บทที่ 138 ฝู้หาน

เธอกล้าดียังไงใช้น้ำเสียงเชิงสั่งกับฝู้อวี้สิง

ฝู้อวี้สิงมองผู้หญิงตรงหน้าของตัวเอง เขาก็มองอยู่แบบนี้ แต่กลับไม่ได้ถอยเท้าของตัวเองกลับไป ผู้หญิงคนนั้นเดินมาอยู่ข้างๆฝู้อวี้สิง

ยกมือขึ้นมา กะที่จะตบมาที่ฝู้อวี้สิงแรงๆหนึ่งที และในเวลานี้เอง ฝู้อวี้สิงก็คว้าข้อมือของผู้หญิงคนนั้นเอาไว้ก่อนจะพูดเตือนขึ้นมา"ถ้าคุณกล้าแตะต้องผม มือของคุณจะถูกแยกออกจากร่างกายของคุณทันที"

"ฝู้อวี้สิง นี่นายกล้า!"

ผู้หญิงคนนั้นจ้องเขม็งฝู้อวี้สิงอย่างโหดเหี้ยม แต่ฝู้อวี้สิงกลับไม่เกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย

บางทีก่อนหน้านี้ เขาอาจจะเห็นแก่สถานภาพของปู่ก็เลยเห็นอกเห็นใจไว้หน้าผู้หญิงคนนี้ แต่ตอนนี้ปู่ของเขาอยู่ในสภาพผักเรื้อรัง นอนหมดสติยังไม่ฟื้น ดังนั้น การที่ผู้หญิงคนนี้คิดจะให้เขาไว้หน้าเธอ ก็ฝันไปเถอะ

ฝู้อวี้สิงพูดขึ้นอย่างเย็นชา"ฝู้หาน แม้จะบอกว่าคุณสกุลฝู้ แต่คุณไม่ได้เป็นลูกแท้ๆของปู่ แถมคุณก็เป็นพวกเนรคุณคนอีก คุณปู่ตัดความสัมพันธ์กับคุณไปตั้งนานแล้ว ด้วยเหตุนี้ในสายตาของผมตอนนี้ คุณไม่มีสถานภาพอะไรทั้งนั้น ดังนั้น คุณกล้าดียังไงมาสั่งผมให้ปล่อยคุณไป? กล้าดียังไงคิดว่าผมจะต้องฟังคำพูดของคุณ?"

ฝู้หานเป็นลูกสาวบุญธรรมที่คุณท่านฝู้รับมาเลี้ยงในตอนนั้น แม้จะบอกว่าลูกบุญธรรม แต่คุณท่านฝู้กลับปฏิบัติกับฝู้หานเหมือนกับว่าเป็นลูกสาวแท้ๆของตัวเอง แต่ฝู้หานกลับเนรคุณคน

ในตอนนั้น ฝู้ซื่อกรุ๊ปเผชิญกับวิกฤตทางด้านการเงิน ดูท่าแล้วกำลังจะล้มละลาย กว่าจะหานักลงทุนที่ยอมลงทุนกับฝู้ซื่อกรุ๊ปมาได้ก็ยากเย็นมากๆ แต่กลับถูกฝู้หานเอาฝู้ซื่อกรุ๊ปไปแฉให้กับคู่แข่งทางธุรกิจ

ต่อมาฝู้หานก็ยังไปแต่งงานมีลูกกับคู่แข่งทางธุรกิจของฝู้ซื่อกรุ๊ปนั่นอีกด้วย ตัดความสัมพันธ์กับคุณท่านฝู้ไปโดยสิ้นเชิง

ตอนนี้ผ่านมายี่สิบกว่าปีแล้ว จู่ๆฝู้หานก็โผล่มา แถมยังใช้น้ำเสียงเชิงสั่งแบบนี้กับเขาอีก เธอคิดว่าเรื่องทั้งหมดที่เธอทำเมื่อยี่สิบปีก่อนทุกคนจะลืมไปหมดแล้วเหรอ?

ฝู้หานนึกว่า เวลาผ่านมานานแล้ว ฝู้อวี้สิงกับคุณท่านฝู้จะลืมเรื่องในตอนนั้นไปแล้ว แต่ใครจะคิดว่า ฝู้อวี้สิงเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น ในตอนนั้นเขาก็เพิ่งจะอายุเก้าขวบ เรื่องมันผ่านมาตั้งยี่สิบกว่าปีแล้ว เขายังจำได้อยู่?

แถมเธอกลับมาในครั้งนี้ ก็เพราะว่ามีเรื่องที่ต้องทำเหมือนกัน

การที่ได้มาเข้าร่วมงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของคุณท่านลู่นี้ ก็เพราะว่ามีเรื่องจะมาขอร้องเขา

แต่คิดไม่ถึงว่า กลับได้มาเจอกับฝู้อวี้สิงและฝู้เฉิงหยุนที่นี่

เธอกับพี่สะใภ้คนนั้นเป็นเพื่อนสนิทกัน แม้ว่าเธอจะจากตระกูลฝู้ออกมาแล้ว ก็ยังมีความสัมพันธ์กันอยู่ ก่อนที่พี่สะใภ้ของเธอจะถูกฝู้อวี้สิงส่งเข้าไปอยู่ในคุก ระหว่างเธอกับหล่อน ก็ยังคงมีความสัมพันธ์กันอยู่

