บทที่ 134 มันเกี่ยวอะไรกับเธอ?

"แต่คุณหมอบอกว่าไขกระดูกของฉันตรงกับของเขาเพียงแค่ห้าสิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้น แม้ว่าตอนแรกการผ่าตัดจะประสบความสำเร็จ แต่ไขกระดูกของฉันก็จะยังคงมีปัญหาภายหลัง และตอนนี้เจียงฮ่านก็ไม่เต็มใจที่จะบริจาคไขกระดูกให้ฉันอีกด้วย"

คุณหญิงเจียงใช้มือลูบหน้าขาวซีดของเจียงหลิงเบา ๆ "ลูก แม้ว่าไขกระดูกของเจียงฮ่านจะตรงกับลูกเพียงห้าสิบเปอร์เซ็นต์ ขอเพียงแค่สามารถทำให้ลูกมีชีวิตอยู่ ถึงแม้จะเจาะไขกระดูกของเจียงฮ่านหลายครั้งก็ยังได้"

เจียงหลิงขมวดคิ้ว "แต่เขาไม่ยินยอม คุณแม่จะเจาะไขกระดูกของเขาได้อย่างไร?"

ดวงตาของคุณหญิงเจียงประกายเจตนาฆ่า "เพราะการดำรงอยู่ของเจียงฮ่านคือการยืดอายุของลูก ตอนนี้ว่าเขาได้รับบาดเจ็บสาหัสและไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ยอมบริจาคไขกระดูกให้ลูก แม่จะคิดหาวิธีให้เขาบริจาคให้ได้ สรุปแล้วแม่จะช่วยลูกได้แน่นอน และแม่จะไม่ปล่อยให้ลูกตายแน่นอน"

เดิมเจียงหลิงยังคงมีมโนธรรมอยู่บ้าง แต่ตอนที่เธอรู้ว่าไขกระดูกของเธอตรงกับเจียงฮ่านเพียงห้าสิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้น เธอล้มเลิกข้อเสนอของแม่ที่จะบังคับให้เจียงฮ่านบริจาคไขกระดูกให้เธอ แล้วเธอก็เดินทางไปที่กองถ่าย เพื่อขอให้เซี่ยเชียนเกอช่วยเหลือ แต่ผลลัพธ์คือเธอถูกเซี่ยเชียนเกอทำร้ายจนเกือบตาย และตอนนี้เธอยังไม่อยากตาย

ดังนั้นเพื่อให้ตนเองมีชีวิตต่อไป เธอจึงทำได้เพียงใช้ชีวิตอยู่บนความเจ็บปวดของผู้อื่น แม่ของเธอพูดถูก การดำรงอยู่ของเจียงฮ่านเพียงเพื่อต่อชีวิตให้เธอเท่านั้น

ในเมื่อเซี่ยเชียนเกอไม่ยอมช่วยเธอ งั้นเธอจึงทำได้เพียงคิดหาวิธีอื่นที่สามารถทำให้ตนเองมีชีวิตอยู่ต่อไป

......

เนื่องจากเมื่อคืนเซี่ยเชียนเกอนอนดึก และตอนที่เธอตื่นนั้นเป็นเวลาเที่ยงวันแล้ว เธอไม่เห็นฝู้อวี้สิงอยู่ข้าง ๆ เซี่ยเชียนเกอลุกจากเตียง ตามหาฝู้อวี้สิงไปทั่วห้อง สุดท้ายเซี่ยเชียนเกอพบฝู้อวี้สิงกำลังอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำ

ขณะที่เซี่ยเชียนเกอเปิดประตู เหมือนเวลาหยุดนิ่ง

เซี่ยเชียนเกอหน้าแดงระรื่น มองฝู้อวี้สิงที่ตัวเปลือยเปล่า ตอนที่ฝู้อวี้สิงเดินเข้าหาเธอ เธอวิ่งออกไปจากห้องน้ำทันที

ฝู้อวี้สิง "......"

เขาแค่ต้องการเอาผ้าเช็ดตัวที่อยู่ข้างเธอเท่านั้น แล้วเธอจะวิ่งไปทำไม?

