บทที่ 129 เธอเป็นใคร?

ทันใดนั้น ผู้หญิงหยิบกริชออกมา แล้วจ่อไปที่คอของฝู้อวี้สิง "ตอนนี้คุณไม่มีกำลังที่จะต่อสู้กลับ คุณต้องการชีวิตของฉัน คุณคิดว่าฉันจะให้โอกาสนี้กับคุณเหรอ?"

"คุณสามารถลองได้"

ไม่ว่าจะเป็นเวลาใด ฝู้อวี้สิงยังคงสงบเยือกเย็น

เหมือนว่าเขาจะไม่รู้ว่าความกลัวคืออะไร

ผู้หญิงเยาะเย้ยว่า "ฝู้อวี้สิง มันไม่ควรจะบอกว่าผู้หญิงที่คุณชอบคือเซี่ยเชียนเกอ และคนที่คุณปกป้องด้วยชีวิตก็ไม่ควรจะเป็นเซี่ยเชียนเกอ แต่เป็นผู้หญิงอีกคนที่ตายเพื่อคุณ แต่ฉันเห็นท่าทางแบบนี้ของคุณเป็นแล้ว ดูเหมือนว่าคุณลืมทุกอย่างไปหมดแล้ว"

"เพราะเวลาผ่านไปนานมาก การที่คุณจำไม่ได้มันก็เป็นเรื่องปกติ เพราะฉันก็จำไม่ได้ว่าฉันมีชีวิตมานานเท่าไรแล้ว? แต่เรื่องนี้มันไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือฉันหาคุณพบแล้ว คุณรู้ไหมว่าฉันเกลียดคุณมากแค่ไหน? เพราะถ้าไม่ใช่คุณ เขาคงไม่ตาย และฉันก็ไม่ต้องทนทุกข์ทรมานขนาดนี้"

"เดิมทีฉันเคยได้ยินแค่ชื่อของคุณเท่านั้น ฉันไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร ดังนั้นฉันขอแค่ให้คุณมอบสิ่งที่ฉันต้องการมาก็เพียงพอแล้ว แต่ตอนนี้ฉันพบคุณแล้ว นอกจากสิ่งที่ฉันต้องการแล้ว ฉันยังต้องการชีวิตของคุณอีกด้วย!"

"ฉันไม่ได้ต้องการแค่ชีวิตของคุณ แต่ฉันต้องการชีวิตของผู้หญิงที่คุณรักตอนนี้อีกด้วย ขอเพียงแค่เซี่ยเชียนเกอตาย คุณก็จะรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดของฉัน ที่สูญเสียคนรักไปว่ามันทรมานมากแค่ไหน"

ฝู้อวี้สิงไม่เข้าใจสิ่งที่ผู้หญิงคนนี้พูดแม้แต่ประโยคเดียว

เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเธอพูดอะไร

ทำไมเขาควรจะรักผู้หญิงอีกคน? อะไรที่เรียกว่าเขาฆ่าผู้ชายที่เธอรัก? ผู้หญิงคนนี้เป็นบ้าหรือเปล่า?

เธอรู้ไหมว่าตนเองกำลังพูดอะไรอยู่?

ฝู้อวี้สิงฟังเสียงหัวเราะที่เคร่งขรึมของผู้หญิงที่ดังอยู่ข้างหู เขาขยับมือสองครั้ง จากนั้นถือโอกาสตอนที่ผู้หญิงไม่ระมัดระวังตัว แย่งกริชมาจากมือของผู้หญิง แล้วเล็งไปที่คอของผู้หญิง

"คุณไม่รู้หรอกว่าเนื่องจากขาของผมพิการ ผมเคยฉีดยาชามาแล้วมากมาย? ตอนนี้ร่างกายของผมมีภูมิต้านทานต่อยาชาแล้ว ดังนั้นคุณคิดจะจับผม มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก บอกมาสิ คุณเป็นใครกันแน่?"

