บทที่ 131 ลู่เหยียน

"ด้วยเหตุนี้ องค์หญิงทรงไม่ต้องสงสัยในตนเอง เพียงแต่ถึงแม้ว่าน้ำตาจะเป็นอาวุธยิ่งใหญ่ที่สุดของผู้หญิง แต่ก็เป็นตัวแทนของความอ่อนแอได้เช่นกัน ดังนั้นองค์หญิงจึงต้องฝึกฝนให้ตนเองกลายเป็นคนที่มีหัวใจแข็งแกร่ง"

"เพราะไร้หัวใจ ไร้ความปราณี เช่นนี้ องค์หญิงถึงจะสามารถมีชีวิตอยู่ในสนามรบได้ยาวขึ้น แต่การที่องค์หญิงทรงร้องไห้ต่อหน้ากระหม่อม ได้พิสูจน์ให้เห็นว่าในใจขององค์หญิง มีความไว้ใจกระหม่อมคนนี้"

"ไม่ใช่ไว้ใจ แต่.........."

"เชียนเกอ คุณกำลังคิดอะไรอยู่?"

คำพูดของฝู้อวี้สิงขัดจังหวะการระลึกความทรงจำของเซี่ยเชียนเกอ

เซี่ยเชียนเกอได้สติกลับมา มองฝู้อวี้สิงที่อยู่ตรงหน้าตนเอง รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ "ฉันกำลังคิดว่าถ้าตอนนี้สามารถหยุดเวลาได้ มันคงจะดีมาก"

เพื่อให้บรรยากาศผ่อนคลาย ฝู้อวี้สิงกล่าวหยอกล้อว่า "ถ้าตอนนี้เวลาหยุดลง แล้วคุณกับผมจะมีลูกได้อย่างไร?"

หลังจากเซี่ยเชียนเกอได้ยินคำพูดของฝู้อวี้สิงแล้ว ใบหน้าของเธอก็แดงระรื่น

"ฉันไม่สนใจคุณแล้ว"

เซี่ยเชียนเกอยืนขึ้นและเดินออกไป ฝู้อวี้สิงมองเซี่ยเชียนเกอที่เดินหนีเพราะความอาย เขาเดินตามแล้วกอดเซี่ยเชียนเกอไว้ในอ้อมแขนของตนเองอีกครั้ง "คุณบาดเจ็บอยู่ ตอนนี้อยู่ในอ้อมแขนของผมด้วยความเชื่อฟังเถอะ?"

เซี่ยเชียนเกอพยักหน้า ใบหน้าของเธอยังคงแดงระรื่น

......

ฝู้อวี้สิงอุ้มเซี่ยเชียนเกอไปที่ร้านขายรองเท้าก่อน เขาหยิบรองเท้าแตะที่ใส่สบายไว้ด้านข้าง แล้วสวมให้เซี่ยเชียนเกอ เซี่ยเชียนเกอมองเขาอย่างขบขัน "คุณต้องการให้ฉันสวมรองเท้าแตะคู่นี้ และเดินเที่ยวเล่นไปทั่วเหรอ?"

"ขอเพียงแค่คุณชอบก็พอแล้ว"

"แต่ฉันชอบรองเท้าส้นสูงที่อยู่ตรงนั้น"

ฝู้อวี้สิงเหลือบมองรองเท้าส้นสูงสีขาวที่เซี่ยเชียนเกอกล่าวถึง เขาขมวดคิ้ว "มันสูงเกินไป ตอนนี้เท้าของคุณได้รับบาดเจ็บ ยังไม่สามารถสวมใส่ได้"

"แต่ฉันชอบมัน"

"ถ้าอย่างนั้นผมจะซื้อให้คุณ รอให้เท้าของคุณหายดีแล้วค่อยสวมใส่?"

ความเอาใจใส่ของฝู้อวี้สิง ทำให้เซี่ยเชียนเกอรู้สึกอบอุ่น

"ฝู้อวี้สิง เมื่อก่อนคุณก็เป็นคนที่ดูแลคนเก่งแบบนี้หรือ?"

"แค่คุณคนเดียวเท่านั้น"

เซี่ยเชียนเกอ "......"

ปากของฝู้อวี้สิงหวานจริง ๆ

ใบหน้าของเซี่ยเชียนเกอเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

หลังจากซื้อรองเท้าเสร็จ ฝู้อวี้สิงก็พาเซี่ยเชียนเกอไปที่ร้านขายเสื้อผ้า ฝู้อวี้สิงเลือกชุดสีเหลืองอ่อนสำหรับเซี่ยเชียนเกอแล้วยื่นให้เธอ

ซึ่งเป็นชุดที่ปกปิดทั้งตัว อาจจะไม่เห็นแม้แต่ข้อเท้าด้วยซ้ำ

ที่แท้ฝู้อวี้สิงชอบแบบนี้หรือ?

เซี่ยเชียนเกอเชื่อฟังฝู้อวี้สิง เธอเดินไปเปลี่ยนเสื้อที่ห้องเปลี่ยนเสื้อ ตอนที่เธอเปลี่ยนเสื้อเสร็จเดินออกมา เธอเห็นฝู้อวี้สิงใช้โทรศัพท์มือถือของเธอโทรอยู่ เนื่องจากฝู้อวี้สิงไม่ได้นำโทรศัพท์มือถือของตนเองออกมาจากบ้าน ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงใช้โทรศัพท์ของเธอเท่านั้น

เมื่อเห็นว่าฝู้อวี้สิงโทรศัพท์อย่างจริงจัง เซี่ยเชียนเกอก็ไม่ได้รบกวนเขา

เธอยืนอยู่หน้ากระจก และมองตนเองที่อยู่ในกระจก

ชุดกระโปรงสีเหลืองอ่อนนี้เหมาะสำหรับคนที่ผิวขาว และเซี่ยเชียนเกอก็เป็นผิวขาวนวล ดังนั้นเมื่อเธอสวมใส่แล้วจึงดูสวยเป็นพิเศษ

เมื่อพนักงานขายเห็น เธอถูกความสวยของเซี่ยเชียนเกอดึงดูดโดยไม่ตั้งใจ

ทำไมโลกนี้ถึงได้มีผู้หญิงสวยขนาดนี้?

เซี่ยเชียนเกอมองตนเองในกระจก ขณะที่เธอกำลังจะซื้อ เธอได้ยินเสียงประชดดังมาจากข้างหลังตนเอง "ตอนนี้ แม้แต่สาวชาวป่าในชนบทก็ยังอยากกลายเป็นหงส์? ถึงแม้จะเหมือนสุนัขจิ้งจอกขนาดไหน แต่ไก่ป่ายังไงก็ยังคงเป็นไก่ป่าอยู่ดี ถ้าคิดจะตายแล้วไปเกิดใหม่กลายเป็นหงส์ เกรงว่าจะเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้?"

เซี่ยเชียนเกอเห็นใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นผ่านกระจกอย่างชัดเจน

ผู้หญิงคนนี้ดูคุ้นมาก

เธอเคยเห็นที่ไหนมาก่อนหรือไม่?

ไม่สิ! เธอเคยเห็นมันในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม