บทที่ 137 ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร?

ส่วนเซี่ยเชียนเกอ จะต้องไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไปแน่นอน

เธอสุดยอดเกินไปแล้วจริงๆ

คุณท่านเฉินมองเซี่ยเชียนเกอที่ใกล้จะวาดภาพเสร็จแล้ว เขายืนอยู่ตรงนั้น พูดขึ้นอย่างตื่นตัว"แม่หนูคนนี้อนาคตไกล"

"อนาคตไกลแน่ๆ"

"ความสามารถของภรรยาท่านเก้าฝู้ ช่างเก่งกาจจนน่าตกใจจริงๆ ผมทดสอบผลงานที่แท้จริงมามากมายตลอดทั้งชีวิต แต่ไม่เคยเห็นผลงานที่เหมือนกับของจริงขนาดนี้มาก่อนเลย ถ้าเฟิงเฉี่ยนไม่ได้ตายไปตั้งแต่หนึ่งพันปีก่อน ผมก็จะรู้สึกสงสัยแล้วว่า ภรรยาของท่านเก้าฝู้ก็คือเฟิงเฉี่ยนองค์หญิงแห่งแคว้นเฉินแล้วล่ะครับ"

คุณท่านเฉินตื่นตัวจนต้องเริ่มกินยาบำรุงหัวใจที่ออกฤทธิ์เร็ว เพราะเขากลัวว่าหลังจากที่รอเซี่ยเชียนเกอวาดภาพเสร็จเขาจะตายไปซะตรงนั้นก่อนเนื่องจากความตื่นเต้นที่มากเกินไป

เวลาผ่านไปทีละนาที ทีละวินาที เห็นๆอยู่ว่าเวลามันผ่านมานานมากแล้ว ทุกคนก็รู้สึกหิวแล้วเหมือนกัน แต่พวกเขากลับไม่อยากไปกิน เพราะว่าพวกเขาถูกท่าทางการวาดภาพของเซี่ยเชียนเกอดึงดูดเข้าแล้ว

ถ้าเกิดเซี่ยเชียนเกอวาดภาพภาพนี้ไม่เสร็จ เกรงว่าทุกคนที่อยู่ตรงนี้ก็จะไม่ยอมจากไปไหนเหมือนกัน

แค่ชั่วพริบตา เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมง

ในช่วงท้ายของภาพ เซี่ยเชียนเกอเขียนบทกลอนไปหนึ่งท่อน จากนั้นก็วางพู่กันในมือของตัวเองลง หันมองฝู้เฉิงหยุนที่ตาแทบจะทะลักออกมาของฝู้เฉิงหยุนพร้อมกับพูดขึ้น"เป็นยังไงบ้าง? เหมือนไหม?"

นี่มันมากกว่าเหมือนเสียอีก? นี่มันราวกับเป็นภาพเดียวกันเลย ไหนจะตัวอักษรพวกนั้นอีก แทบจะไม่ต่างกันเลยแม้แต่นิดเดียว

ฝู้เฉิงหยุนพอคิดว่าตัวเองจะต้องควักเงินสองร้อยล้านออกมาซื้อภาพที่เซี่ยเชียนเกอวาดภาพนี้ เหงื่อที่หน้าผากก็เอาแต่ไหลอยู่ตลอดเวลา

ตามองเงินทุนของบริษัทที่จะไม่สามารถหมุนเวียนได้เนื่องจากการลงทุนของเขา ถ้าเกิดในเวลาแบบนี้เขายังจะเอาเงินสองร้อยล้านออกมาซื้อภาพที่เซี่ยเชียนเกอวาดภาพนี้อีกล่ะก็ ต่อให้ฝู้อวี้สิงไม่มีสิทธิ์ได้เป็นประธานของฝู้ซื่อกรุ๊ปก็ตาม แต่พวกถือหุ้นที่สนับสนุนตัวเองกลุ่มนั้น จะต้องไม่มีทางให้เขาได้ครอบครองตำแหน่งของประธานอีกต่อไปแน่นอน

เพราะว่าเขาเพิ่งจะเป็นประธานได้ไม่ทันไร ฝู้ซื่อกรุ๊ปก็ตกอยู่ในสภาวะที่มีแต่เงินออกไม่เงินเข้าไปเรียบร้อยแล้ว

เซี่ยเชียนเกอมองฝู้เฉิงหยุนที่นั่งเช็ดเหงื่ออยู่ตรงนั้น เธอเดินมาอยู่ข้างๆของฝู้เฉิงหยุน ก่อนจะพูดถามขึ้นอย่างจริงจัง"นายจะให้เช็คฉันหรือว่าโอนผ่านธนาคาร? หรือไม่ก็ถ้านายไม่มีเงินแล้วจริงๆ ก็เขียนหนังสือรับรองหนี้สินสองร้อยล้านให้ฉันสักใบก็ได้นะ แต่ว่า ถ้าเขียนหนังสือรับรองหนี้สิน ฉันจะต้องได้ดอกเบี้ยนะ แน่นอนว่า ดูจากสถานภาพที่เป็นถึงน้องชายของฝู้อวี้สิงของตระกูลเราแล้ว ฉันก็เรียกเก็บดอกเบี้ยแบบคนกันเองแล้วกัน วันละหนึ่งล้านเป็นไง?"

