บทที่ 128 คุณยังชอบคุยโวโอ้อวดเหมือนเดิม!

เซี่ยหานคิดว่าบริเวณที่ตนเองนั้นสัมผัสจะเป็นเนื้อที่เละ แต่สุดท้ายมือของเธอก็ยังขาวเหมือนเดิม

และใบหน้าของเธอก็เหมือนเดิมเช่นกัน

นี่มันอะไรกันนี่?

ผู้หญิงน่ารังเกียจอย่างเซี่ยเชียนเกอทำให้เธอเสียโฉมแล้วไม่ใช่หรือ? แต่ทำไมตอนนี้เธอถึงไม่เป็นอะไร? ระหว่างนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้น?

เซี่ยหานลุกจากเตียง ขณะเดียวกัน แม่เซี่ยที่ออกไปซื้ออาหารค่ำให้เซี่ยหานก็เดินเข้ามา เมื่อเห็นเซี่ยหานตื่นแล้ว แม่เซี่ยก็เดินไปอยู่ข้างเซี่ยหานด้วยความดีใจ "เสี่ยวหานลูกตื่นแล้วหรือ? ตอนนี้ลูกรู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง? หิวไหม? แม่ออกไปซื้อของที่ลูกชอบ"

"แม่ยังไม่......"

โดยไม่ให้โอกาสแม่เซี่ยได้พูดจบ เซี่ยหานหยิบอาหารที่อยู่ในมือของแม่เซี่ยแล้วขว้างลงบนพื้น "ออกไป! ตอนนี้หนูไม่อยากเห็นหน้าคุณแม่"

เซี่ยหานไม่มีวันลืมภาพที่มารดาผู้ให้กำเนิดทิ้งเธอ แล้ววิ่งหนีไปก่อนที่เธอจะหมดสติ แม่แบบนี้ ลูกสาวตนเองถูกเซี่ยเชียนเกอทำร้ายจนเสียโฉมแล้ว เธอไม่เพียงไม่ช่วยชีวิตตนเอง และกลับหนีไป

รักตัวกลัวตายจริง ๆ !

ไร้ประโยชน์

แล้วตนเองจะมีแม่แบบนี้ไว้ทำไม? เพื่อให้เธอขัดขวางตนเองเหรอ?

ดวงตาของเซี่ยหานเย็นชามาก จนทำให้แม่เซี่ยตกใจ เธอมองอาหารที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น แล้วเดินไปอยู่ข้างเซี่ยหาน จับแขนของเซี่ยหานเอาไว้ แล้วกล่าวอย่างจริงจังว่า "เสี่ยวหาน แม่รู้ว่าลูกโกรธที่เมื่อสักครู่แม่ทิ้งลูกแล้ววิ่งหนีไป แต่สถานการณ์เช่นนั้น ถ้าแม่ไม่วิ่งหนี และถ้าเซี่ยเชียนเกอพบแม่ แล้วป้อนยาพิษให้แม่กินด้วย ก็จะไม่มีใครมาช่วยลูก?"

หลังจากฟังคำพูดของแม่เซี่ยแล้ว เซี่ยหานก็พูดประชดว่า "ความหมายของคุณแม่คือหนูต้องขอขอบคุณที่คุณแม่ทิ้งหนูแล้ววิ่งหนีไปใช่ไหม?"

"เสี่ยวหาน ไม่ใช่แบบนั้น ตอนนั้นแม่คิดเช่นนั้นจริง ๆ และตอนนี้ลูกหายดีแล้วใช่ไหม? ดังนั้น เสี่ยวหาน ลูกอย่าโกรธแม่อีกเลย แม่รู้ตัวว่าผิดแล้ว และแม่ขอสัญญาว่าจะไม่มีครั้งที่สองอย่างแน่นอน"

เธอไม่เชื่อเรื่องที่แม่พูด

ช่วงนี้แม่ของเธอโกหกเธอมากกว่าพูดความจริง ดังนั้นใครเชื่อเธอ ใครคนนั้นต้องเป็นคนปัญญาอ่อนหรือไม่ก็เป็นคนโง่

เซี่ยหานดึงมือตนเองออกมาจากมือขอแม่เซี่ย "คุณแม่ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรอีกแล้ว เพราะไม่ว่าคุณแม่จะพูดอะไรกับหนู หนูก็ไม่เชื่อ"

"เสี่ยวหาน ลูกอย่าทำแบบนี้"

แม่เซี่ยนั่งอยู่ด้านข้าง และเกลี้ยกล่อมเซี่ยหาน "หลังจากเกิดเรื่องกับลูกแล้ว แม่ได้คิดอย่างละเอียดแล้ว ในเมื่อพวกเราไม่สามารถหลบหนีเซี่ยเชียนเกอได้ งั้นพวกเราก็จะเป็นฝ่ายโจมตี คราวนี้ลูกให้แม่ช่วยจัดการเซี่ยเชียนเกอ ให้แม่ช่วยส่งเซี่ยเชียนเกอไปลงนรกดีไหม?"

เซี่ยหานยังคงเยาะเย้ยแม่เซี่ย "รอคุณแม่ทำให้เซี่ยเชียนเกอไปนรกจริง ๆ แล้วค่อยมาพูดแบบนี้กับหนู"

ตอนนี้ดูเหมือนลูกสาวของเธอจะไม่เชื่อเธออย่างสิ้นเชิง

สิ่งนี้ทำให้แม่เซี่ยเสียใจมาก

"ตกลง ถ้าอย่างนั้นลูกคอยดูน่ะ พรุ่งนี้แม่จะให้เซี่ยเชียนเกอชดใช้ในสิ่งที่เธอทำ"

เซี่ยหานยังคงไม่เชื่อ

สรุปแล้ว ตราบใดที่เซี่ยเชียนเกอไม่ตายหรือไม่ไปนรก เธอจะไม่เชื่อคำพูดของแม่

......

คืนนี้เงียบสงบผิดปกติ

เงียบสงบจนทำให้รู้สึกประหม่าเล็กน้อย

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฝนกำลังจะตกหรือเปล่า เซี่ยเชียนเกอถึงได้รู้สึกกระวนกระวายใจตลอดทั้งคืน และเธอรู้สึกยังหดหู่ใจอีกด้วย

เซี่ยเชียนเกอตื่นขึ้นมาด้วยความไม่สบายใจ

เธอลืมตาขึ้น อยากจะซุกเข้าไปในอ้อมแขนของฝู้อวี้สิง แต่เธอไม่เห็นฝู้อวี้สิงอยู่ข้างกาย

ดึกขนาดนี้ ฝู้อวี้สิงไปไหน?

"เปรี้ยง ๆ ๆ"

เสียงฟ้าฟ้าร้องฟ้าผ่า