บทที่ 149 คุณนาย รีบหนีครับ!

หรือว่า นี่จะเป็นสัญญาณเตือนก่อนพายุจะเข้างั้นเหรอ?

เมื่อกี้ข้างหลังยังเอะอะเสียงดังกันอยู่เลย ทำไมถึงได้เงียบกะทันหันล่ะ เดี๋ยวอีกสักพัก จะมีเสียงผีหรือหมาหอนดังขึ้นไหมนะ?

พอถึงเวลาแล้วเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ขึ้นมา อย่าโทษเขาก็แล้วกัน

......

จากนั้นไม่นาน เซี่ยเชียนเกอก็ส่งโจงฉิงมาถึงที่ที่หนึ่ง เป็นตึกที่ทั้งเก่าทั้งทรุดโทรมมาก ตอนนี้ฟ้าก็มืดแล้ว บริเวณรอบๆ ก็ไม่มีไฟข้างทางอีกด้วย บนพื้นเต็มไปด้วยก้อนหิน โจงฉิงล้มตั้งแต่เริ่มลงจากรถ

เดินไปล้มไป

ล้มจนเซี่ยเชียนเกอไม่อยากมองอีกต่อไป เธอสั่งเจ้าสาม ให้ใช้โทรศัพท์ส่องทางเดินให้โจงฉิง แล้วส่งโจงฉิงกลับบ้าน ส่วนตัวเธอนั้น จะนั่งรอเจ้าสามอยู่บนรถ

......

สถานที่เงียบสงบและไร้ผู้คน

แสงจากดวงจันทร์ส่องลงมาบนตัวหญิงปริศนาและเหลิ่งเยว่

เหลิ่งเยว่มองหญิงปริศนาตรงหน้าของตัวเอง ก่อนจะคุกเข่าลงไป

"ท่าน เหลิ่งเยว่ทำให้คุณต้องอับอาย เหลิ่งเยว่ขอคุกเข่าที่นี่เพื่อเป็นการขอโทษท่าน ขอให้ท่านโปรดอภัยให้เหลิ่งเยว่ด้วยค่ะ"

หญิงปริศนาไม่คิดจะมองเหลิ่งเยว่แม้แต่น้อย เธอจ้องดวงจันทร์ที่แขวนอยู่บนท้องฟ้า : "เหลิ่งเยว่ วินาทีที่เธอได้ยินว่า ยากร่อนเนื้อได้ปรากฏตัว เธอรู้สึกดีใจมากเลยใช่ไหม? เธอรู้สึกว่า ผู้ชายคนนั้นยังมีชีวิตอยู่ใช่ไหม?"

เหลิ่งเยว่หลุบตาต่ำ ความเกลียดชังแวบขึ้นในสายตาของเธอ

"เหลิ่งเยว่ไม่ได้รู้สึกดีใจค่ะ"

"ไม่ดีใจ?" หญิงปริศนานั่งยอง ก่อนจะจับคางของเหลิ่งเยว่เอาไว้ แล้วบังคับให้เธอสบตาตัวเอง : "เหลิ่งเยว่ ตอนนั้นที่ฉันทำลายตระกูลหมอเซียนเธอรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงไว้ชีวิตแกแค่คนเดียว?"

เหลิ่งเยว่ส่ายหัว : "เหลิ่งเยว่ไม่ทราบค่ะ"

"เพราะว่าเธอร้ายมากพอเลยไง! เธอฆ่าชายที่ตัวเองรักโดยไม่คำนึงถึงอะไร เพื่อให้ตัวเองได้มีชีวิตรอด แต่ เธอคิดว่าฉันจะเชื่อเธอจริงๆ งั้นเหรอ? ตอนนั้น หลังจากที่ฉันสั่งให้เธอฆ่าผู้ชายคนนั้น หลังจากที่เธอออกไป เพื่อเป็นการแน่ใจว่าเขาตายแล้ว ฉันเลยใช้มีดแทงเขาอีกสองสามครั้ง แล้วฉันก็แทงลงกลางหัวใจเขาทุกๆ ครั้ง! เพราะฉะนั้น เหลิ่งเยว่ ยากร่อนเนื้อในปัจจุบัน ผู้ชายคนนั้นไม่มีทางเป็นคนทำมันขึ้นมาแน่นอน"

