บทที่ 142 เซี่ยเชียนเกอในตอนนี้รักแค่ฝู้อวี้สิงคนเดียวเท่านั้น

"ให้ผมจัดการเอง"

พ่อเจียงตรงเข้ามาหาพ่อบ้านด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโมโห แย่งโซ่เหล็กในมือของเขาไปทันที จากนั้นก็ตรงไปหาคุณหญิงเจียง ยกโซ่เหล็กล่ามไว้ที่คอของคุณหญิงเจียงก่อน ต่อมาก็ใช้โซ่เหล็กพันทั้งตัวของคุณหญิงเจียง

พ่อเจียงรวดเร็วฉับไวสุดๆ เวลาแค่เพียงไม่นาน พ่อเจียงก็มัดคุณหญิงเจียงเอาไว้แน่นแล้ว คุณหญิงเจียงนั่งอยู่บนโซฟา มองสามีที่กำลังช่วยคนนอกจัดการกับตัวเองอยู่ เธอรู้สึกเศร้าใจและสิ้นหวัง

"เจียงเฉิงไห่!นี่คุณกำลังทำอะไร?"

เจียงเฉิงไห่มองคุณหญิงเจียงที่อยู่ตรงหน้าของตัวเองด้วยสายตาโหดเหี้ยม"คำพูดนี้น่าจะเป็นผมที่เป็นฝ่ายถามคุณมากกว่านะ ผมออกไปทำงานต่างประเทศได้ครึ่งเดือน เพิ่งจะกลับประเทศมา ก็มารู้ว่าเพื่อที่ช่วยเจียงหลิง เพื่อที่จะให้เจียงฮ่านยอมกลับมาที่ตระกูลเจียงด้วยความเต็มใจ คุณถึงกับต้องจ้างนักฆ่าไปฆ่าแม่ของเขา จ้าวเสว่เหมยคุณนี่มันหญิงชั่วดีๆนี่เอง!ในตอนนั้นถ้าผมรู้ก่อนว่าคุณมันใจโหดเหี้ยมอำมหิตขนาดนี้ ผมก็ไม่ควรจะแต่งงานกับคุณเลย"

เธอชั่วร้าย?

เธอก็เพื่ออยากจะช่วยลูกสาวของตัวเองเท่านั้น ชั่วร้ายยังไง?

คุณหญิงเจียงลุกมาจากโซฟาด้วยอารมณ์ที่ตื่นตัว แน่เนื่องจากที่ตัวของเธอถูกโซ่เหล็กพันเอาไว้ แล้วขาก็ได้รับบาดเจ็บ เธอที่เพิ่งจะลุกขึ้นยืนมาไม่ทันไรก็ล้มลงไปที่พื้นอย่างแรง

ผมของเธอยุ่งเหยิง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเสียดสี"เจียงเฉิงไห่ไม่มีใครชั่วร้ายมาตั้งแต่แรกหรอกนะ ที่ฉันต้องชั่วร้าย ก็เป็นเพราะว่าคุณบีบบังคับฉัน ตอนที่คุณแต่งงานกับฉันในตอนแรกคุณบอกกับฉันว่า จะรักฉันตลอดไป จะดีกับฉันไปตลอดชีวิต แต่ผลที่ได้ คุณเพิ่งจะแต่งงานกับฉันได้ไม่นาน ก็ไปคบหากับผู้หญิงข้างนอกคนหนึ่ง แถมเธอยังมีลูกชายกับคุณอีกด้วย!หลายปีมานี้คุณปิดบังฉันมาโดยตลอด ถ้าไม่ใช่เพราะว่าฉันพบเรื่องนี้ได้ด้วยตัวเอง เกรงว่าคุณคงจะฉวยโอกาสตอนที่ฉันเผลอใจไม่ทันได้ระวังยกเจียงชื่อกรุ๊ปให้กับลูกชายคนนี้ของคุณใช่ไหมล่ะ?"

"เจียงฮ่านเป็นลูกชายของผม ผมจะยกบริษัทให้กับเขามันผิดตรงไหน?"

