บทที่ 144 ทั้งหมดที่ฉันต้องการมีแค่คุณ

รองผู้กำกับส่ายหัวอย่างสุดแรง แสดงออกว่าตัวเองไม่กล้า

ต่อให้มีความคิดชั่วร้ายแบบนี้ ก็ไม่มีความกล้าลงมือทำอยู่ดี

เซี่ยเชียนเกอยิ้มอย่างเย็นชา"ดังนั้น ขยะแบบคุณ ก็เลยทำได้แค่เลือกลงมือกับคนที่ไม่มีภูมิหลังแม้แต่นิดเดียวเลยสินะ?"

รองผู้กำกับไม่พูดอะไร แต่เซี่ยเชียนเกอรู้คำตอบจากสายตาของเขาแล้ว

เซี่ยเชียนเกอใช้มีดตบลงที่หน้าของรองผู้กำกับ

พอรู้สึกถึงความเย็นที่สัมผัสมาที่ใบหน้า รองผู้กำกับก็ตกใจจนฉี่ราด

"เชียน เชียนเกอ คุณ คุณช่วยเห็นแก่ที่ผมคอยเอ็นดูคุณตอนที่อยู่ที่กองถ่ายในเวลาปกติด้วยเถอะนะ คุณ คุณช่วยปล่อยผมไปสักครั้งได้ไหม? ผม ผมจะสัญญากับคุณ ว่าต่อไป จะไม่ใช้กติกาแฝงกับศิลปินหญิงอีกแล้ว"

เซี่ยเชียนเกอเล่นมีดในมือของตัวเองอย่างรู้สึกเบื่อหน่าย"ฝู้อวี้สิงสอนฉันว่าเวลาทำอะไร จะลังเลไม่เด็ดขาดไม่ได้ ไม่อย่างนั้นก็จะทำร้ายตัวเอง แล้วฉันก็สัญญากับเขาเอาไว้แล้วด้วยว่า ไม่ว่าฉันจะเจอกับเรื่องอะไร ก็จะเด็ดขาดไม่ลังเล ดังนั้นตอนนี้ ฉันจะไม่ปล่อยคุณไปแน่นอน แล้วก็ยิ่งไม่เชื่อทุกคำพูดที่คุณพูดกับฉันเมื่อตะกี้นี้ด้วย"

เซี่ยเชียนเกอพูดจบ ก็ลุกขึ้นยืน เตะรองผู้กำกับล้มลงไปกับพื้น จากนั้นเธอก็เหยียบลงไปที่ตัวของรองผู้กำกับด้วยสีหน้านิ่งเฉยไร้อารมณ์

"อ๊าก!"

เสียงร้องโอดโอยอย่างน่าอนาถ ดังออกมาจากปากของรองผู้กำกับ

เลือดสดๆย้อมเต็มพื้นรองเท้าของเซี่ยเชียนเกอ

ท่ามกลางสายตาที่ช็อกตกใจของโจงฉิง เธอพูดเตือนกับรองผู้กำกับอย่างไร้อารมณ์ความรู้สึก"เรื่องทั้งหมดที่เกิดตอนนี้ในวันนี้ ถ้าให้ดีคุณลืมไปซะ ไม่อย่างนั้นคุณก็จะสูญเสียไปมากกว่าอย่างเดียวแน่นอน"

เซี่ยเชียนเกอพูดทิ้งท้ายไว้หนึ่งประโยค ก่อนจะหันตัวจากไป เพิ่งจะมาถึงตรงประตู เซี่ยเชียนเกอก็หยุดฝีเท้าลง เธอกวาดสายตามองดูบนพื้นอย่างเย็นชาไปหนึ่งรอบ

ใช้สายตาที่โกรธแค้นจ้องมองรองผู้กำกับของตัวเอง"ต่อไปถ้าคุณคิดอยากจะแก้แค้นล่ะก็ จำไว้ให้มาหาฉัน ฉันพร้อมให้ความร่วมมือตลอดเวลา!"

