บทที่ 145 โทรศัพท์จากผู้หญิงลึกลับ

ความทรงจำในหัวสูญหายไป ฝู้อวี้สิงดึงสติกลับมามองเซี่ยเชียนเกอที่อยู่ตรงหน้าของตัวเอง จู่ๆเขาก็ยื่นมือออกมา ดึงเซี่ยเชียนเกอเข้ามาในอ้อมกอดของตัวเอง กอดเอาไว้แน่น

ในช่วงเวลาที่กอดเซี่ยเชียนเกอนั้น ฝู้อวี้สิงรู้สึกว่าชิ้นส่วนหัวใจของตัวเองที่สูญหายไป ถูกเติมเต็มขึ้นมาทันที

"เชียนเกอ ความรักของคุณ ผมไม่มีทางทรยศอย่างแน่นอน ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร แล้วก็ไม่ว่าผมเป็นใคร ตอนนี้ คุณเป็นเพียงแค่เซี่ยเชียนเกอ ผมก็เป็นแค่ฝู้อวี้สิง คุณเป็นภรรยาของผม ผมเป็นสามีของคุณ ก็เพียงพอแล้ว"

เย่หยิ่งที่เพิ่งจะลงมาจากข้างบน"......"

ทำไมต้องทำกับเขาแบบนี้ด้วย?

ในฐานะที่เป็นคนโสด จู่ๆก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมา!

เย่หยิ่งกลับขึ้นไปข้างบน ปิดประตูห้องไปอีกครั้ง

......

หลังจากอาหารมื้อค่ำผ่านไป เซี่ยเชียนเกอกับฝู้อวี้สิงกลับไปที่ห้องด้วยกัน หลังจากอาบน้ำเสร็จแล้วพวกเขาทั้งสองคนก็มานอนด้วยกัน นอนกอดกันจนหลับไป

ในโลกใบนี้ คำบอกรักที่ไพเราะที่สุด ไม่ใช่ฉันรักคุณ แต่เป็นในช่วงเวลาที่ฉันต้องการคุณ แล้วคุณบอกว่า"ผมอยู่นี่"

เซี่ยเชียนเกอกับฝู้อวี้สิงก็เป็นแบบนี้

......

ณ โรงพยาบาล

เซี่ยหานมองแม่เซี่ยที่กำลังวุ่นไปมาอยู่ตรงหน้าของตัวเอง เธอพูดขึ้นมาด้วยความรังเกียจ"แม่บอกเองไม่ใช่เหรอว่า จะจัดการกับเซี่ยเชียนเกอให้กับหนู? แต่ดูที่แม่ทำในตอนนี้สิ? รดน้ำดอกไม้? หั่นแอปเปิ้ล? สรุปแล้วแม่ยังมีประโยชน์ไหม?"

ถูกเซี่ยหานแสดงท่าทีรังเกียจขนาดนี้ แม่เซี่ยวางมีดปอกผลไม้และแอปเปิ้ลในมือของตัวเองลง เธอพูดกับเซี่ยหาน"เสี่ยวหาน ไม่ว่าลูกจะเชื่อหรือไม่เชื่อ ก่อนหน้านี้แม่ก็จัดการกับเซี่ยเชียนเกอให้กับลูกแล้ว แต่ว่าเซี่ยเชียนเกอนั่นไม่ใช่คนจริงๆนะ!แม่อุตส่าห์จ่ายเงินให้กับคนขับรถขับรถไปชนเธอแล้ว แต่เธอกลับยังคงไม่ได้ราบบาดเจ็บใดๆเลยสักนิด "

"แต่คนขับรถที่ขับรถชนเซี่ยเชียนเกอนั่นกลับล้มลงอย่างแรง ตอนนี้ยังนอนอยู่ในห้องผู้ป่วยอาการหนักอยู่เลย หมอบอกว่า ถ้าเกิดเขาไม่ฟื้นขึ้นมาภายในสองวันนี้ อาจจะไม่ฟื้นขึ้นอีกต่อไปเลยก็ได้ ดังนั้นเสี่ยวหาน แม่หาคนไปจัดการกับเซี่ยเชียนเกอแล้วจริงๆ แต่เซี่ยเชียนเกอนั่นกลับไม่ได้จัดการได้ง่ายๆเลยนะ"

เซี่ยหานโกรธจนลุกขึ้นจากเตียงมานั่ง"จัดการไม่ได้ง่ายๆ แล้วแม่ก็เลยไม่จัดการเนี่ยนะ? หนูไม่รู้จริงๆว่าหลายสิบปีที่ผ่านมา แม่อยู่มาได้ยังไงกันแน่ แม่เอาแต่พูดกับหนูปาวๆว่าขิงแก่มักจะเผ็ด ก็อิแค่เซี่ยเชียนเกอนังโง่ชั่นต่ำคนเดียวเท่านั้น แทบจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของแม่เลยด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้ จู่ๆแม่ก็รู้สึกว่า คำพูดที่แม่พูดกับหนู มันเหมือนตบหน้าตัวเองเกินไปใช่ไหม? เซี่ยเชียนเกอไม่ใช่คู่ต่อสู้ของแม่? แล้วทำไมเธอถึงเล่นซะแม่กับหนูกระวนกระวายหาทางออกไม่เจออยู่แบบนี้ล่ะ?"