"ผิดตรงไหน?"คุณหญิงเจียงหัวเราะออกมายกใหญ่"เจียงเฉิงไห่ทำไมในใจของคุณถึงมีแค่ลูกชายของคุณแค่คนเดียว ไม่มีลูกสาวของคุณเลยเหรอ? ตอนนี้เสี่ยวหลิงใกล้จะตายแล้ว ในเมื่อคุณไม่ยอมไปหาไขกระดูกที่ตรงกันมาให้กับเธอ ถ้าอย่างนั้นฉันก็เลยช่วยหาให้เธอมันผิดตรงไหนล่ะ? "

"เจียงฮ่านเป็นพี่ชายของเสี่ยวหลิง ฉันก็แค่ให้เขาบริจาคไขกระดูกของตัวเองให้กับเสี่ยวหลิงนิดหน่อย เขาก็ไม่เต็มใจ ถึงขนาดที่ก่อนจะทำการผ่าตัด เขาถึงกับยอมกินยาพิษ เพราะว่าไม่ยอมช่วยชีวิตเสี่ยวหลิง คุณดูลูกชายของคุณสิ ชั่วร้ายเหมือนกับพ่อที่ไร้มาตรฐานแบบคุณเลยใช่ไหม? รักตัวกลัวตายเหมือนกันเลยใช่ไหม?"

เจียงเฉิงไห่พอเห็นว่าคุณหญิงเจียงเป็นขนาดนี้ ยังไม่คิดจะกลับตัวกลับใจแบบนี้ เขาก็รู้สึกผิดหวังกับเธอมากๆ"จ้าวเสว่เหมย ผมออกไปทำงานต่างประเทศครึ่งเดือน วิ่งแจ้นไปมาทุกประเทศแล้ว ก็เพื่อจะตามหาไขกระดูกที่ตรงกันให้กับลูกสาว ผมยอมรับว่าในตอนนั้นผมกับแม่ของเจียงฮ่านทำเรื่องที่น่าละอายใจต่อคุณ "

"แต่ว่า ผ่านมาหลายปีขนาดนี้ นอกจากผมให้ค่าครองชีพกับแม่ของเจียงฮ่านแล้ว ผมก็ไม่ได้เจอเธออีกเลย ส่วนเธอก็ไม่อยากมาทำลายความรักความรู้สึกระหว่างผมกับคุณด้วย แล้วทำไมคุณถึงต้องไปฆ่าเธอจนตายเพื่อสนองความต้องการของตัวเองด้วย? เธอไร้เดียงสาไม่รู้เรื่องอะไร เจียงฮ่านก็ไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเหมือนกัน!คุณดูทั้งหมดที่คุณทำในตอนนี้สิ คุณทำเอาซะครอบครัวที่อยู่กันดีๆเละจนไม่เหลือสภาพดีแล้ว ตอนนี้คุณก็มาก้าวก่ายท่านเก้าฝู้อีก ดูท่าผมคงจะยกตระกูลเจียงของผมให้กับคุณไม่ได้แล้วล่ะ"

ยกให้ไม่ได้?

คุณหญิงเจียงจ้องมองเจียงเฉิงไห่ที่อยู่ตรงหน้า"ประโยคสุดท้ายของคุณหมายความว่ายังไง? อะไรคือ ยกให้ไม่ได้แล้ว?"

"ผมจะหย่ากับคุณ"

คำพูดของเจียงเฉิงไห่ทำให้คุณหญิงเจียงสีหน้าดำมืด

เธอนั่งลงไปที่พื้นอย่างหมดอาลัยตายอยาก หัวเราะออกมาเสียงดังราวกับเป็นบ้าไปแล้ว

เซี่ยเชียนเกอกับฝู้อวี้สิงยืนอยู่ข้างๆ ไม่ได้สนใจคุณหญิงเจียงอีก พวกเขาพาเย่หยิ่งออกมาจากตระกูลเจียง

