บทที่ 130 ตอนนี้ทักษะการชนกระแทกนั้นยอดเยี่ยมขนาดนี้เชียวเหรอ?

ผู้หญิงคนนี้เป็นคนที่แข็งแกร่งมาก?

เห็นเซี่ยเชียนเกอซึ่งควรจะถูกรถชน กำลังยืนอยู่บนฝากระโปรงรถ จากนั้นเธอดึงคนที่เพิ่งขับรถชนเธอเมื่อสักครู่ ออกมาจากรถแล้วโยนออกไป

ร่างของคนขับตกลงบนพื้นอย่างรวดเร็ว

"ติ๊ด ๆ ๆ ๆ ......"

ร่างคนขับตกลงบนรถสปอร์ตหรูที่อยู่ไม่ไกล

รถสปอร์ตส่งเสียงเตือน จากนั้นคนขับอาเจียนเป็นเลือด และหมดสติบนรถสปอร์ตสุดหรู

เจ้าของรถ "......"

"ตอนนี้ทักษะการชนกระแทกของคนนั้นยอดเยี่ยมขนาดนี้เชียวเหรอ?"

ตนเองไม่ได้ชนเขา เขาตกลงมาเอง มันไม่เกี่ยวอะไรกับตนเองเลย

เซี่ยเชียนเกอยังคงถือโทรศัพท์อยู่ในมือ มีเสียงหัวเราะดังออกมาจากโทรศัพท์

"เซี่ยเชียนเกอ ฉันจะคอยดูว่าคราวนี้คุณจะมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร?"

เมื่อเซี่ยเชียนเกอได้ยิน เธอนั่งอยู่บนรถและกล่าวว่า "แค่เพียงรถคันเดียวก็คิดจะฆ่าฉันแล้วเหรอ? มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก? ถึงแม้ฉันจะไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร แต่อย่าโทษว่าฉันไม่เตือนคุณ หลบซ่อนตัวให้ดี อย่าให้ฉันหาคุณเจอ มิเช่นนั้นจุดจบของคุณจะเหมือนกับคนขับคนนั้น"

หลังจากกล่าวจบ เซี่ยเชียนเกอวางสาย

แม่เซี่ยซึ่งอยู่ปลายสาย ตกตะลึงทันที

ทำไมเซี่ยเชียนเกอถึงได้ดวงแข็งขนาดนี้?

ขนาดนี้แล้วเธอยังไม่ตายอีก? เธอตายยากจริง ๆ?

เนื่องจากเซี่ยหานขว้างอาหารเย็นของเธอลงพื้น แม่เซี่ยจึงทำได้เพียงมาซื้ออาหารอีกครั้ง แต่หลังจากเธอมาถึงแล้ว เธอเห็นเซี่ยเชียนเกอเดินอยู่บนถนนอย่างอกสั่นขวัญหาย และร้องเรียกชื่อฝู้อวี้สิง ดังนั้นเธอจึงเดาได้ว่าเซี่ยเชียนเกอมาตามหาฝู้อวี้สิงแน่นอน

เมื่อมองยานพาหนะที่สัญจรไปมา แม่เซี่ยคิดแผนการออกทันที

หลังจากนั้น แม่เซี่ยยืนอยู่ริมถนน หาผู้ชายขี้เมาคนหนึ่ง แล้วให้เงินเขาจำนวนหนึ่ง ขอให้เขาขับรถชนเซี่ยเชียนเกอให้ตาย

ผู้ชายคนนั้นดื่มเหล้าเมาแล้วใจฮึกเหิมมาก เขารับเงินและรับปากด้วยความดีใจ

แต่เนื่องจากเซี่ยเชียนเกอเดินไปทั่ว แม่เซี่ยกลัวว่าผู้ชายจะขับรถชนเซี่ยเชียนเกอไม่ถูก ดังนั้นเธอเดินจึงไปด้านข้าง ใช้เงินหนึ่งร้อยหยวนเพื่อยืมโทรศัพท์ของคนที่สัญจรไปมา แล้วโทรหาเซี่ยเชียนเกอ

เธอรู้ว่าเซี่ยเชียนเกอเป็นห่วงฝู้อวี้สิง ขอเพียงเธอบอกเซี่ยเชียนเกอว่าเธอรู้ฝู้อวี้สิงอยู่ที่ไหน เซี่ยเชียนเกอจะต้องเชื่อฟังเธออย่างแน่นอน ดังนั้นเธอจึงให้เซี่ยเชียนเกอไปยืนอยู่กลางถนน และรอการถูกรถชน