เซี่ยเชียนเกอในสมัยก่อนนั่น ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเธอเลยจริงๆ!

แต่เซี่ยเชียนเกอก็ไม่รู้ว่าช่วงนี้เป็นอะไร จู่ๆนิสัยก็เปลี่ยนไปเยอะมาก มินำซ้ำฝีมือก็ยังสุดยอดเก่งกาจมากขนาดนี้อีก ราวกับสัตว์ประหลาดอย่างไรอย่างนั้น

เธอไม่เพียงแต่จะรักษาฝู้อวี้สิงจนหายดีแล้ว กลับยังคว้าฝู้อวี้สิงได้อยู่หมัดอีกด้วย ตอนนี้เซี่ยเชียนเกอไม่ว่าจะไปไหนก็ดูมีอำนาจน่าเกรงขามไปหมด

ถ้ารู้ว่าในตอนหลังเซี่ยเชียนเกอจะพัฒนาขึ้นมาได้สุดยอดขนาดนี้ ตอนนั้นเธอจะไม่มีทางพาเซี่ยเชียนเกอมาแต่งงานแทนลูกสาวของเธอแน่นอน

ถ้าเกิดเซี่ยเชียนเกอไม่ได้แต่งงานแทนลูกสาวของเธอ ตอนนี้ตำแหน่งของคุณนายฝู้จะต้องตกเป็นของลูกสาวเธอแล้วแน่ๆ ไม่ต้องมีเรื่องให้ไปยุ่งเกี่ยวกับเซี่ยเชียนเกอนั่งชั้นต่ำนั่นเลยด้วยซ้ำ

แม่เซี่ยเอาแต่ถูกเซี่ยหานพูดบ่นอยู่ตลอดเวลา เธอพูดขึ้นมาอย่างไม่สบายใจ"ลูกเอาแต่บ่นแม่ ลูกไม่หัดดูตัวเองบ้าง ไม่หัดบ่นตัวเองบ้างล่ะ จะให้เซี่ยเชียนเกอชดใช้ไม่ใช่หรือไง? แต่ในทุกๆวันนอกจากจะไปรนหาที่ตายต่อหน้าเซี่ยเชียนเกอแล้ว ลูกยังทำอะไรได้อีก?"

ตอนนี้ลูกกลับเพราะว่าเซี่ยเชียนตบลูกไปสองที ลูกก็เลยเปิดวิดีโอใส่ร้ายเซี่ยเชียนเกอ แต่ผลที่ได้ เซี่ยเชียนเกอกลับไม่โดน ลูกกลับถูกตอกจนถลอกปอกเปิกไปทั้งตัว แถมยังเสียโฉมอีกต่างหาก เสี่ยวหาน เทียบกันขนาดนี้แล้ว ความคิดของแม่ดีกว่าที่ลูกคิดตั้งไม่รู้เท่าไร"

"แม่!"

เซี่ยหานจ้องมองแม้เซี่ยอย่างโหดเหี้ยม"แม่เป็นแม่ของหนูหรือว่าแม่ของเซี่ยเกอกันแน่? ชีวิตของพวกเราทั้งสองคน เกือบจะถูกเซี่ยเชียนเกอทำลายจนพังพินาศไปจนหมดแล้ว แม่ยังจะมาช่วยพูดแทนเซี่ยเชียนเกออีกเหรอ แม่คิดว่าเซี่ยเชียนเกอสุดยอดใช่ไหม? ถ้าอย่างนั้นก็ไปเอาเธอมาเป็นลูกสาวของแม่สิ!ยังจะวิ่งแจ้นมาหาฉันที่นี่ทำไมอีก?"

จู่ๆเซี่ยหานก็ตื่นตัวขึ้นมาแบบนี้ ทำให้แม่เซี่ยตกใจแทบแย่ เธอรีบพูดปลอบเซี่ยหานทันที"เสี่ยวหาน ลูกดูลูกสิ แม่แค่พูดออกไปตามใจปากเท่านั้น ลูกอย่าโกรธเลย แม่จะช่วยลูกแก้แค้นให้เอง"

"คำพูดที่แม่พูด หนูไม่เชื่ออีกแล้ว!ดังนั้น ต่อไปหนูจะไปแก้แค้นเซี่ยเชียนเกอด้วยตัวหนูเอง แต่ว่าก่อนอื่น หนูต้องแย่งฝู้อวี้สิงออกมาจากเงื้อมมือของเซี่ยเชียนเกอให้ได้ก่อน ไม่อย่างนั้นถ้าเกิดเซี่ยเชียนเกอมีฝู้อวี้สิงคอยปกป้องอยู่ การที่หนูจะไปแตะต้องตัวเธอมันก็เป็นเรื่องยากมากๆอย่างแน่นอน แต่ถ้าเกิดฝู้อวี้สิงกลายเป็นผู้ชายของหนู มันก็จะไม่เหมือนกันแล้ว เซี่ยเชียนเกอไม่มีฝู้อวี้สิงค่อยปกป้องคุ้มกัน แล้วหนูก็ให้ฝู้อวี้สิงช่วยหนูจัดการเธออีก เซี่ยเชียนเกอจะต้องตายแน่นอน"

แม่เซี่ยรู้สึกว่าเซี่ยหานกำลังฝันไปอยู่