ดังนั้น ตอนที่เห็นฝู้อวี้สิงรังแกฝู้เฉิงหยุนเมื่อตะกี้นี้ เธอก็เลยเข้ามาสั่งให้ฝู้อวี้สิงปล่อยฝู้เฉิงหยุนทันทีโดยไม่คิดเลยแม้แต่น้อย แต่เธอกลับลืมไปแล้วว่า ฝู้อวี้สิงไม่ใช่ฝู้อวี้สิงที่เชื่อฟังตัวเองอยู่ตลอดเวลาเหมือนในตอนนั้นแล้ว เขาโตแล้ว

ฝู้หานขยับเขยื้อนมือที่อยู่ในเงื้อมมือของฝู้อวี้สิง เธอคิดที่จะดึงมือของตัวเองกลับมาจากมือของฝู้อวี้สิง แต่ผลที่ได้ เธอกลับดึงยังไงก็ดึงไม่ออก

ฝู้หานขมวดคิ้ว"ฝู้อวี้สิง นายปล่อยมือของฉันเดี๋ยวนี้นะ!"

ฝู้อวี้สิงพูดเตือนออกมาอย่างเย็นชา"ฝู้หานผมขอเตือนคุณไว้นะ อย่าโผล่หน้ามาให้ผมเห็นอีก ไม่อย่างนั้น ผมจะไม่ปล่อยคุณไว้แน่"

ไอ้ฝู้อวี้สิงนี่ ปีกกล้าขาแข็งแล้วสินะ ถึงได้มาทำท่าทีแบบนี้ใส่ป้าของตัวเอง

"ฝู้อวี้สิง ฉันบอกให้นายปล่อยมือของฉัน!"

ฝู้หานออกแรงดึงแขนของตัวเองออกมาจากเงื้อมมือของฝู้อวี้สิง และในตอนนี้เอง ฝู้อวี้สิงก็ปล่อยมือของตัวเอง ฝู้หานก็เลยล้มลงไปกองที่พื้นด้วยท่าทางที่น่าอึดอัดอับอายที่สุด

"โอ้ย!"

ฝู้หานร้องออกมา เธอนั่งอยู่ที่พื้นมองฝู้อวี้สิงที่อยู่ตรงหน้าของตัวเอง ท่าทางที่แทบอยากจะเข้าไปตีฝู้อวี้สิงให้ตายของเธอ ทำให้ตามตัวของฝู้อวี้สิงแผ่รังสีไม่พึงประสงค์ที่เข้มข้นรุนแรงออกมา

ฝู้หานรู้สึกตกใจกับรังสีที่แผ่กระจายออกมาจากตัวของฝู้อวี้สิง เธอกลืนน้ำลาย ลุกขึ้นมาจากพื้น ไม่เข้าไปยุแหย่ฝู้อวี้สิงอีก"ฝู้อวี้สิง ไม่ว่ายังไงนายก็เป็นคนรุ่นหลัง ดังนั้นฉันที่เป็นผู้ใหญ่ จะไม่มาเอาเรื่องอะไรกับเด็กรุ่นหลังแบบนายก็แล้วกัน"

พูดจบ ฝู้หานก็เมินเฉยไม่สนใจฝู้เฉิงหยุนที่กำลังถูกฝู้อวี้สิงเหยียบอยู่ใต้เท้าอีก เดินมาข้างๆคุณท่านลู่ แสดงความยินดีกับคุณท่านลู่"คุณท่านลู่ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ คิดถึงตอนนั้นตอนที่ฉันยังอยู่ที่ตระกูลฝู้ คุณท่านลู่ยังวัยรุ่นอยู่เลย คิดไม่ถึงจริงๆว่าไม่ได้เจอกันนานมาก คุณท่านลู่จะผมหงอกขนาดนี้แล้ว"

คุณท่านลู่รู้สึกหมดความอดทนอยู่ไม่น้อย ฝู้หานนี่กำลังชมเขา หรือว่ากำลังแซะว่าอายุของตัวเองมากกันแน่

ฝู้หานไม่ได้รู้สึกถึงท่าทีแปลกๆของคุณท่านลู่ เธอพูดกับคุณท่านลู่ต่อ"คุณท่านลู่ ผ่านมานานหลายปี การที่ฉันได้มาเจอท่านอีกครั้ง ในใจของฉัน ช่างรู้สึกดีใจมากจริงๆ แต่ ในวันเวลาที่ดีใจมีความสุขแบบนี้ คุณท่านลู่กลับต้องมาเห็นภาพที่ฝู้อวี้สิงรังแกน้องชายแท้ๆของตัวเองในงานเลี้ยงฉลองวันเกิดท่านแบบนี้ ฉันคิดว่า ภาพแบบนี้ สำหรับคุณท่านลู่แล้ว มันไม่เป็นมงคลมากๆเลยนะคะ ดังนั้นคุณท่านลู่ท่านจะยอมให้ฝู้อวี้สิงทะเลาะวิวาทกันในงานฉลองวันเกิดแบบนี้จริงๆเหรอคะ?"

คุณท่านลู่พอเห็นว่าฝู้หานคอยเตือนเขาอยู่ตลอดเวลาว่าให้ช่วยฝู้เฉิงหยุน สีหน้าของเขาก็เผยให้เห็นถึงความไม่สบอารมณ์อย่างไม่รู้ตัว ก่อนหน้านี้ฝู้เฉิงหยุนทำเรื่องไม่ดีเอาไว้ก่อน ฝู้อวี้สิงจะช่วยเขาจัดการสักหน่อยมันจะทำไม?

เขารู้สึกว่า ที่ฝู้อวี้สิงจัดการฝู้เฉิงหยุนมันไม่เห็นจะมีปัญหาเลยแม้แต่นิดเดียว