ฝู้อวี้สิงห่อตัวด้วยผ้าเช็ดตัวแล้วเดินออกมาจากห้องน้ำ เห็นเซี่ยเชียนเกอเอาผ้าห่มคลุมหัวของตนเองไว้ ฝู้อวี้สิงเดินไปข้างหน้าและตบหลังเซี่ยเชียนเกอ "เชียนเกอ ตอนนี้เป็นเวลาตอนเที่ยง ซึ่งเป็นช่วงที่อากาศร้อนที่สุด คุณเอาหัวซุกใต้ผ้าห่มแบบนี้ จะหายใจลำบากน่ะ"

"ความจุปอดของฉันดี"

ฝู้อวี้สิง "......"

"ออกมา"

เซี่ยเชียนเกอส่ายหัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ฝู้อวี้สิงดึงผ้าห่มที่อยู่บนร่างกายของเซี่ยเชียนเกอด้วยความจำใจ ตอนนี้เซี่ยเชียนเกอหน้าแดงเหมือนแอปเปิล และท่าทางที่ออดอ้อนของเธอ ทำให้ฝู้อวี้สิงรู้สึกอยากจะกลืนเธอลงไปในท้อง

แต่เขาทำไม่ได้ เพราะเขากลัวว่าจะทำให้เธอตกใจ

ฝู้อวี้สิงวางมือบนใบหน้าของเซี่ยเชียนเกอ "ไม่ใช่ว่าคุณไม่เคยเห็นร่างกายของผมมาก่อน ทำไมคุณถึงได้หน้าแดงล่ะ?"

เซี่ยเชียนเกอตอบอย่างเขินอาย "ฉันหน้าแดงทุกครั้งที่เห็นร่างกายของคุณ เพียงแต่คุณไม่เคยสังเกตเห็นเท่านั้น"

ฝู้อวี้สิงกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า "คุณขี้อายขนาดนี้ แล้วทำไมคุณถึงได้ซุกเข้ามาในอ้อมแขนของผมตลอดล่ะ?"

"การกระทำของฉันนั้นไม่ใช่การซุกเข้าไปในอ้อมแขน มันคือ......." ก่อนที่ เซี่ยเชียนเกอจะพูดจบ โทรศัพท์ที่เธอวางไว้ด้านข้างก็ดังขึ้น เซี่ยเชียนเกอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วถอนหายใจ "ทำไมทุกครั้งที่ฉันต้องการคุยกับคุณ ถึงได้มีสายเข้ามาตลอด?"

และทุกครั้งก็เป็นป๋อเอี่ยน

เขากำลังพยายามจะทำอะไรกันนี่? เซี่ยเชียนเกอรับโทรศัพท์ของป๋อเอี่ยนด้วยสีหน้ารังเกียจ "ทางที่ดีคุณต้องมีธุระ มิฉะนั้น ฉันจะตีคุณทุกครั้งที่พวกเราพบกัน!"

ป๋อเอี่ยนไม่รู้ว่าตนเองทำอะไรผิด ทุกครั้งที่เขาโทรหาเซี่ยเชียนเกอ ทัศนคติที่เซี่ยเชียนเกอมีต่อเขานั้นเป็นแบบนี้ตลอด

"เชียนเกอ ดูคุณพูดสิ ผมโทรหาคุณครั้งไหนบ้างที่ไม่ธุระ? เพราะถ้าผมไม่มีธุระ ผมก็จะไม่โทรหาคุณหรอก เพราะผมงานยุ่งมาก"

พูดเหมือนกับว่าเธอไม่ยุ่ง

"มีอะไรก็รีบพูดออกมา"

ป๋อเอี่ยนตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แอบถอนหายใจแล้วพูดว่า "คราวนี้ที่ผมโทรมาหาคุณเพราะเรื่องของเจียงฮ่าน ก่อนหน้านั้นไม่นาน เจียงฮ่านได้รับบาดเจ็บและเข้ามารักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล และเนื่องจากแผ่นดินไหวทำให้ตึกของแผนกผู้ป่วยในทรุดตัวลง ตอนนี้พวกเราจึงย้ายเจียงฮ่านไปที่โรงพยาบาลอื่นแล้ว"

"และตั้งแต่เจียงฮ่านย้ายโรงพยาบาล งานของผมนั้นค่อนข้างยุ่ง เลยไปไม่ไปเยี่ยมเขา และวันนี้ผมได้ไปเยี่ยมเขา คุณเดาสิว่าเกิดอะไรขึ้น?"

เธอไม่อยากจะเดา

ป๋อเอี่ยนพูดตรง ๆได้ไหม?

เซี่ยเชียนเกอกล่าวด้วยสีหน้าที่เหนื่อยล้า "อย่าพูดเรื่องไร้สาระ รีบพูดออกมาเร็ว"