แผนการที่เธอวางไว้เป็นอย่างดี แต่ตอนนี้กลับเกิดเรื่องไม่คาดฝัน แม่เซี่ยมองมาจากสถานที่ไกลเป็นเวลานาน แต่สุดท้ายเธอก็พบว่าคนที่กระเด็นขึ้นไปกลางอากาศ ไม่ใช่เซี่ยเชียนเกอ แต่เป็นคนขับที่เมาเหล้าคนนั้น

แผนการของเธอล้มเหลว

หลังจากคืนโทรศัพท์ให้คนอื่นแล้ว แม่เซี่ยก็รีบหนีไปอย่างรวดเร็ว

เซี่ยเชียนเกอนั่งอยู่บนฝากระโปรงรถ มองโทรศัพท์ที่อยู่ในมือ รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏอยู่บนใบหน้าของเธอ "ความสามารถอันน้อยนิด"

มีคนต้องการชีวิตเธอมากมาย แต่ชีวิตของเซี่ยเชียนเกอนั้นไม่ใช่จะได้ไปง่าย ๆ เธอไม่รู้ว่าใครเป็นคนที่ดัดเสียงเมื่อสักครู่ เพราะเธอล่วงเกินคนไว้มากมาย ดังนั้นเธอจึงเดาไม่ได้ว่าใครต้องการทำร้ายเธอ

เซี่ยเชียนเกอลงมาจากฝากระโปรงรถ แล้วมองฝู้อวี้สิงที่เป็นห่วงตนเอง เธอเดินไปข้างหน้าด้วยรอยยิ้ม "ฝู้อวี้สิง ฉันคิดว่าฉันจะเป็นคนที่หาคุณพบก่อน แต่นึกไม่ถึงว่าคุณจะเป็นคนที่ฉันพบก่อน"

เมื่อสักครู่เซี่ยเชียนเกอทำให้ฝู้อวี้สิงตกใจแทบแย่ แต่เธอกลับมายืนยิ้มให้เขา "คุณยังมีหน้ามายิ้มอีก?"

เซี่ยเชียนเกอหุบยิ้มทันที

"ฉันยิ้มไม่ได้เหรอ?"

"คุณรู้ไหมว่าสถานการณ์เมื่อสักครู่มันอันตรายมากแค่ไหน? ใครให้คุณไปยืนอยู่กลางถนน? ใครให้คุณเห็นรถแล้วไม่หลบ? ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับคุณ ผมจะทำอย่างไร"

เมื่อได้ยินเสียงดุดันของฝู้อวี้สิง เซี่ยเชียนเกอมองเขาด้วยความอัดอั้นตันใจ

"ฉันไม่ได้ตั้งใจ คุณ คุณอย่าดุฉันสิ"

เซี่ยเชียนเกอรู้สึกอัดอั้นตันใจจนดวงตาเปลี่ยนเป็นสีแดง เมื่อฝู้อวี้สิงเห็นเช่นนั้น เขาอยากจะตำหนิเธอ แต่เขาไม่สามารถพูดออกมาได้แม้แต่ประโยคเดียว เขายื่นมือออกไป แล้วกอดเซี่ยเชียนเกอไว้ในอ้อมแขนของตนเอง "เชียนเกอ ผมขอโทษ ผมแค่กลัวว่าคุณจะจากผมไป กลัวว่าคุณได้รับบาดเจ็บ ผมไม่ดุคุณแล้ว อย่าร้องไห้อีกเลย?"

เซี่ยเชียนเกอยื่นมือออกไปแล้วกอดฝู้อวี้สิงไว้แน่น

"ฉันเป็นคนใจกว้าง ฉันไม่ร้องไห้หรอก"

เธอรู้สึกถึงอุณหภูมิบนร่างกายของฝู้อวี้สิง และรู้สึกได้ว่าหัวใจของฝู้อวี้สิงเต้นเร็วขึ้น สุดท้ายเซี่ยเชียนเกอก็รู้สึกโล่งใจ โชคดีที่เขาไม่เป็นไร

มิเช่นนั้นเธอคิดว่าตนเองจะต้องเป็นบ้าแน่นอน

เซี่ยเชียนเกอกอดฝู้อวี้สิงไว้แน่น โดยไม่สนใจสายตามากมายของคนที่จอดรถอยู่ด้านข้าง