บทที่ 120 เรื่องที่ฉันภาคภูมิใจมากที่สุดก็คือ.....

"ถ้าหากว่าแม่ไม่มีปัญญาจัดการกับเซี่ยเชียนเกอ อย่างนั้นก็อย่ามาพูดอวดเก่งให้หนูฟัง หนูจะบอกแม่ให้รู้ไว้นะ เซี่ยเชียนเกอทำให้หนูกลายมาเป็นสภาพแบบนี้ ขอแค่เซี่ยหานคนนี้ยังมีชีวิตอยู่บนโลกนี้ หนูก็จะไม่มีวันหยุดชำระแค้น!"

"แม่กลัวฝู้อวี้สิงที่อยู่เบื้องหลังเซี่ยเชียนเกอใช่มั้ย? แต่หนูไม่กลัวเขา ไม่กลัวสักนิด หนูไม่เชื่อหรอกว่าเซี่ยเชียนเกอจะโชคดีทุกครั้งแบบนี้ ต้องมีสักวัน หนูจะเอาชีวิตของหล่อน"

"ไม่ หนูจะเอาชีวิตของมันให้ได้แน่นอน!"

"อ๊า!"

เซี่ยหานโยนแจกันตรงหน้าของตัวเองเพื่อระบายอารมณ์

แม่เซี่ยเห็นว่าเซี่ยหานเหมือนได้รับการกระตุ้นอย่างรุนแรง เธอเองก็ไม่กล้าเข้าใกล้ ยัยสารเลวเซี่ยเชียนเกอคนนั้น รังแกอะไรลูกสาวสุดที่รักของเธอในกองถ่ายอีกแล้ว? ถึงได้กระตุ้นให้เธอเป็นสภาพแบบนี้

......

บ้านตระกูลฝู้

ฝู้อวี้สิงอยู่ในห้องครัว กำลังย่างสเต๊กให้กับเซี่ยเชียนเกอ

เซี่ยเชียนเกออาบน้ำเสร็จลงมาชั้นล่างก็เดินตรงเข้าห้องครัว แล้วกอดฝู้อวี้สิงจากทางด้านหลังไว้แน่น "คืนนี้ คุณคิดจะทำอะไรอร่อยให้ฉันกิน?"

"สเต๊ก"

เซี่ยเชียนเกอมองดูสเต๊กชิ้นเล็กที่อยู่ด้านข้าง "ชิ้นเล็กขนาดนี้ ฉันกินไม่อิ่มนะ"

"ผมหมักไว้หลายชิ้น น่าจะพอให้เธอกินจนอิ่มได้นะ"

เซี่ยเชียนเกอใช้ใบหน้าถูแผ่นหลังของฝู้อวี้สิง "ฝู้อวี้สิงของฉันทำไมถึงได้ดีกับฉันขนาดนี้นะ?"

"เพราะว่า การทำดีกับเธอ เป็นเรื่องที่สำคัญที่สุดในชีวิตนี้ของผม"

ปากของฝู้อวี้สิงทำไมถึงได้หวานขนาดนี้นะ?

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

ฝู้อวี้สิงถือสเต๊กสองชุดมาที่โต๊ะอาหาร แล้วเขาก็เทไวน์ให้กับตัวเองและเซี่ยเชียนเกอคนละแก้ว

เซี่ยเชียนเกอจิบคำหนึ่ง รสชาติหวานๆ

รสชาติดีมากกว่าเหล้าขาว

เวลาต่อมาเซี่ยเชียนเกอเอาแต่ดื่มไวน์อยู่ตลอด เมื่อเห็นว่าไวน์ทั้งขวดถูกเซี่ยเชียนเกอดื่มจนเกือบหมดแล้ว ฝู้อวี้สิงจึงรีบพูดห้าม "เชียนเกอ ผลกระตุ้นของไวน์แรงมากนะ เธออย่าดื่มแล้ว"

"ฝู้อวี้สิง ฉันดื่มพันแก้วก็ไม่เมา คุณเชื่อมั้ย?"

ฝู้อวี้สิงเห็นแก้มของเซี่ยเชียนเกอเริ่มแดงแล้ว เขาจึงพูดยิ้มๆว่า "เธอที่ดื่มพันแก้วก็ไม่เมา ตอนนี้หน้าเริ่มแดงแล้วนะ"

"คุณยิ้มแล้ว"

เซี่ยเชียนเกอลุกขึ้นจากที่นั่งของตัวเอง แล้วไปนั่งในอ้อมกอดของฝู้อวี้สิง เธอยกมือขึ้นบีบเข้าที่แก้มของฝู้อวี้สิง "นายยิ้มแล้วก็ยังดูดีเหมือนเดิมเลยอยู่เสมอเลย"

ไม่ให้โอกาสฝู้อวี้สิงได้พูดอะไร เซี่ยเชียนเกอก็พูดต่ออีกว่า "ฝู้อวี้สิง คุณรู้มั้ย? ว่าฉันชอบคุณยิ้มมากๆ เพราะว่ารอยยิ้มของคุณ เหมือนกับพระอาทิตย์ อบอุ่นและรู้สึกดีมาก"

"ฉันชอบคุณมากจริงๆ"

"ต่อไป ฉันจะไม่จากคุณไปไหนอีกแล้ว"

เซี่ยเชียนเกอกอดคอของฝู้อวี้สิงไว้ แล้วจูบเข้าไป

ในปากของเซี่ยเชียนเกอยังเต็มไปด้วยรสหวานของไวน์แดง ฝู้อวี้สิงกอดเซี่ยเชียนเกอไว้ แล้วทั้งสองคนก็จูบกันอย่างนั้นในห้องโถง

ไม่อยากพรากจากกัน

สามนาทีผ่านไป เซี่ยเชียนเกอและฝู้อวี้สิงก็แยกจากกัน น่าจะเป็นเพราะผลกระตุ้นของไวน์แดงมีฤทธิ์ขึ้นมาแล้ว เซี่ยเชียนเกอจึงซบลงที่อกของฝู้อวี้สิงอย่างสลึมสะลือ "ฝู้อวี้สิง ไม่นานมานี้มีคนถามฉันอย่างหนึ่ง พวกเขาถามฉันว่า สิ่งที่ภาคภูมิใจมากที่สุดคืออะไร"

"ตอนนั้น ฉันไม่ได้ตอบ แต่ว่าตอนนี้ จู่ๆฉันก็อยากจะบอกกับคุณมากๆ ว่าสิ่งที่ฉันภาคภูมิใจมากที่สุดคืออะไร"

ฝู้อวี้สิงมองต่ำลงไปยังเซี่ยเชียนเกอที่ซบอยู่บนอกของตัวเอง แล้วถมอย่างอ่อนโยนว่า "ฉะนั้นแล้ว สิ่งที่เธอภาคภูมิใจมากที่สุด คืออะไรกันแน่?"