เซี่ยเชียนเกอพัฒนาออกมา ไม่เพียงแต่สามารถทำให้ตำแหน่งที่บาดเจ็บบนใบหน้าหายดีอย่างรวดเร็วแล้ว ยังสามารถทำให้ใบหน้าที่บวมแดงหายบวมได้อีกด้วย

เซี่ยเชียนเกอเพิ่งทาได้ไม่นาน ตำแหน่งที่บวมแดงบนใบหน้าของเธอก็ค่อยๆหายดี

ช่างแต่งหน้าเห็นแล้วถึงกับตะลึง "คุณ..คุณเซี่ยคะ เมื่อ..เมื่อกี้คุณทาอะไรลงบนใบหน้าของตัวเองหรอคะ? ทำไมผลลัพธ์ถึงดีมากขนาดนี้? เพิ่งทาลงไป ตำแหน่งที่บวมแดงบนใบหน้าของคุณก็..หายบวมในทันทีเลยค่ะ"

เซี่ยเชียนเกอไม่ได้สนใจช่างแต่งหน้า เมื่อเธอทายาบนใบหน้าของตัวเองเสร็จแล้ว เธอก็ลุกขึ้นออกจากห้องพักผ่อน แล้วไปยังห้องพักผ่อนที่เซี่ยหานอยู่เพื่อหาตัวเธอ

เซี่ยหานคิดจะทำลายโฉมหน้าของเธอ อย่างนั้นแล้วเธอก็ไม่มีทางเกรงใจหล่อนอย่างแน่นอน

เซี่ยเชียนเกอมาถึงห้องพักผ่อนของเซี่ยหาน ในเวลานี้ เซี่ยหานกำลังนอนอยู่ที่โซฟาอย่างสบายใจ เซี่ยเชียนเกอเดินเข้าไป ยังไม่ทันได้ทำอะไรกับเซี่ยหานก็ได้ยินเซี่ยหานพูดออกมาว่า "คุณฝู้คะ ไม่นะ......"

"คุณทำคนเขาเจ็บแล้วนะคะ"

เซี่ยเชียนเกอ "........"

ถ้าหากว่าเมื่อกี้เธอแค่อยากจะให้เซี่ยหานได้ลองความรู้สึกของอาการแพ้สิ่งของละก็ อย่างนั้นแล้วตอนนี้ เซี่ยเชียนเกออยากจะตบเซี่ยหานแรงๆหลายสิบที

หล่อนช่างกล้าจินตนาการได้ตัวผู้ชายของเซี่ยเชียนเกอคนนี้ในฝัน?

เธอว่าเซี่ยหานคนนี้ คงจะไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วละ?

เซี่ยเชียนเกอจับคอเสื้อของเซี่ยหานไว้ แล้วยกตัวเธอขึ้นจากโซฟา จากนั้นก็ตบหน้าเธอไปหลายที เซี่ยหานถูกตบจนตื่นในทันที เธอมองเซี่ยเชียนเกอที่จ้องมองตัวเธออย่างโหดร้าย "เซี่ยเชียนเกอ เธอตบฉันทำไม? ครั้งนี้ ฉันไปทำอะไรให้เธออีก?"

อีก?

อ้อ เธอนึกออกแล้ว ตอนนี้เธอถ่ายฉากตบตีกับเซี่ยหาน ก็มักจะใช้โอกาสนั้นในการชำระแค้นส่วนตัว จัดการกับเซี่ยหาน

ครั้งนี้ ไม่ได้ถ่ายละครแล้วเธอก็เข้ามาตบเซี่ยหาน คิดแล้วในใจของเซี่ยหานคงจะงุนงงอย่างหนักเลยละ

เซี่ยเชียนเกอออกแรงโยนเซี่ยหานลงบนโซฟา "เซี่ยหาน เธอถามว่าฉันตบเธอทำไม? งั้นฉันเองก็อยากถามเธอเหมือนกัน ว่าเมื่อไหร่เธอถึงจะหยุดหาเรื่องสักที? ตั้งแต่ที่เธอใช้เงินทุนเข้ากองถ่ายมา เธอก็เอาแต่คิดที่จะทำร้ายฉันตลอดเวลาแทบทุกวัน"

"ครั้งก่อนๆ ฉันฉลาด ไม่ได้ติดกับดักของเธอ แต่ครั้งนี้ เพราะว่าเธอทำตัวน่าสมเพชใส่สิ่งของลงในเครื่องสำอางที่ฝู้อวี้สิงส่งมาให้ฉัน ฉันจึงไม่ได้ระมัดระวังตัว ตอนนี้ หน้าของฉันแพ้สิ่งของแล้ว เธอคงจะสะใจมากเลยสินะ? และก็คงจะดีใจมากด้วย?"

เซี่ยหานจ้องมองใบหน้าของเซี่ยเชียนเกอที่ยังบวมอยู่นิดหน่อย เธอขมวดคิ้วแน่น ช่วงนี้หลังจากที่เธอถูกเซี่ยเชียนเกอทำร้ายครั้งแล้วครั้งเล่า เธอจึงไม่ได้คิดวางแผนอะไรใส่เซี่ยเชียนเกออีกแล้ว

เพราะเธอคิดว่า แผนการธรรมดา ไม่สามารถจัดการกับเซี่ยเชียนเกอได้

ดังนั้น ที่ใบหน้าของเซี่ยเชียนเกอแพ้สิ่งของ ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเธอสักนิด

เซี่ยหานนั่งอยู่บนโซฟา สบตาเข้ากับสายตาของเซี่ยเชียนเกออย่างไม่หวาดกลัว "เซี่ยเชียนเกอ เรื่องที่ฉันเซี่ยหานคนนี้ทำ ฉันยอมรับ แต่เรื่องที่ฉันเซี่ยหานคนนี้ไม่เคยทำ ถึงแม้ว่าวันนี้เธอตบฉันให้ตาย ฉันก็ไม่มีทางยอมรับ ไม่สนว่าจะเชื่อหรือไม่เชื่อ แต่ครั้งนี้ที่ใบหน้าของเธอแพ้สิ่งของ ฉันไม่ได้เป็นคนทำ"

"ไม่ใช่เธอ? แล้วเป็นใคร? มองไปทั่วทั้งกองถ่าย คนที่รู้จักฉันเซี่ยเชียนเกอคนนี้ดีที่สุดก็คือเธอ ไม่ใช่เซี่ยหานพี่สาวที่แสนดีอย่างเธองั้นหรอ? เธอบอกว่าที่หน้าฉันแพ้สิ่งของ ไม่ใช่เพราะเธอ แล้วยังจะเป็นใครได้อีก?"

แล้วใครจะไปรู้?

เซี่ยหานพูดอย่างเยาะเย้ย "เธอเซี่ยเชียนเกอปกติมีปัญหากับคนมากมายขนาดนั้น มีคนคิดอยากจะทำลายโฉมหน้าของเธอก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรือไง? อีกอย่างนะ เมื่อกี้ฉันบอกกับเธออย่างชัดเจนแล้ว ว่าสิ่งที่ฉันเซี่ยหานคนนี้ทำ ฉันยอมรับแน่นอน แต่ถ้าไม่ใช่สิ่งที่ฉันเคยทำ ถึงแม้ว่าเธอจะตีฉันให้ตาย ฉันก็ไม่มีทางยอมรับ"