บทที่ 135 ฆ่าคุณไม่ตาย

หลังจากการเลือกภาพวาดเสร็จ ฝู้อวี้สิงก็พาเซี่ยเชียนเกอไปซื้อเสื้อผ้าที่เขาและเธอจะสวมใส่สำหรับไปงานเลี้ยงคืนนี้ หลังจากพวกเขาแต่งตัวเสร็จ ก็เป็นเวลาหกโมงเย็นแล้ว

และตอนที่ฝู้อวี้สิงและเซี่ยเชียนเกอมาถึงตระกูลเจียง เป็นเวลาหนึ่งทุ่มครึ่ง

แขกทุกคนนั่งเรียบร้อยแล้ว

งานเลี้ยงวันเกิดของคุณท่านลู่จัดขึ้นที่สนามหญ้าในบ้านของเขา

แสงไฟสว่างไสวไปรอบสนามหญ้า

ตรงกลางมีโต๊ะรับประทานอาหารต่าง ๆ

เมื่อมองไปรอบ ๆ สนามหญ้านั้นเต็มไปด้วยโต๊ะอาหารไม่น้อยกว่า 70 โต๊ะ

ต้องบอกว่าคุณท่านลู่เป็นคนที่มีมนุษย์สัมพันธ์ดี

อาหารเลิศรสต่าง ๆ ถูกจัดวางไว้ บรรยากาศที่คึกคักและอาหารเลิศรส ทำให้เซี่ยเชียนเกอที่อยู่ด้านข้างรู้สึกตื่นเต้นมาก โดยเฉพาะอาหารต่าง ๆ ที่วางอยู่บนโต๊ะนั้นไม่ต่างจากที่เธอเคยเห็นในวัง

ดูเหมือนว่าคุณท่านลู่จะชอบของโบราณจริง ๆ

ขณะนี้ คุณท่านลู่ในฐานะเจ้าของประจำวันเกิด กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะหลัก และรับคำอวยพรจากลูกหลาน คนในครอบครัวและเพื่อนฝูง

คุณท่านลู่ยิ้มอย่างเป็นมิตร และดูเหมือนเป็นคนที่เข้ากับคนอื่นได้ง่าย

ฝู้อวี้สิงจูงมือเซี่ยเชียนเกอ แล้วพาเธอเดินมายืนอยู่ด้านข้างคุณท่านลู่และอวยพรวันเกิดให้คุณท่านลู่ "คุณปู่ลู่สุขสันต์วันเกิดครับ"

เมื่อคุณท่านลู่เห็นฝู้อวี้สิง เขาลุกขึ้นยืนด้วยความดีใจ แล้วจับแขนของฝู้อวี้สิงเอาไว้ "อวี้สิง ดูเหมือนว่าเรื่องที่คนภายนอกพูดจะเป็นจริง ตาและขาของนายหายดีแล้ว"

"ครับ"

เขาอาจไม่คุ้นเคยกับไมตรีของคุณท่านลู่ฝู้อวี้สิงกล่าวกับเซี่ยเชียนเกอที่อยู่ข้าง ๆ ว่า "เชียนเกอ นำของขวัญที่พวกเราจะมอบให้คุณปู่ลู่ออกมา"

เซี่ยเชียนเกอพยักหน้า เธอยื่นภาพวาดที่อยู่ในมือให้คุณท่านลู่ คุณท่านลู่หยิบมันขึ้นมาแล้วเปิดดู "ภาพวาดนี้เหมือนจริงมาก และแบบอักษรที่งดงาม ไม่รู้ว่าคนสมัยโบราณคนใดเป็นคนวาดภาพนี้?"

ฝู้อวี้สิงตอบอย่างเย็นชา "องค์หญิงเฟิงเฉี่ยนแห่งแคว้นเฉินเป็นคนวาดภาพนี้"

ห๊ะ?

เซี่ยเชียนเกอที่ถูกเอ่ยชื่ออย่างกะทันหัน รู้สึกตกตะลึง เธอเป็นคนวาดภาพนี้เหรอ?

ทำไมตนเองถึงไม่รู้?

