บทที่ 136 ฉันวาดออกมาแล้ว คุณจะยอมจ่ายสองร้อยล้านเพื่อซื้อไหม?

"เซี่ยเชียนเกอ คุณ คุณนี่ช่างไร้ยางอายจริงๆ จะมีใครที่ทำเองชมเองเหมือนกับคุณอีก?"

เซี่ยเชียนเกอสบถหึออกมาอย่างภาคภูมิใจ"ฉันไร้ยางอาย แต่ก็ดีกว่าปัญญาอ่อนแบบนายก็แล้วกัน"

"เซี่ยเชียนเกอ คุณกำลังบอกว่าใครปัญญาอ่อน? ผมฉลาดขนาดนี้ คุณกล้ามาว่าผมปัญญาอ่อน? คุณอยากตายหรือไง?"

เซี่ยเชียนเกอสบถชิออกมาหนึ่งที"ดูนายสิ ถูกฉันพูดแทงใจดำเข้าหน่อย ถึงกับร้อนตัว ฝู้เฉิงหยุน ไม่เป็นไรหรอก นายมันสติปัญญาน้อยนิดอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง? วันๆถูกแต่คนหลอก ไม่เป็นไรหรอกน่า มันมีประโยคหนึ่งที่ว่า หลอกไปหลอกมาเดี๋ยวก็คุ้นชินไปเอง ถึงยังไงนายโง่แต่บ้านรวย ทุกคนเขาก็ยอมรับกันทั้งนั้น"

ฝู้เฉิงหยุนโกรธจนเส้นเลือดที่หน้าผากปูดนูนออกมา

เขาอ้าปากค้าง โต้ตอบกลับไปไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

เซี่ยเชียนเกอปากเก่งขนาดนี้ แน่จริงก็เหาะขึ้นสวรรค์ไปเลยสิ

ฝู้เฉิงหยุนผ่อนคลายลงสักพัก กว่าจะนิ่งสงบลงได้ ก็เห็นเซี่ยเชียนเกอพูดกับคุณท่านลู่"คุณปู่ลู่ ฝู้เฉิงหยุนหมอนี่วันๆสมองมีปัญหา ถูกหลอกมาโดยตลอด ถ้าเกิดคุณปู่ลู่ไม่เชื่อ ท่านลองเปรียบเทียบดูก็ได้นะคะ กระดาษสองใบแล้วก็สี ถ้าเกิดคุณปู่ลู่ไม่สามารถเปรียบเทียบได้จริงๆ ถ้าอย่างนั้นคุณปู่ลู่ก็ไปหาผู้เชี่ยวชาญที่แท้จริงมาตรวจสอบดูสักหน่อยก็ได้นะคะ ของปลอมมันก็คือของปลอม ไม่ว่าจะจริงยังไง มันก็เป็นของปลอมอยู่ดี"

พอเซี่ยเชียนเกอพูดจบ ก็มีคุณท่านผมหงอกสวมเสื้อคลุมจงซานจวงคนหนึ่งเดินออกมาจากกลุ่มคน เขามองภาพวาดอักษรที่อยู่ในมือของคุณท่านลู่ จากนั้นก็ลูบเคลาสั้นๆของตัวเองมองสังเกตอย่างจริงจัง หลังจากที่ดูเสร็จแล้ว คุณท่านผมหงอกก็พูดขึ้น"ที่แม่หนูคนนี้พูดก็ไม่ผิด คุณท่านลู่ ภาพที่ฝู้เฉิงหยุนให้กับคุณภาพนี้ เป็นของปลอม"

พอคุณท่านผมหงอกพูดจบ พวกแขกที่อยู่ที่นั่นก็เริ่มทยอยกันพูดซุบซิบขึ้นมาทันที"ผู้เชี่ยวชาญคุณท่านเฉินคนนี้พูดมาขนาดนี้แล้ว ถ้าอย่างนั้นของที่ฝู้เฉิงหยุนมอบให้จะต้องเป็นของปลอมแน่ๆ"

"ยังมาพูดอีกว่ามูลค่าสองร้อยล้าน ของที่ท่านเก้าฝู้มอบให้ต่างหากล่ะที่มูลค่าสองร้อยล้านจริงๆ ที่ฝู้เฉิงหยุนมอบให้ มากสุดก็คงจะมูลค่าไม่เท่าไรหรอก"

"ฝู้เฉิงหยุนที่ขึ้นชื่อเรื่องไร้ความสามารถ ไม่ต้องคิดก็รู้แล้วว่าของที่เขามอบให้จะต้องเป็นของปลอมแน่ๆ"