บางที การแก้แค้นคุณหญิงเจียงที่ดีที่สุด ก็คือทำให้เธอสูญเสียทุกอย่าง ทำให้เธอได้เข้าใจ ว่าทำเรื่องชั่วย่อมได้รับโทษ

ในขณะเดียวกันก็ทำให้เธอได้เข้าใจ ว่าตอนที่เธอทุกข์ทรมาน เจียงฮ่านก็ทุกข์ทรมานไม่ต่างกันกับเธอ เพราะว่าเธอฆ่าแม่ของเขา

หลังจากที่เซี่ยเชียนเกอกับฝู้อวี้สิงออกมาจากตระกูลเจียงแล้ว เซี่ยเชียนเกอก็ถามฝู้อวี้สิง"คุณเป็นคนแจ้งให้เจียงเฉิงไห่ทราบเหรอ?"

"เขาควรจะได้รู้ตัวตนที่แท้จริงของภรรยาตัวเอง"

"ถ้าอย่างนั้นไหนคุณว่ามาสิ ว่าต่อไป คุณหญิงเจียงจะมีจุดจบยังไง?"

ฝู้อวี้สิงโอบเอวของเซี่ยเชียนเกอเอาไว้"ไม่เหลืออะไรแม้แต่นิดเดียว จบอย่างไม่สวย"

พูดได้ตรงเผงมากๆ

เซี่ยเชียนเกอกอดฝู้อวี้สิง กะที่จะขึ้นรถไปกับเขา เจียงฮ่านก็เดินพยุงป๋อเอี่ยนออกมาจากตระกูลเจียง เขาส่งเสียงเรียกให้เซี่ยเชียนเกอหยุดด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า"เชียนเกอ ขอรบกวนเวลาคุณสักหน่อยได้ไหม? ผมมีบางอย่างที่จะพูดกับคุณ"

เซี่ยเชียนเกอหันมองฝู้อวี้สิงหนึ่งที พอเห็นว่าฝู้อวี้สิงพยักหน้า เธอก็เดินมาที่เจียงฮ่าน"คุณอยากพูดอะไร?"

"ช่วยเดินไปเป็นเพื่อนผมหน่อยได้ไหม?"

เซี่ยเชียนเกอครุ่นคิด ไม่ได้ปฏิเสธ

เจียงฮ่านใบหน้าซีดเซียว เขากับเซี่ยเชียนเกอไปยังสนามหลังบ้านของตระกูลเจียงด้วยร่างกายที่อ่อนแออย่างผิดปกติ

เจียงฮ่านมองดอกกุหลาบที่เบ่งบานตรงลานข้างหลังบ้าน เขาพูดกับเซี่ยเชียนเกอ"ผมจำได้วันแรกที่ผมกลับมาที่ตระกูลเจียงพร้อมกับผู้หญิงคนนั้น สถานที่ที่ดึงดูดผมมากที่สุดของตระกูลเจียง ก็คือดอกกุหลาบที่อยู่ตรงลานหลังบ้าน ผมรู้สึกว่าคุณเหมือนกับพวกมันมาก ตามตัวเต็มไปด้วยหนาม แต่กลับดึงดูดคนอยู่ไม่น้อย ผมไม่รู้ว่าคุณเคยชอบผมจากใจจริงหรือเปล่า แต่ว่าสิ่งที่ผมอยากจะบอกกับคุณก็คือ ผมเคยชอบคุณ น่าเสียดายตอนที่ผมเข้าใจหัวใจของตัวเองแล้ว ทั้งใจของคุณก็ไม่ได้อยู่ที่ผมอีกแล้ว"

เซี่ยเชียนเกอไม่ได้พูดอะไร เจียงฮ่านยื่นมือออกมา คิดอยากที่จะแตะใบหน้าของเซี่ยเชียนเกอ แต่เซี่ยเชียนเกอกลับหลบออก มือของเจียงฮ่านก็หยุดอยู่กลางทางสักพักก่อนจะดึงกลับไปด้วยความรู้สึกอึดอัด"เชียนเกอ ผมรู้สึกเสียดาย"