บทที่ 141 ลังเลใจไม่เด็ดขาด

คุณหญิงเจียงไม่ตอบแต่กลับพูดถามขึ้น"ลูกสาวของฉันหายแล้วยัง?"

เซี่ยเชียนเกอพูดส่งเสียงออกมาอย่างเสียดสี"คุณคิดว่าฉันเป็นเทพหรือไง? ฉันเพิ่งจะทำการผ่าตัดให้กับลูกสาวของคุณเสร็จ จะให้เธอหายขาดแล้วอย่างนั้นเหรอ? ฝันกลางวันอยู่หรือไง?"

"เซี่ยเชียนเกอ เธอเองก็รู้อยู่แก่ใจ หายที่ฉันพูดถึง ไม่ใช่หายแบบที่เธอพูด!"

เธอไม่สนใจหรอกว่าที่เธอพูดหมายความว่าอะไร เธอไม่ได้ทำลูกสาวของเธอตายไปทันทีก็ดีแค่ไหนแล้ว แถมยังใช้เวลาตั้งสามชั่วโมงอีก

ให้เธอมีชีวิตอยู่ต่ออีกสักสองสามวัน ตอนนี้เธอรู้สึกหมดความอดทนกับคุณหญิงเจียงคนนี้เต็มทีแล้ว ดังนั้น เธอจึงคิดว่าตัวเองไม่มีความจำเป็นที่จะต้องลงมือกับเธออย่างไม่มีความเมตตาปรานีแล้ว

เซี่ยเชียนเกอหยิบมีดผ่าตัดที่ซ่อนเอาไว้ข้างหลังออกมาจากเอว เธอหยิบมาจ่อเอาไว้ตรงคอของคุณหญิงเจียง"ฉันทำตามเงื่อนไขคำขอของคุณช่วยผ่าตัดให้กับลูกสาวของคุณแล้ว ตอนนี้เจียงหลิงยังมีชีวิตดีอยู่บนเตียง นั่นก็พิสูจน์แล้วว่าฉันได้ทำเรื่องที่สัญญาเอาไว้กับคุณเรียบร้อยแล้ว ดังนั้น คุณอย่ามาได้คืบแล้วจะเอาศอกนะ ฉันจะถามเป็นครั้งสุดท้าย คนที่ฉันต้องการ คุณจะให้หรือว่าไม่ให้?"

คุณหญิงเจียงมองเซี่ยเชียนเกอที่อยู่ตรงหน้าด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเยาะเย้ย"ไม่ให้!เก่งจริงก็ฆ่าฉันสิ แต่ถ้าเธอฆ่าฉัน สามคนที่เธอต้องการตัวก็จะตายทันที เซี่ยเชียนเกอฉันต้องการแค่คำตอบเดียวเท่านั้น ทำไมเธอถึงไม่ยอมตอบฉัน? นอกจากว่าเธอไม่ได้รักษาลูกของฉันให้หาย"

เซี่ยเชียนเกอยิ้มอย่างเย็นชา"ต่อให้ฉันบอกกับคุณ ว่าลูกสาวของคุณรักษาหายขาดแล้ว คุณจะเชื่อสิ่งที่ฉันพูดไหม?"

"ไม่มีทาง"

"ดังนั้น แล้วทำไมฉันต้องมาเสียเวลา ตอบคำถามที่คุณแทบจะไม่เชื่อเลยด้วยซ้ำ?"

คุณหญิงเจียงขมวดคิ้ว มีดผ่าตัดในมือของเซี่ยเชียนเกอ ปาดตรงคอของคุณหญิงเจียงเรียบร้อยแล้ว เซี่ยเชียนเกอพูดอย่างเย็นชา"ฉันจะให้โอกาสกับคุณเป็นครั้งสุดท้าย คนที่ฉันต้องการ คุณจะให้หรือไม่ให้?"

"ไม่......"

คุณหญิงเจียงยังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นฝู้อวี้สิงอุ้มเจียงหลิงที่เพิ่งจะทำการผ่าตัดเสร็จพุ่งเข้ามาในห้อง ในมือของฝู้อวี้สิงยังถือมีดเอาไว้หนึ่งเล่มอีกด้วย"คำพูดส่วนหลังนั้นคุณยังกล้าพูดออกมาอีกไหม?"

คุณหญิงเจียงพอเห็นว่าเจียงหลิงถูกจับตัว เธอก็ตะโกนออกมาด้วยอารมณ์ที่ตื่นตัว"ฝู้อวี้สิง ไอ้สารเลว!ลูกสาวของฉันเพิ่งจะผ่าตัดเสร็จ นายทำแบบนี้กับเธอได้ยังไง? นายรู้จักประโยคที่ว่าบุรุษควรทะนุถนอมอ่อนโยนต่อสตรีไหม?"

ฝู้อวี้สิงหัวเราะเยาะออกมา"ผมหวงแหนทะนุถนอมแค่ภรรยาของผมคนเดียวเท่านั้น ส่วนลูกสาวของคุณ ทำไมผมต้องทะนุถนอมด้วย?"

"ฝู้อวี้สิง?"

"ส่งคนมาให้ผมเดี๋ยวนี้!"

มีดในมือของฝู้อวี้สิง ปาดไปที่หน้าของเจียงหลิงเรียบร้อยแล้ว

แถมหน้าของเจียงหลิง ก็เริ่มมีเลือดไหลออกมาแล้ว

คุณหญิงเจียงร้องตะโกนออกมาด้วยความเจ็บปวด"ฉันจะให้!ฉันจะให้ ฝู้อวี้สิง นายอย่าทำร้ายลูกสาวของฉัน อย่าทำร้ายเธอ!"

พอคุณหญิงเจียงพูดจบ เธอก็กดปุ่มกลไกตรงโซฟา พวกเย่หยิ่ง ป๋อเอี่ยนแล้วก็เจียงฮ่าน ก็หล่นลงมาจากตู้เสื้อผ้าในห้อง ที่ตัวของเย่หยิ่งยังล่ามเอาไว้ด้วยโซ่เหล็กอีกด้วย พอเห็นเซี่ยเชียนเกอกับฝู้อวี้สิงมากันหมด เย่หยิ่งก็ร้องห่มร้องไห้ออกมาด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง"ท่านเก้า ผมรู้อยู่แล้ว ว่าคุณจะต้องไม่ทิ้งผมอย่างแน่นอน"

ฝู้อวี้สิงขมวดคิ้วอย่างรังเกียจ"ไร้ประโยชน์"

สีหน้าที่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้นของเย่หยิ่ง พอได้ยินคำพูดของฝู้อวี้สิง ก็หายมอดไปทันที

"ท่านเก้า......"

"ภายในเวลาห้านาที ถ้านายยังสลัดหลุดออกจากโซ่เหล็กไม่ได้ เดี๋ยวพอกลับไป นายก็เตรียมไปขุดเหมืองถ่านที่ประเทศFได้เลย"

พอเย่หยิ่งได้ฟัง แล้วก็รู้สึกรับไม่ไหว

เขาเริ่มทำการช่วยเหลือตัวเอง ท่ามกลางสายตาของ ป๋อเอี่ยนและเจียงฮ่าน

ฝู้อวี้สิงมองเย่หยิ่งด้วยความรังเกียจอีกครั้ง จากนั้นก็โยนเส้นเหล็กให้กับเย่หยิ่งไปหนึ่งเส้น เย่หยิ่งหยิบมา ภายในเวลาไม่ถึงห้านาที เขาก็ปลดล็อคออก

ป๋อเอี่ยนที่อยู่ข้างๆพอเห็นแล้ว ถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้"ถ้ารู้ว่าคุณสุดยอดขนาดนี้ เมื่อตะกี้ผมน่าจะเอาเส้นผมของผมให้กับคุณมาปลดล็อคตั้งนานแล้ว"

เย่หยิ่ง"......"

"ไปตายซะ!"