"ใช่ๆ ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน"

ฝู้เฉิงหยุนเดิมทีที่นึกว่าตัวเองจ่ายเงินไปสองร้อยล้านเพื่อจะได้ของแท้ เพื่อที่จะได้เอามาตบหน้าของฝู้อวี้สิงไปแรงๆสักหนึ่งที แต่ที่ไหนได้ ของที่ตัวเองมอบให้กลับเป็นของปลอม แล้วของที่ฝู้อวี้สิงมอบให้ดันกลายเป็นของจริงซะอย่างนั้น

ตอนนี้ฝู้เฉิงหยุนรู้สักอับอายขายขี้หน้าจนแทบอยากจะมุดดินหนีไปซะ!

เซี่ยเชียนเกอพอเห็นฝู้เฉิงหยุนไม่พูดอะไร จู่ๆในหัวของเธอก็มีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา เดินไปหยุดตรงหน้าของฝู้เฉิงหยุน ยุแหย่ฝู้เฉิงหยุนต่อ เซี่ยเชียนเกอยกมือขึ้นมาตบลงที่ไหล่ของฝู้เฉิงหยุน"ฝู้เฉิงหยุน ครั้งหน้าเวลาที่นายถูกคนหลอก นายช่วยขยี้ตาของนายให้มองเห็นกระจ่างหน่อยนะ ไม่อย่างนั้น ขืนนายยังควักเงินสองร้อยล้าน ซื้อภาพปลอมที่แม้แต่ฉันก็ยังวาดออกมาได้กลับมาล่ะก็มันจะยิ่งน่าอับอายขายขี้หน้ามากกว่าเดิมนะ"

ฝู้เฉิงหยุนเดิมทีก็รู้สึกโมโห รู้สึกอึดอัดมากพออยู่แล้ว

แล้วเซี่ยเชียนเกอดันมาพูดแบบนี้อีก ฝู้เฉิงหยุนก็ผลักเซี่ยเชียนเกอออกไปอย่างอดกลั้นเอาไว้ไม่อยู่แล้ว"เซี่ยเชียนเกอ คุณอย่ามาคุยโม้โอ้อวดอย่างไม่มียางอายตรงนี้นะ มาบอกว่าภาพอักษรที่ผมเพิ่งจะมาซื้อมาคุณเองก็สามารถวาดออกมาได้ คุณคงจะฝันกลางวันมากกว่ามั้ง?"

เซี่ยเชียนเกอยกคิ้ว"ฉันคุยโม้โอ้อวดหรือไม่นั้น ฉันวาดออกมาต่อหน้านายซะตรงนี้เลย เดี๋ยวก็รู้เอง แต่ว่า ปกติแล้วฉันจะไม่จับพู่กันแสดงฝีมือง่ายๆหรอกนะ ดังนั้น ถ้านายอยากให้ฉันวาดล่ะก็ ได้ เดี๋ยวฉันจะวาดให้ แต่นายก็ต้องจ่ายมาสองร้อยล้าน เพื่อซื้อมันด้วย ว่าไง?"

คำพูดเมื่อตะกี้ของเซี่ยเชียนเกอก็คือจงใจยุแหย่ฝู้เฉิงหยุน แล้วก็จงใจบีบบังคับเขา ให้ซื้อภาพวาดที่เธอวาดออกมา

ขอแค่ฝู้เฉิงหยุนกล้าซื้อ เธอก็กล้าวาด

เงินตั้งสองร้อยล้านถ้าเกิดไม่หลอกเอามาล่ะก็ เธอเซี่ยเชียนเกอคนนี้ก็โง่แล้ว

ฝู้เฉิงหยุนคิดไม่ถึงเลยแม้แต่นิดเดียว ว่าตัวเองจะตกหลุมพรางที่เซี่ยเชียนเกอขุดเอาไว้ให้ตัวเองไปเรียบร้อยแล้ว

เขามองเซี่ยเชียนเกอที่อยู่ตรงหน้าของตัวเอง จากนั้นก็พยักหน้า"ได้สิ ขอแค่คุณสามารถวาดภาพที่เหมือนกันเป๊ะๆออกมาได้ ผมก็จะยอมจ่ายเงินสองร้อยล้านซื้อให้คุณเอง แต่ถ้าเกิดคุณวาดออกมาไม่ได้ คุณก็ต้องให้เงินผมสองร้อยล้านเหมือนกันว่ายังไง?"