พอพูดจบ เซี่ยเชียนเกอเห็นโจงฉิงยังคงยืนอึ้งตะลึงอยู่ข้างๆ เธอก็พูดถามขึ้น"เธออยากอยู่รอส่งไอ้คนขยะแบบนี้ไปโรงพยาบาล?"

โจงฉิงดึงสติกลับมา รีบตรงเข้ามาหาเซี่ยเชียนเกอทันที เธอยังไม่ทันได้พูดอะไร เซี่ยเชียนเกอก็ถอดเสื้อตัวนอกของตัวเองออกโยนให้กับเธอ"เอาไปสวม แล้วก็กลับบ้านไปซะ"

พอเซี่ยเชียนเกอพูดประโยคนี้ทิ้งท้ายเสร็จ ก็เดินจากโจงฉิงไปอย่างไม่หันหัวกลับมาอีก

เธอไปยังห้องพักของตัวเอง หยิบมือถือมา มองสายที่ไม่ได้รับจากฝู้อวี้สิงจำนวนนับไม่ถ้วน เซี่ยเชียนเกอก็รีบโทรกลับไปอย่างรวดเร็ว เสียงมือถือดังขึ้นมาจากที่ที่อยู่ไม่ไกล เซี่ยเชียนเกอถือมือถือเงยหน้าขึ้นมาเห็นฝู้อวี้สิง

เธอพูดยิ้มๆ"คุณมาได้ยังไง? "

"คุณไม่รับสายผม ผมเป็นห่วงว่าจะเกิดเรื่องขึ้นกับคุณ"

เซี่ยเชียนเกอเข้าไปใกล้ฝู้อวี้สิง"คุณส่งคนมาอยู่ข้างกายของฉันตั้งสามคน ถ้าคุณหาฉันไม่เจอแล้วไม่หาพวกเขาแทนล่ะ?"

"ตอนนั้นในหัวมีแต่คุณ ใครจะไปคิดถึงพวกเขากันล่ะ? แถมดึกขนาดนี้คุณก็ยังไม่กลับบ้าน ต่อให้คุณอยู่ด้วยกันกับคนที่ผมส่งมา ผมก็อยากจะมารับคุณกลับบ้านด้วยตัวของผมเองอยู่ดี"

เซี่ยเชียนเกอยื่นมือออกมา กอดเอวของฝู้อวี้สิงเอาไว้แน่น

"ขอโทษฝู้อวี้สิงที่ทำให้คุณเป็นห่วง"

ฝู้อวี้สิงลูบหัวของเซี่ยเชียนเกออย่างอ่อนโยน"ระหว่างคุณกับผม ไม่ต้องใช้คำว่าขอโทษหรอก ขอแค่คุณอยู่รอดปลอดภัยก็พอแล้ว"

ขอแค่คุณอยู่รอดปลอดภัย ก็พอ

คำพูดประโยคนี้ของฝู้อวี้สิง ฉันเองก็อยากจะพูดกับคุณเหมือนกัน

เซี่ยเชียนเกอไม่รู้ว่ากอดฝู้อวี้สิงไปนานแค่ไหน ก่อนจะปล่อยเขาออกมา จับมือกับเขา ขึ้นนั่งบนรถของเขา กลับไปยังวิลล่า

ลูกน้องสามคนที่ฝู้อวี้สิงส่งมาให้กับเซี่ยเชียนเกอ ก็ถูกเซี่ยเชียนเกอทอดทิ้งไปทั้งอย่างนี้

เจ้าใหญ่เจ้าสองเจ้าสามหมดคำจะพูด "......"

......

เซี่ยเชียนเกอที่กลับมาถึงวิลล่า พอลงไปฝังเข็มให้กับคุณท่านฝู้ที่ห้องใต้ดินเสร็จก็ขึ้นมาข้างบน กินอาหารค่ำกับฝู้อวี้สิง