"ส่วนผู้ชายคนนั้นที่ตายไป ก็คือจุดอ่อนของเธอ ตอนนี้จุดอ่อนของเธอถูกฉันฆ่าไปแล้ว และในร่างกายของเธอก็ถูกฉันเสกหนอนกู่เอาไว้ หลังจากนี้เวลาที่เธอช่วยฉันทำงาน เธอจะพยายามอย่างสุดความสามารถ แล้วผู้ชายคนนั้นก็จะไม่ใช่จุดอ่อนของเธอ เขาไม่ใช่จุดอ่อนที่คนอื่นจะเอามาข่มขู่เธอได้อีก"

"เหลิ่งเยว่ ฉันไม่ได้ขอให้เธอซื่อสัตย์ต่อฉันมากมาย ฉันขอแค่ เธอจะรักษาความกล้าและโหดร้ายนั้นของเธอเอาไว้ก็พอ ตอนนี้ฉันมีภารกิจให้เธอ คือฆ่าเซี่ยเชียนเกอแทนฉัน ถ้าเซี่ยเชียนเกอตาย ฉันจะคืนอิสระให้กับเธอ"

หญิงปริศนาพูดจบ ก็ปล่อยมือที่จับคางเหลิ่งเยว่เอาไว้

"จากความสามารถของเธอ เวลาหนึ่งสัปดาห์ คงจะพอแล้วนะ หลังจากหนึ่งสัปดาห์ ฉันต้องได้เห็นหัวของเซี่ยเชียนเกอปรากฏตรงหน้าฉัน ถ้าเธอทำไม่ได้ เธอรู้ใช่ไหมว่าจะเจอกับอะไร"

หลังจากที่หญิงปริศนาออกคำสั่งให้เหลิ่งเยว่เสร็จ ก็หายไปต่อหน้าต่อตาของเหลิ่งเยว่ หลังจากที่หญิงคนนั้นจากไป เหลิ่งเยว่ก็กุมหัวใจของตัวเองเอาไว้ แล้วอ้วกออกมาเป็นเลือด ดวงตาของเธอแดงก่ำ เธอกัดฟันและกำมือเอาไว้อย่างแน่น

"เขายังมีชีวิตอยู่แน่ๆ"

"เขายังมีชีวิตอยู่แน่ๆ"

"เขาเป็นถึงนายน้อยของตระกูลหมอเซียน เขาไม่มีทางตาย"

"เขาไม่มีทางตาย!"

"ไม่มีทางตายหรอก!"

ตอนนั้น ที่ผู้หญิงคนนี้ปรากฏตัวที่ตระกูลหมอเซียนอย่างกะทันหัน แล้วฆ่าทุกคนในตระกูลหมอเซียนไป ซึ่งรวมไปถึงผู้นำและนายน้อยของตระกูลหมอเซียน

ตอนนั้น เธอยังเด็ก เพื่อเป็นการล้างแค้นแทนคนทั้งหมดของตระกูลหมอเซียน เธอจึงเชื่อฟังคำพูดของหญิงคนนั้น และฆ่านายน้อยของตระกูลหมอเซียนด้วยสองมือของตัวเอง เพราะเธอรู้ว่า ถ้าเธอเป็นคนลงมือเอง เขาถึงจะมีโอกาสรอด

แต่สิ่งที่เธอคิดไม่ถึงก็คือ ผู้หญิงคนนั้นกลับไปแทงเขาเพิ่มอีกหลายครั้ง หลายปีมานี้ที่เธอตามติดหญิงคนนั้น เธอไม่รู้เลยว่า มือของตัวเธอเองเปื้อนเลือดไปตั้งเท่าไหร่แล้ว เธอเคยลองที่จะฆ่าหล่อน แต่ ความสามารถของหล่อนทำให้เธอทำแบบนั้นไม่ได้เลยสักนิด

ผู้หญิงคนนั้น เป็นนางปีศาจชัดๆ!

หล่อนไม่ใช่คนด้วยซ้ำ

เพราะทุกวันที่สิบห้าของทุกๆ เดือน หล่อนจะกลายร่างจากสาววัยรุ่น เป็นยายแก่คนหนึ่ง ซึ่งช่วงเวลานั้น คือช่วงเวลาที่หล่อนอ่อนแอที่สุด เธอเคยคิดว่า จะฆ่าหล่อนในตอนที่หล่อนอ่อนแอที่สุด แต่หนอนกู่ในท้องของเธอนั้นทำให้เธอทรมานเหมือนจะตาย

แม้ว่าหล่อนจะกลายเป็นหญิงชรา ไม่มีพลัง เธอก็ไม่สามารถที่จะสู้หล่อนได้

เธอควรจะทำยังไงดี? แล้วต้องทำยังไง ถึงจะฆ่าหล่อนได้ แล้วล้างแค้นแทนคนหลายร้อยชีวิตของตระกูลหมอเซียน?