ผู้หญิงไม่กลัวฝู้อวี้สิง เธอพูดหยอกล้อว่า "เมื่อความทรงจำของคุณฟื้นคืนมา คุณก็จะสามารถจำได้ว่าฉันเป็นใคร"

ฝู้อวี้สิงเชือดคอของหญิงสาวด้วยกริช "คุณอยากตายขนาดนั้นเชียวเหรอ?"

ผู้หญิงคนนั้นยิ้มอย่างอ่อนหวาน "ฉันจะมอบคำพูดที่คุณพูดเมื่อสักครู่กลับไปให้คุณ คุณลองสิ แค่อาศัยคุณจะสามารถฆ่าฉันได้ไหม?"

"รนหาความตาย!"

ฝู้อวี้สิงยื่นมือออกไปเพื่อดึงผ้าคลุมหน้าของผู้หญิง แต่ผู้หญิงหลบอย่างรวดเร็ว เธอเปิดประตูรถและกระโดดลงไปทันที

ฝู้อวี้สิงไม่สามารถคว้าได้แม้แต่เสื้อของผู้หญิง

บัดซบ!

เธอเป็นใคร?

หลังจากผู้หญิงจากไป ลูกน้องที่ขับรถอยู่ข้างหน้าก็กระโดดลงจากรถทีละคน

ตอนนี้เหลือเพียงฝู้อวี้สิงอยู่ในรถคนเดียวเท่านั้น

เมื่อมองรถที่ยังคงเคลื่อนที่อยู่ ฝู้อวี้สิงไปข้างหน้าเพื่อควบคุมรถ หลังจากผ่านทางโค้ง แล้วขับรถหายตัวไปในความมืด

หลังจากฝู้อวี้สิงจากไปแล้ว ผู้หญิงที่กระโดดลงจากรถก็เดินออกมาจากพงหญ้า ใบหน้าของเธอถูกหญ้าข่วนเป็นรอย ผู้หญิงยกมือขึ้นเพื่อปาดเลือดบนใบหน้า แล้วเอานิ้วที่มีรอยเลือดเข้าไปในปากตนเอง

ใบหน้าที่สวยงามของเธอมีร่องรอยความขี้เล่น

"ฝู้อวี้สิง คุณคิดว่าจะสามารถหนีรอดไปได้หรือ? คนที่ฉันต้องการ ไม่มีใครสามารถหนีรอดไปได้หรอก"

หลังจากหยุดชั่วครู่ ผู้หญิงกล่าวอย่างเกียจคร้าน "โอ้ ยังมีเซี่ยเชียนเกอ ก็ไม่สามารถหลบหนีเหมือนกับคุณ"

"เพราะตอนนี้เป้าหมายของฉัน ไม่ใช่แค่เพื่อให้ได้สิ่งที่อยู่ในมือของคุณเท่านั้น แต่ฉันต้องการแย่งทุกอย่างที่คุณรัก! เช่นนี้คุณจะรู้ได้ว่าหลังจากที่คุณฆ่าเขาตายแล้ว ฉันต้องทุกข์ทรมานมากเพียงใด"

"รอเถอะ ไม่ช้าพวกเราก็จะได้พบกันอีก"

"ฮ่า ๆ ๆ......"

"ฮ่า ๆ ๆ......"

เสียงหัวเราะของผู้หญิงบนเส้นทางที่เงียบสงัด ซึ่งมันแปลกมากเป็นพิเศษ

......

การปรากฏตัวของหญิงลึกลับคนนี้ ทำให้ฝู้อวี้สิงรู้สึกกังวลมาก

ตอนที่เขาขับรถกลับมาถึงวิลล่านั้นฝนยังคงตกอยู่

ฝู้อวี้สิงจอดรถและรีบกลับขึ้นไปชั้นบนโดยเร็วที่สุด เขาคิดว่าเซี่ยเชียนเกอยังคงนอนพักผ่อนอยู่ในห้อง แต่ผลลัพธ์คือห้องว่างเปล่า