ตอนที่ฝู้อวี้สิงซื้อภาพวาด เซี่ยเชียนเกอไปดูอาวุธโบราณ ดังนั้นเธอจึงไม่รู้ว่าฝู้อวี้สิงซื้อภาพวาดอะไร

ตอนนั้นเธอถามด้วยความสงสัย แต่ฝู้อวี้สิงบอกเธอว่าเป็นภาพวาดขององค์หญิงคนหนึ่ง หลังจากฟังคำพูดของฝู้อวี้สิงแล้ว เธอยังชื่นชมองค์หญิงที่ฝู้อวี้สิงกล่าวถึงอีกด้วย

ผลลัพธ์คือฝู้อวี้สิงซื้อภาพวาดของเธอ?

เซี่ยเชียนเกอยื่นหัวออกไป แล้วเหลือบมองภาพวาดที่อยู่ในมือของคุณท่านลู่ ดูเหมือนว่าเธอเป็นคนวาดภาพนั้นจริง ๆ แต่แคว้นเฉินล่มสลายไปแล้ว ภาพวาดของเธอมาปรากฏอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?

เซี่ยเชียนเกอรู้สึกสงสัยมาก และหลังจากคุณท่านลู่ได้ฟังคำพูดของฝู้อวี้สิงแล้ว เขารู้สึกดีใจมากยิ่งขึ้น "ผมไม่คิดว่าอวี้สิงจะพบผลงานขององค์หญิงเฟิงเฉี่ยนแห่งแคว้นเฉิน เมื่อพูดถึงองค์หญิงเฟิงเฉี่ยนแล้ว ผมได้ค้นหาประวัติของเธอบนอินเทอร์เน็ต เธอคือองค์หญิงที่เก่งทั้งบุ๋นและบู๊ ถึงแม้ว่าสุดท้ายแคว้นเฉินจะถูกทำลาย แต่เธอก็เป็นวีรสตรีคนหนึ่ง"

เซี่ยเชียนเกอยืนอยู่ตรงหน้าคุณท่านลู่และเธอรู้สึกเขินอายเล็กน้อยที่ได้รับการยกย่องจากเขา

เมื่อคุณท่านลู่เห็นเซี่ยเชียนเกอกำลังมองภาพวาดที่อยู่ในมือของเขาด้วยท่าทางจริงจัง คุณท่านลู่ถามฝู้อวี้สิงว่า "อวี้สิง เธอคือ....... "

ฝู้อวี้สิงตอบโดยไม่ลังเล "ภรรยาของผม ชื่อเซี่ยเชียนเกอครับ"

"ดี ดีมาก ตอนนี้ร่างกายของนายหายดีแล้ว นายก็แต่งงานแล้ว ไม่นานคงจะมีทายาทให้ตระกูลฝู้ ถ้าคุณปู่ของนายรู้ เขาคงจะมีความสุขมาก บางทีคุณปู่ของนายรู้สึกมีความสุข แล้วเขาอาจจะตื่นขึ้นมาก็เป็นได้"

ฝู้อวี้สิงตอบรับคำหนึ่ง แล้วดวงตาของเขาก็จ้องไปที่เซี่ยเชียนเกอ

เขาเห็นเซี่ยเชียนเกอยังคงมองภาพวาดที่อยู่ในมือของคุณท่านลู่ ท่าทางที่จริงจังของเธอ ทำให้ฝู้อวี้สิงอดไม่ได้ที่จะยิ้ม เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอก็ชอบภาพวาดขององค์หญิงแห่งแคว้นเฉินเหมือนเขา

ในบ้านของเขา ยังสะสมของหลายอย่างที่เป็นขององค์หญิงแห่งแคว้นเฉิน

เขาสะสมภาพวาดและเครื่องประดับที่องค์หญิงแคว้นเฉินเคยสวมใส่

ดูเหมือนว่าความชอบแบบนี้ จะเกิดขึ้นมานานแล้ว ซึ่งเป็นตอนที่เขาไปประมูลสิ่งของของเจ้าหญิงแห่งแคว้นเฉินได้เป็นครั้งแรก

ตั้งแต่นั้นมา ขอเพียงแค่สิ่งของที่เกี่ยวกับองค์หญิงแห่งแคว้นเฉิน เขาจะใช้เงินจำนวนมากเพื่อซื้อมัน