บทที่ 133 พวกเรายังมีเจียงฮ่าน

ดูเหมือนว่า ลู่เหยียนจะกลัวฝู้อวี้สิงมาก

เซี่ยเชียนเกอถือโทรศัพท์อย่างมีความสุข และโอ้อวดต่อหน้าฝู้อวี้สิง "ฝู้อวี้สิง คุณคิดว่าฉันฉลาดเป็นพิเศษหรือเปล่า? คุณดูสิ ฉันแค่ไปห้างสรรพสินค้ากับคุณ ฉันก็หาเงินได้สิบล้านแล้ว"

ฝู้อวี้สิงกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า "ภรรยาของผมฝู้อวี้สิงจะโง่ได้อย่างไร?"

เซี่ยเชียนเกอซุกตัวเข้าไปในอ้อมแขนของฝู้อวี้สิงและกอดเขา "วันนี้ตอนที่คุณช่วยฉันนั้น คุณหล่อเป็นพิเศษเลย"

ฝู้อวี้สิงเลิกคิ้ว "เมื่อก่อนตอนที่ผมไม่ได้ช่วยคุณนั้น ผมไม่หล่อเหรอ?"

เซี่ยเชียนเกอตอบด้วยความเขินอาย "หล่อเหมือนกัน" หลังจากหยุดชั่วคราว เซี่ยเชียนเกอก็กล่าวเสริมว่า "ไม่ว่าตอนไหน คุณก็หล่อ"

ฝู้อวี้สิงลูบหัวของเซี่ยเชียนเกอด้วยความรัก และรู้สึกว่าหัวของเซี่ยเชียนเกอยังเปียกอยู่ เขาจึงกล่าวกับเซี่ยเชียนเกอ "คุณไปอาบน้ำก่อน"

เซี่ยเชียนเกอปล่อยฝู้อวี้สิงด้วยความอาลัย ขณะที่เซี่ยเชียนเกอเข้าไปในห้องน้ำ ฝู้อวี้สิงเรียกรูมเซอร์วิส ให้พวกเขาเตรียมอาหารและน้ำขิงให้เซี่ยเชียนเกอ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เซี่ยเชียนเกอห่อตัวด้วยผ้าเช็ดตัวแล้วเดินออกมาจากห้องน้ำ ฝู้อวี้สิงมองผมที่เปียกของเซี่ยเชียนเกอ เขาจึงดึงเซี่ยเชียนเกอไปนั่งบนโซฟาที่อยู่ แล้วเช็ดผมให้เธอ

หลังจากเช็ดสักครู่ ฝู้อวี้สิงก็หยิบไดร์เป่าผมที่อยู่ด้านข้าง ให้เซี่ยเชียนเกอนอนบนตักของตนเองแล้วเป่าผมให้เธอ

ลมที่อุ่นเป่าผมของเซี่ยเชียนเกอ

กลิ่นแชมพูอบอวลไปทั่วห้อง

ฝู้อวี้สิงมองคอขาวนวลเรียวยาวของเซี่ยเชียนเกอ จากนั้นเขาถอนสายตา หยิบผ้าห่มที่อยู่ด้านข้างคลุมให้เซี่ยเชียนเกอ จากนั้นก็เป่าผมให้เซี่ยเชียนเกอ

หลังจากนั้นไม่นาน

รูมเซอร์วิสมาถึงประตู

เซี่ยเชียนเกอซึ่งนอนงัวเงียอยู่ และเมื่อได้กลิ่นหอมของอาหาร เธอลุกขึ้นจากอ้อมแขนของฝู้อวี้สิงทันที "กลิ่นหอมมาก"

ฝู้อวี้สิงมองเซี่ยเชียนเกอที่เหมือนแมวตะกละ ริมฝีปากของเขายกขึ้นเล็กน้อยซึ่ง

เขาลุกจากเตียง หยิบน้ำขิงแล้วยื่นให้เซี่ยเชียนเกอ "ดื่มซะ"

เซี่ยเชียนเกอบีบจมูกของตนเอง แล้วดื่มน้ำขิงรสเผ็ดจนหมด

หลังจากดื่มน้ำขิงแล้ว ฝู้อวี้สิงเห็นเซี่ยเชียนเกอเอาแต่แลบลิ้นออกมา เขารู้สึกว่าท่าทางเช่นนี้ของเธอน่ารักไม่น้อย

"เผ็ดขนาดนั้นเชียวเหรอ?"

เซี่ยเชียนเกอพยักหน้า "อืม ดื่มยากอีกต่างหาก"

"ในเมื่อคุณไม่ชอบดื่มขนาดนี้ ทีหลังคุณก็อย่าออกไปตากฝนอีก"

เซี่ยเชียนเกอมองฝู้อวี้สิงอย่างจริงจังและกล่าวว่า "ฉันตากฝนเพื่อคุณเท่านั้น และขณะเดียวกัน ก็มีแต่ฝู้อวี้สิงเท่านั้นที่มีคุณสมบัติ ที่จะทำให้ฉันตากฝนเพื่อคุณ"

ฝู้อวี้สิง "......"

เซี่ยเชียนเกอกล่าวต่อไปว่า "ฝู้อวี้สิง คุณคงไม่รู้ว่าฉันถือว่าชีวิตของคุณสำคัญกว่าชีวิตของฉัน เพราะฉันยอมให้ตนเองได้รับบาดเจ็บ แต่จะไม่ยอมให้เกิดอะไรขึ้นกับคุณดังนั้น คุณรับปากฉันได้ไหม? ต่อไปไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ก็อย่าให้ตนเองบาดเจ็บเพราะฉัน?"

"ไม่ได้ เพราะคุณก็เป็นชีวิตของผมเหมือนกัน"

เซี่ยเชียนเกอซุกตัวเข้าไปในอ้อมแขนของฝู้อวี้สิงอีกครั้ง "ในเมื่อคุณและฉันต่างก็ถือว่าอีกฝ่ายเป็นชีวิตของกันและกัน งั้นพวกเรามาปกป้องอีกฝ่ายดี ๆ และอย่าปล่อยให้อีกฝ่ายได้รับบาดเจ็บดีไหม?"

"โอเค"

ถึงแม้ว่าเขาต้องตาย เขาก็จะไม่มีวันปล่อยให้เธอเป็นอะไรไป

ฝู้อวี้สิงกอดเซี่ยเชียนเกอที่อยู่ในอ้อมแขนของตนเองไว้แน่น

เสียง "จ๊อก ๆ" ทำให้ เซี่ยเชียนเกอผละออกจากฝู้อวี้สิงด้วยความเก้อเขิน "ฉันหิวแล้ว"

"งั้นก็ทานข้าวกันเถอะ"

อาหารที่ฝู้อวี้สิงสั่งส่วนใหญ่เป็นอาหารที่เซี่ยเชียนเกอชอบกิน

โดยเฉพาะกุ้งมังกรที่เซี่ยเชียนเกอชอบกิน ฝู้อวี้สิงสั่งมาเช่นกัน