บทที่ 132 เธอเป็นปลิงดูเลือดจริง ๆ!

"คุณ!"

"เซี่ยเชียนเกอ คุณมีอะไรให้น่าภูมิใจ? นอนกับคนแก่ทุกวัน คุณไม่ละอาย แต่ฉันละอายใจแทน"

เซี่ยเชียนเกอตอบอย่างเย็นชา "ปากของคุณเหม็นเหมือนกินอึ คุณไม่รังเกียจ แต่ฉันรังเกียจ"

"เซี่ยเชียนเกอ คุณอยากตายใช่ไหม?"

ร่างกายของเซี่ยเชียนเกอประกายพลานุภาพที่ทรงพลัง

"คุณเชื่อไหม ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ใช้มือ ฉันใช้เท้าเพียงอย่างเดียว คุณก็สู้ฉันไม่ได้หรอก"

เซี่ยเชียนเกอด่าลู่เหยียน จนทำให้ลู่เหยียนเริ่มสงสัยชีวิตแล้ว

ตอนสมัยเรียนเซี่ยเชียนเกอเป็นคนเงียบขรึม ทำไมหลังจากไม่ได้พบกันไม่กี่ปี จากคนอ่อนแอ ทำไมถึงได้กลายเป็นคนที่ทรงพลังขนาดนี้ได้?

ความรู้สึกกดขี่ของเซี่ยเชียนเกอ ทำให้เธอรู้สึกกลัวเล็กน้อย

ถึงแม้เธอจะด้อยกว่า แต่ก็อย่าให้คนอื่นเหยียดหยาม

"เซี่ยเชียนเกอ แม่ของฉันอบรมสั่งสอนตั้งแต่เด็กว่าอย่าไปทะเลาะกับพวกขยะ เพราะจะเป็นการลดสถานะให้ต่ำลง ดังนั้นตอนนี้ไม่ว่าคุณจะพูดอะไร ฉันก็ไม่ใส่ใจคุณอีกต่อไปแล้ว"

เซี่ยเชียนเกอกล่าวด้วยน้ำเสียงขบขัน "คุณเถียงสู้ไม่ได้ก็ยอมรับมาเถอะ ยังหาข้อแก้ตัวที่แย่ ๆ ให้กับตนเองมากมายอีก? นอกจากนี้ จากประโยคแรกที่คุณพูดกับฉัน ฉันก็ได้กลิ่นเหม็นออกมาจากปากคุณแล้ว ตอนแรกฉันไม่รู้ว่าคุณเป็นอะไร แต่ตอนนี้ ได้ยินคุณพูดคำว่าขยะ ทำให้ฉันนึกขึ้นได้ว่าหน้าตาของคุณนั้นเหมือนขยะ?"

เซี่ยเชียนเกอพ่นลมหายใจออกมา และกล่าวต่อไปว่า "ไม่ถูก ดูเหมือนว่าขยะจะดูดีกว่าคุณ"

ลู่เหยียน "......"

เธออดทน!

"เซี่ยเชียนเกอ ฉันได้รับอบรมเลี้ยงดูมาอย่างดี ฉันจะไม่ทะเลาะกับคุณหรอก"

เธอคิดว่าตนเองอยากจะสนใจเธอมากนักเหรอ?

เซี่ยเชียนเกอถอนหายใจ ถอนสายตาจาก ลู่เหยียน แล้วมองพนักงานขายที่ยืนอยู่ด้านข้าง "รบกวนคุณคิดเงินด้วยค่ะ"

"ได้ค่ะ"

ลู่เหยียนมองเสื้อที่เซี่ยเชียนเกอสวมอยู่ แล้วกล่าวประชดเซี่ยเชียนเกอว่า "เซี่ยเชียนเกอ ชุดนี้เป็นรุ่นจำกัดของปีนี้ ราคาอย่างต่ำหนึ่งแสนหยวน แม้ว่าชายแก่ที่อยู่เบื้องหลังคุณจะชอบคุณมากแค่ไหน แต่คุณใช้เงินของเขาอย่างสุรุ่ยสุร่ายขนาดนี้ คุณไม่กลัวว่าเขาจะทิ้งคุณเหรอ?"

"คุณหุบปากได้ไหม?"

การที่ลู่เหยียนเข้าใจผิดเซี่ยเชียนเกอ นั่นเป็นเพราะเธอเดาความคิดของตนเองได้ จึงทำให้เธอทั้งอับอายและโกรธ เธอยังคงกล่าวต่อไปว่า "เซี่ยเชียนเกอ อย่างไงคุณกับฉันเคยเป็นเพื่อนนักเรียน เอาอย่างนี้ เพื่อไม่ให้คุณถูกชายแก่ทิ้งเพราะใช้เงินอย่างสุรุ่ยสุร่าย คุณถอดชุดนี้ออกมาให้ฉัน แล้วฉันจะซื้อมันเอง คุณคิดว่าอย่างไร?"

หลังจากพูดมาตั้งนาน ที่แท้เธอชอบชุดที่ตนเองใส่อยู่?

อยากได้เหรอ?

คุณคู่ควรเหรอ?

เซี่ยเชียนเกอเลิกคิ้ว ยังไม่ทันได้พูดอะไร เสียงของฝู้อวี้สิงก็ดังมาจากข้างหลังลู่เหยียน "ผมแก่มากเลยเหรอ?"

ลู่เหยียนเหลือบมองฝู้อวี้สิงที่กำลังเดินมาหาเซี่ยเชียนเกอ เธอยังไม่หายจากอาการตกใจ เธอก็เห็นฝู้อวี้สิงกอดเซี่ยเชียนเกอไว้ในอ้อมแขนของตนเอง และกล่าวว่า "แค่ หนึ่งแสนหยวน คุณคิดว่าผมฝู้อวี้สิงจ่ายไม่ไหวเหรอ?"

"ฝู้ ฝู้ ฝู้อวี้สิง!"

ลู่เหยียนตกใจจนพูดตะกุกตะกัก ฝู้อวี้สิงเป็นผู้ชายของเซี่ยเชียนเกอจริง ๆหรือ?

มันเป็นไปได้อย่างไร?

เป็นไปได้อย่างไร!

"เมื่อสักครู่ตอนที่คุณรังแกภรรยาผมนั้น คุณพูดเก่งนี่ ทำไมเมื่อเห็นผมแล้วถึงได้พูดตะกุกตะกักล่ะ? ผมน่ากลัวขนาดนั้นเชียวเหรอ?"

"ภรรยา?"

ลู่เหยียนกำลังจะตายเพราะความกดดันที่กระจายออกมาจากร่างกายของฝู้อวี้สิง

ประกอบกับที่ฝู้อวี้สิงบอกว่าเซี่ยเชียนเกอเป็นภรรยาของเขา ซึ่งทำให้เธอกลัวมากยิ่งขึ้น

เซี่ยเชียนเกอเป็นภรรยาของฝู้อวี้สิง เป็นไปได้อย่างไร?

"ท่าน ท่านเก้าฝู้ กำลังล้อเล่นกับฉันอยู่หรือเปล่า? เซี่ยเชียนเกอเป็นภรรยาของเขาได้อย่างไร?"

ฝู้อวี้สิงยกคางของเซี่ยเชียนเกอและจูบเธอต่อหน้าลู่เหยียน