บทที่ 121 เซี่ยหาน ฉันไม่จบกับเธอแน่

นี่มันแปลกๆไปหน่อยนะ

แล้วยังกลิ่นหอมนี่อีก กลิ่นแปลกๆ ถึงแม้เครื่องสำอางจะมีกลิ่นหอมเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว แต่ว่ากลิ่นนี้ไม่ค่อยเหมือนกับสิ่งที่เธอเคยได้กลิ่นมาเลย

เซี่ยเชียนเกอปล่อยแขนของช่างแต่งหน้า พูดกับเธอว่า "เครื่องสำอางอันนี้เธอเอาไปเก็บก่อน ให้ฉันใช้อันเดิม"

ช่างแต่งหน้าพยักหน้า "ค่ะ"

เวลาต่อมา เซี่ยเชียนเกอยืนอยู่ด้านข้าง ปล่อยให้ช่างแต่งหน้าเติมหน้าให้กับตัวเอง เมื่อช่างแต่งหน้าเติมหน้าให้เสร็จแล้ว เซี่ยเชียนเกอก็โทรไปหาฝู้อวี้สิง ถามเขาเกี่ยวกับเรื่องเครื่องสำอาง

จากนั้น คำตอบที่เธอได้มาก็คือ เครื่องสำอางกล่องนั้น เขาเป็นคนสั่งให้คนส่งมาจริงๆ เขาสั่งให้ฝ่ายวิจัยและพัฒนา ทำการวิจัยและพัฒนาออกมาให้กับเซี่ยเชียนเกอโดยเฉพาะ ด้านในมีส่วนผสมสกัดจากสมุนไพรจีน เมื่อใช้แล้ว ไม่เพียงแต่จะไม่ทำร้ายผิวพรรณของเซี่ยเชียนเกอแล้ว ยังมีผลช่วยบำรุงรักษาผิวพรรณอีกด้วย

เครื่องสำอางแบบนี้ ในตอนนี้ผลิตออกมาให้กับเซี่ยเชียนเกอเพียงคนเดียวเท่านั้น

เมื่อเซี่ยเชียนเกอฟังจบแล้ว รู้สึกซึ้งใจอย่างมาก แต่ซึ้งใจก็ในส่วนซึ้งใจ เธอยังไม่ลืมเรื่องสำคัญของตัวเอง

เซี่ยเชียนเกอบอกกับฝู้อวี้สิงว่า เธอจะถ่ายละครแล้ว จากนั้นก็วางสายไป

เซี่ยเชียนเกอที่วางสายไปแล้ว ก็เดินไปตรงหน้าของช่างแต่งหน้า หยิบกระเป๋าของช่างแต่งหน้า แล้วนำเอาเครื่องสำอางที่ฝู้อวี้สิงส่งมาให้กลับไป แล้ววางไว้ใต้จมูกของตัวเองเพื่อดมกลิ่น เครื่องสำอางชิ้นนี้ มีกลิ่นสมุนไพรอ่อนๆอยู่จริง แต่ในกลิ่นสมุนไพรที่มีอยู่ ก็ได้ผสมกับกลิ่นหอมดอกไม้ชนิดหนึ่ง

เครื่องสำอางชิ้นนี้ มีปัญหา

ด้านในน่าจะมีคนเทอะไรบางอย่างเข้าไป เซี่ยเชียนเกอนำเครื่องสำอางวางไว้ใต้จมูกตัวเอง แล้วก็ลองดมอีกครั้ง กลิ่นดอกไม้ตัวนี้เธอยังไม่แน่ใจว่าเป็นดอกไม้อะไร แต่ว่าเครื่องสำอางชิ้นนี้ถูกคนวางยานั้นเป็นความจริง

เครื่องสำอางเธอไม่มีทางใช้อีก

แต่คนที่วางยาในเครื่องสำอางของเธอ เธอจะต้องหาตัวให้เจอ และจะไม่ปล่อยตัวให้รอดด้วย

หลังจากที่เคยผ่านเรื่องของเจียงหลิงมาแล้ว เซี่ยเชียนเกอจึงไม่ได้สงสัยเซี่ยหานในทันที ไม่แน่ คนที่วางยาพิษในเครื่องสำอางของเธอ อาจจะไม่ใช่เซี่ยหาน แต่เป็นคนอื่น

ยังไงซะครั้งก่อนก็เข้าใจเซี่ยหานผิด ครั้งนี้ เธอจะต้องสืบให้แน่ชัดก่อนแล้วค่อยสรุปผล

เซี่ยเชียนเกอถามช่างแต่งหน้าตรงหน้าของเธอว่า "เครื่องสำอางนี้ของฉัน หลังจากที่ฝู้อวี้สิงสั่งให้คนส่งมาแล้ว นอกจากเธอที่เคยแตะแล้ว ยังมีใครเคยแตะต้องมันอีกบ้าง?"

ช่างแต่งหน้าของตอบ "ไม่...ไม่มีแล้วค่ะ"

......

"คิดให้ดีแล้วค่อยตอบ"

ช่างแต่งหน้าถูกความน่าเกรงขามของเซี่ยเชียนเกอทำให้ตกใจจนเอาแต่กลืนน้ำลาย เธอสบตาเข้ากับสายตาที่สามารถมองทะลุคนของเซี่ยเชียนเกอ จากนั้นก็นึกย้อนในสมองอย่างละเอียดแล้วตอบว่า "หลังจากที่ฉันหยิบเอาเครื่องสำอางมาแล้ว จากนั้นก็แกะออกมาดูก่อน แล้วก็ลองใช้เองดู เมื่อมั่นใจว่าเครื่องสำอางไม่มีผลกระทบต่อผิวพรรณแล้ว ถึง...ถึงได้เอาให้คุณใช้ค่ะ"

"ดังนั้นระหว่างนั้น มีแค่เธอคนเดียวที่เคยแตะต้องเครื่องสำอางชิ้นนี้?"

ช่างแต่งหน้าพยักหน้า "ใช่..ใช่ค่ะ คุณเซี่ย ฉัน..สิ่งที่ฉันบอกได้ฉันก็บอกไปหมดแล้ว ถ้าหากว่าคุณยังอยากจะทราบอะไรอีก ฉันเองก็ไม่ทราบแล้วค่ะ"

"ในตอนที่เธอลองใช้เครื่องสำอางของฉัน ได้กลิ่นหอมของเครื่องสำอางนี้มั้ย?"

เครื่องสำอางมันก็มีกลิ่นหอมอยู่แล้วไม่ใช่หรอ?

ช่างแต่งหน้ารู้สึกว่าคำพูดของเซี่ยเชียนเกอแปลกมาก "คุณเซี่ยคะ เครื่องสำอางนี้มันจะต้องใส่กลิ่นหอมในขณะที่พัฒนาอยู่แล้ว ดังนั้นหากมีกลิ่นหอมก็เป็นเรื่องที่ปกตินะคะ"

ปกติ?

เซี่ยเชียนเกอยื่นเครื่องสำอางในมือของตัวเองให้กับช่างแต่งหน้า "ในเมื่อเธอคิดว่าปกติ งั้นเธอก็ช่วยฉันลองใช้อีกที"

เซี่ยเชียนเกอกำลังทดสอบช่างแต่งหน้า ถ้าหากว่าช่างแต่งหน้ากล้าลองใช้ อย่างนั้นก็พิสูจน์ว่า เธอไม่รู้เรื่องที่เครื่องสำอางนี้ถูกคนใส่บางสิ่งลงไป แต่ถ้าหากว่าช่างแต่งหน้าไม่กล้าใช้ อย่างนั้นแล้วสิ่งของที่ใส่ลงไปในเครื่องสำอางชิ้นนี้ จะต้องเป็นเธอใส่เองแน่นอน ถึงแม้จะไม่ใช่เธอใส่เอง แต่เธอก็น่าจะรู้ว่าใครที่ใส่สิ่งของบางอย่างลงในเครื่องสำอาง