ฝู้เฉิงหยุนถลึงสองตาโต ดอกเบี้ยวันละหนึ่งล้าน? เซี่ยเชียนเกอยังมีหน้ามาบอกว่า นี่เป็นดอกเบี้ยแบบคนกันเองอีกเหรอ? เหงื่อที่หน้าผากของฝู้เฉิงหยุน ดูเหมือนจะเพิ่มมากขึ้นกว่าก่อนหน้านี้มาก

เขากลืนน้ำลาย"เซี่ยเชียนเกอ ดอกเบี้ยแบบคนกันเองนี้ของคุณ มันสูงเกินไปไหม?"

เซี่ยเชียนเกอกระพริบตาอย่างไร้เดียงสา"สูงเหรอ? ฉันรู้สึกว่าไม่นะ เพราะว่าถ้าเป็นคนอื่นติดหนี้ฉันสองร้อยล้าน อย่างน้อยฉันก็จะคิดดอกเบี้ยพวกเขาวันละสิบล้านเลยนะ นายลองคิดดู เทียบกันแล้ว ฉันคิดดอกเบี้ยนายน้อยมากๆเลยใช่ไหมล่ะ?"

ฝู้เฉิงหยุนแทบจะถูกเซี่ยเชียนเกอทำให้โกรธจนแทบจะกระอักเลือด

"เซี่ยเชียนเกอ นี่คุณ......"

"ฉันทำไมเหรอ?"

ฝู้เฉิงหยุนอ้าปากค้าง พูดอะไรไม่ออกแม้แค่คำเดียว เซี่ยเชียนเกอพูดยิ้มๆ"ฝู้เฉิงหยุน ไม่ว่ายังไงตอนนี้นายก็เป็นถึงประธานของฝู้ซื่อกรุ๊ป ส่วนฉันก็เป็นพี่สะใภ้ของนาย ดังนั้น นายคงจะไม่ค้างหนี้ของพี่สะใภ้ตัวเองหรอกใช่ไหม?"

ฝู้เฉิงหยุนถามกลับ"ในเมื่อคุณเรียกตัวเองว่าเป็นพี่สะใภ้แล้ว คุณก็วาดภาพให้กับผมฟรีๆไม่ได้เหรอ?"

เซี่ยเชียนเกอพยักหน้า"ได้สิ!แต่ไม่ใช่ภาพนี้ เพราะว่าภาพนี้เป็นภาพที่ฉันกับนายพูดตกลงกันไว้แล้ว ตราบใดที่ฉันวาดออกมา นายก็จะจ่ายสองร้องล้านเพื่อซื้อไป ฝู้เฉิงหยุน เกิดเป็นผู้ชายทั้งที จะพูดจาปลิ้นปล้อนไม่น่าเชื่อถือไม่ได้นะ ถ้าไม่อย่างนั้นต่อไปก็จะไม่มีคนชอบนายแล้วนะ"

ถ้าไม่ต้องจ่ายเงินสองร้อยล้าน ต่อให้คนไม่ชอบก็ไม่เป็นไร

ถึงยังไงเขาก็ไม่สนใจอยู่แล้ว!

"เซี่ยเชียนเกอ ที่เมื่อตะกี้ผมสัญญากับคุณ ว่าถ้าคุณวาดรูปออกมาได้จะยอมจ่ายสองร้อยล้านเพื่อซื้อมาก็จริง แต่ว่าผมเพิ่งจะคิดอย่างละเอียดถี่ถ้วนว่า ต่อให้ภาพนี้ของคุณวาดได้เหมือนกันภาพดั้งเดิมมากๆ แต่มันก็ยังไม่ใช่ภาพของจริงที่องค์หญิงแห่งแคว้นเฉินวาดซะหน่อย ดังนั้น ที่คุณให้ฉันจ่ายเงินสองร้อยล้านเพื่อซื้อของปลอมกลับบ้านแบบนี้ ไม่มีทางเป็นไปได้แน่นอน แต่ถ้าเกิดคุณอยากที่จะมอบภาพนี้ให้กับผมจากใจจริง ถ้าอย่างนั้นผมก็จะยอมจ่ายให้สักหนึ่งร้อยเพื่อซื้อมันมาก็แล้วกัน"